LOGINShare
บทที่ 85
publish date:
2026-09-18 00:39:50“คุณพัดจะกลับไปพักก็ได้นะครับ ไม่ต้องห่วงทางนี้”
“ใช่ครับพี่พัด ชลจะอยู่ดูแลดาและญาณินเองครับ พวกนายก็เหมือนกันกลับไปได้แล้ว”
“ไล่ใคร” ธนวรรธน์ย้อนถามเสียงเข้ม แววตาของเขาเอาเรื่อง
“ก็ไล่นายนั่นแหละ”
“ถ้าไม่ไปจะเกิดอะไรขึ้น”
“ไปทะเลาะกันที่อื่น” ณชญาดารีบพูดแทรกเพื่อยุติความขัดแย้ง
“เห็นแก่คุณผมเลิกทะเลาะกับเขาก็ได้ ผมจะกลับไปเอาเสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยนแล้วจะกลับมาใหม่ คุณพัดไปพร้อมกันนะครับ เดี๋ยวผมกับพอลจะไปส่ง”
“รบกวนหน่อยนะคะคุณธนวรรธน์”
“เรียกผมว่าพีทดีกว่าครับ เชิญครับ”
ก่อนที่ธนวรรธน์จะออกจากห้องเขาได้หันมาพูดกำชับกับคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง
“อย่าได้คิดที่จะลุกจากเตียงเด็ดขาด ถ้าไม่เชื่อกันล่ะก็คุณโดนดีแน่ญาดา” จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป
“ทำไมดาถึงสนิทกับเขามากขนาดนี้ มีอะไรที่ชลควรรู้แต่ยังไม่รู้บ้างไหม”
“ต้องทำงานด้วยกันก็เลยสนิทกันเป็นธรรมดา”
“แต่การแสดงออกของเขามันไม่เหมือนความสนิทสนมของเพื่อนร่วมงาน”
“ไม่มีอะไรอย่างที่ชลคิดหรอก มันจะต้องไม่เกิดขึ้น” ประโยคท้ายคล้ายกับจะพูดเตือนตัวเองไปในตัว
“แต่คุณธนวรรธน์คงจะไม่คิดแบบนี้”
“นั่นมันเป็นเรื่องของเขา เราอย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยนะ”
ณชญาดาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อยุติการสนทนาที่เธอไม่อยากเอ่ยถึง
ธนวรรธน์กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งในช่วงพลบค่ำ เขาไปหาณชญาดาที่ห้องพักแต่ไม่พบ จึงรีบเดินตรงไปยังห้องไอซียู ไม่ผิดไปจากที่คิดเธอนั่งอยู่หน้าห้องนั้นจริง ๆ เขาก้าวเดินเข้าไปนั่งลงข้างตัวเธอ ณชญาดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา
“มานานหรือยังคะ”
เขาส่ายหน้าแทนคำตอบก่อนจะย้อนถาม
“คุณมาทำอะไรตรงนี้ มันหมดเวลาเยี่ยมแล้วนะ”
“ฉันรู้ค่ะแต่ฉันเป็นห่วงลูก”
ธนวรรธน์กุมมือณชญาดาไว้ เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่นอ่อนโยน รอยยิ้มที่เธอไม่เคยลืม
“ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี และรู้ว่ามันทุกข์ทรมานมากแค่ไหน ที่ต้องทนเห็นลูกนอนจมกองเลือดแบบนั้น”
“ญาณินเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตฉัน ถ้าไม่มีลูกชีวิตของฉันก็ว่างเปล่า ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่อใคร และคงทนมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แน่ ขอบคุณนะคะที่สละเลือดให้ญาณิน”
เขาดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด พร้อมกับลูบหลังและไหล่เธอเบา ๆ เพื่อปลอบโยน
“คุณไม่ต้องขอบคุณผม ไม่จำเป็นสักนิด ผมแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ ถ้าเลือดของผมช่วยชีวิตลูกไว้ได้ผมยินดีเสมอ ไม่ต้องกังวลนะผมจะไม่ยอมให้ลูกเป็นอะไรไปแน่”
เธอผละออกจากอ้อมกอดเขาเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น
“ญาณินไม่ใช่...” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า
“ถึงคุณจะไม่ยอมรับ แต่ผมก็ยังมั่นใจว่าญาณินเป็นลูกผม เขาเป็นลูกของเรา ลูกที่ผมไม่เคยรู้ว่ามี”
ณชญาดาเหนื่อยที่จะพูดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ กับเขาโดยเฉพาะในเวลานี้ และเขาก็เข้าใจดี
“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลยนะ ผมรู้ว่าคุณยังไม่พร้อมที่จะเอ่ยถึง ไว้คุณพร้อมเมื่อไรเราค่อยมาคุยกัน”
เขาและเธอไม่รู้เลยว่ายังมีอีกคนที่มาทันได้ยินบทสนทนาเหล่านั้น ชลธีตัวเย็นเฉียบ แข็งขาอ่อนแรงเซจนต้องยืนพิงฝาผนังเพื่อพยุงร่าง ปริศนาที่ไม่เคยรู้คำตอบบัดนี้เริ่มชัดเจน แม้จะไม่กระจ่างแจ้งเพราะณชญาดายังไม่ยอมรับ แต่จากบทสนทนาก็ทำให้พอจะรู้ว่าใครเป็นพ่อของญาณิศา
“ถึงเวลาที่คุณควรจะต้องนอนพักแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมลูกใหม่นะ ไปกัน”
ธนวรรธน์ฉุดมือณชญาดาให้เดินตามเขากลับไปที่ห้องพักฟื้นของเธอ ชลธีรีบหลบเพื่อไม่ให้พวกเขามองเห็นก่อนจะเดินตามกลับไปที่ห้อง
“นอนพักสักหน่อยนะคนดี”
เธอส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับนั่งลงบนเตียง
“ฉันยังไม่ง่วง คุณไม่ต้องห่วงนะ มืดแล้วรีบกลับไร่เถอะค่ะ”
“ใช่แล้ว กลับไปเถอะ ผมจะดูแลดาเอง” ชลธีเอ่ยแทรกขึ้นทันทีที่เดินกลับเข้ามาในห้อง
ธนวรรธน์ตวัดสายตาไปมองชลธีด้วยดวงตาวาวโรจน์ แต่ก่อนที่จะโต้ตอบวาจาที่เผ็ดร้อนออกมา เสียงของณชญาดาก็ดังแทรกขึ้น
“กลับเถอะนะคะพีท ถ้าอยากมาพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”
เขาหันกลับมาสบตาเธอและยอมทำตามที่เธอบอก
“ตกลง พรุ่งนี้เจอกัน” เขาโน้มตัวไปจูบที่หน้าผากเธอก่อนจะเดินออกจากห้องไป
Latest chapter
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 109
ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 108
“น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 107
ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 106
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 105
“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 104
ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั
You May Also Like
เพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี63.5K viewsมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ144.3K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X134.9K viewsท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.3K viewsหนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ [ Drama,Comedy 18+]
มนต์ศิขริน89 viewsฝากใจจนได้รัก
Melyssa304 viewsสะใภ้ร้อนรักพ่อผัวร้อนสวาท
ภัทรกร450 viewsไม่หวนคืน Never again
มนสิกานต์17.1K views
