บทที่ 3

"พี่เจาวันนี้หนูได้ผักป่าตั้งหลายอย่างจากการช่วยเหลือของพี่ ขอบคุณพี่เจามากนะคะวันนี้หนูจะทำอาหารรอพี่ใหญ่และจะแกงหน่อไม้สูตรพี่เจาบอกต้องอร่อยมากแน่ๆเลยค่ะ"

"อืมมันต้องอร่อยสินี้ผักสำหรับใส่ตอนแกงหน่อไม้สุกแล้วนะจ๊ะทิ้งลงหม้อคนให้ผักยุบมันจะส่งกลิ่นหอมมาก"  เธอสอนวิธีทำให้กลับสาวน้อยไปทั้งหมด

"เอ่อซูหลิงจ๊ะนั่งรอพี่ตรงนี้สักครู่นะพี่สาวไปทำธุระส่วนตัวแป๊บหนึ่งจ้า"

เธอต้องบอกแบบนี้ที่จริงอยากไปส่องดูอะไรตรงพุ่มไม้นั้นตอนขุดหน่อไม้เหมือนจะเห็นไก่ป่าเดินเข้าไปทางนั้น เจาเย่วอันเดินไปถึงก็สอดส่องสายตาหาตามพุ่มไม้

  !! มีจริงด้วยรังไก่ป่าโอ๊ะ

 !!! หรือ.นี้คือความโชคดีของเราใช่แล้วไข่ไก่มีเยอะเสียด้วยสิ สามสิบฟองเลยทีเดียวหรือมันจะมาไข่รวมกันนะอาหารของเราวันนี้เธอเด็ดใบไม้มาทำกระทงใส่ไข่ไก่จนเต็มเอาไว้พรุ่งนี้ขึ้นมาอีกรอบดีกว่า หรือจะทำกับดักขึ้นมาใส่ไว้จะได้แม่ไก่ไปเลี้ยงที่บ้านด้วยแอบเลี้ยงไว้หลายตัวหน่อยคงไม่เป็นไรก่อนจะเดินกลับมาหาเด็กน้อย

"ซูหลิงพี่สาวโชคดีได้ไข่ไก่ป่ามานี้พี่แบ่งให้เธอสิบฟองไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้แข็งแรงนะ พรุ่งนี้พี่จะทำกับดักมาใส่เอาไว้เผื่อว่าเราจะโชคดีได้แม่ไก่ไปเลี้ยงที่บ้านด้วย ทำสักหลายอันหน่อยพี่จะพาซูหลิงไปแม่น้ำทางโน้นคนไม่ค่อยเดินไป เราจะไปหาปลากันด้วยดีไหมแต่ซูหลิงต้องขอพี่ชายก่อนนะเดี๋ยวเขาจะเป็นห่วง "  เธอบอกสาวน้อย

"ค่ะพี่สาวให้หนูเยอะจังเลยหนูไม่ได้ไปเจอไข่กับพี่เจาเสียหน่อยนี้คะ หนูไม่กล้ารับหรอกค่ะตั้งสิบฟองเลยนะคะพี่เจา"

"ไม่เป็นไรจ๊ะพี่ได้ตั้งยี่สิบฟองแบ่งให้เธอสิบฟองน่ะดีแล้วเรามาด้วยกันนะต่อไปวันไหนพี่จะมาขึ้นเขาเราจะได้มาด้วยกัน พี่จะได้มีเพื่อนขึ้นมาด้วยกันยังไงล่ะต่อไปพี่จะพาซูหลิงมาทุกวันเลยนะหลังจากที่เราไปตัดหญ้าให้หมูแลกคะแนนกันแล้วดีไหมจ๊ะ  พี่จะลองไปคุยกับพ่อแม่พี่ชายดูเพราะเราไม่แข็งแรงเหมือนคนอื่น  พี่คิดว่าเราหาอาหารเอาไว้ให้คนในครอบครัวกินอิ่มจะได้มีแรงไปสู้งานในแปลงนาดีไหมจ๊ะซูหลิง"

"ดีค่ะขอบคุณพี่เจามากนะคะที่ให้หนูขึ้นเขามาหาของป่าด้วยวันนี้หนูได้ผักหลายอย่างเลย"  ได้รับรอยยิ้มด้วยความสุขของเด็กน้อยตรงหน้าทำให้เจาเย่วอันมีความสุขใจไม่น้อย

"อืมไม่เป็นไรจ๊ะพี่ว่าหน่อไม้มันเยอะเรามานำลงไปทำนึ่งนำมาดองเอาไว้กินหน้าหนาวใกล้จะมาถึงไม่อีกกี่เดือน ตอนนี้ครอบครัวของพี่สาวนั้นพึ่งจะแยกออกมาจากบ้านใหญ่พ่อพี่ตกเขาขาหักพึ่งจะห้าย่างหกเดือนเองจ๊ะ"

ยังต้องใช้ไม้ค้ำประคองเดินไปทำงานในโรงเรือนนั่งทำงานช่วยหัวหน้าหมู่บ้านที่แบ่งให้ช่วยทำโชคดีพ่อได้เรียนจบมัธยมต้นจึงได้นั่งช่วยทำลงคะแนนให้แต่ล่ะคนของชาวบ้าน  มันเป็นความโชคดีของพ่อในตอนนั้นหัวหน้าหมู่บ้านสงสารเพราะทั้งสองคนเป็นเพื่อนเรียนมาด้วยกัน  เพื่อนของพ่อมารับช่วงงานต่อเป็นหัวหน้าหมู่บ้านต่อจากบิดาแล้วมองเห็นครอบครัวของเพื่อนลำบากจึงหางานให้ช่วยทำงานในหน่วยงานด้วย  ยิ่งสร้างความโกรธเกลียดให้ย่าซึ่งอยากให้ลูกชายคนโตของตัวเองทำแทน มากดดันพ่อถึงบ้านจนหัวหน้าหมู่บ้านด่าว่าคืนไปจึงยอมลามือกลับบ้านไปอย่างไม่พอใจ  พ่อจึงได้ทำงานลงจดคะแนนในกลุ่มลุงหัวหน้าหมู่บ้านและเอกสารในหน่วยงานซึ่งพ่อทำออกมาได้ดีมาก   หลังจากตกเขาขาหักแล้วโดนตัดขาดออกจากครอบครัวใหญ่พ่อพึ่งจะทำงานได้สิบกว่าวัน ถ้าพ่อได้รับเงินเดือนถึงมันจะไม่มากแต่คงจะพอให้ได้มาซื้อข้าวของบางอย่างเข้าบ้านได้เธอคิดในใจ

"เอาล่ะซูหลิงเรากลับบ้านกันเถอะพี่ตัดไม้ไผ่เอาไว้จะลากลงเขาไปทำที่ดักปลาง่ายๆลองดูเผื่อพวกเราจะโชคดี" เธอตัดไม้ไผ่เอาไว้มัดอย่างดีสี่ท่อนไม่หนักมากเธอไม่แบกใช้ลากเอาง่ายกว่าเยอะ มีซูหลิงเดินตามหลังไปด้วยติดๆมีเสียงพูดคุยหัวเราะของสองสาวต่างวัยแต่เข้ากันได้เป็นอย่างดี

"เดินกลับบ้านดีๆนะพรุ่งนี้เจอกัน " เจาเย่วอันบอกลาสาวน้อยก่อนจะลากไม้ไปด้วยจนถึงบ้าน เธอจัดการทำความสะอาดผักในส่วนจะทำกินก่อนจะก่อไฟต้มหน่อไม้ให้จืดก่อนสักสองน้ำ  ค่อยนำมาแกงกับผัดผักใส่ไข่อีกหนึ่งเมนู ข้าวสารมีไม่เยอะเราต้มเอาก็ได้เดี๋ยวจะไม่ถึงสิ้นเดือนยังไม่มีรายได้ด้วย เห้อถ้าข้าวในบ้านตามมาด้วยก็ดีสินะเธอคิดในใจ

พรึ่บ

!!!!!

เดี๋ยวเห้ยนี้มันมีข้าวออกมาจริงๆ! กรี๊ดดดดดดดพระเจ้าช่วยไม่อดตายแล้วโว้ยยยอะเมซิ่งมากแม่

เจาเย่วอันจึงนำไปเทลงถังถ้าพ่อกับแม่พี่ใหญ่ถามเธอจะตอบไปตามความจริงแต่คงไม่บอกว่าลูกสาวคนเล็กของพวกท่านตายไปแล้ว เธอลองคิดถึงเครื่องปรุงในครัวของบ้านตัวเอง มันก็ตามออกมาทุกอย่างทำให้ระตีดีใจมากยกมือท่วมหัวไหว้ไปทุกทิซเลยทีเดียว  

แล้วถ้าหนูอยากเข้าไปจะได้ไหมคะลองดูเธอตั้งจิตเข้ามิติเหมือนนิยาย ร่างของเธอหายวับเข้าไปบ้านโคกหนองนาโมเดลทันที 

 !!

พ่อจ้าแม่จ้าเรารอดตายแล้วเพราะที่ดินนี้ทำมาได้ห้าปีย่างเข้าปีที่หกทำให้พื้นที่สิบไร่ของเธอมีแทบจะทุกสิ่ง สวรรค์บ้านของฉันก็ตามมาด้วย ระตีวิ่งเข้าไปสำรวจหาของกินในตู้เย็นออกมาดื่มมากินบำรุงร่างกายของตัวเองก่อน ต้องนำออกไปให้แม่พ่อพี่ชายได้กินด้วยพวกเขานั้นอ่อนหล้ากันเพราะกินอาหารไม่ครบห้าหมู่

เธออาบน้ำกินอาหารในมิติจนอิ่มแปล้ก็ออกมาด้านนอกร้องเพลงในโลกเดิมด้วยความสุขตายมามีครอบครัวอบอุ่นแบบนี้เราต้องรักษาเอาไว้ให้ดีทุกคนจะต้องกินดีอยู่ดี  หึส่วนย่ากับบ้านใหญ่ฉันต้องเอาคืนในสักวันชอบเอาเปรียบดีนักทำเหมือนพ่อไม่ใช่ลูกต้องสืบมีแม่ที่ไหนจะลำเอียงได้ขนาดนั้นรักลูกไม่เท่ากันหรือพ่อจะเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยงนะ เอาไว้แอบถามแม่ดูก็ได้เจาเย่วอันสาละวนทำทุกอย่างจนจะถึงเวลาพ่อแม่เลิกงานอาหารนั้นเธอทำเสร็จแล้ว จึงมานั่งทำที่ดักปลาง่ายๆเดี๋ยวเราเอาอาหารในมิติไปเป็นเหยื่อล่อรับลองต้องได้ไก่อย่างแน่นอน ให้พ่อกับพี่ชายทำให้ตอนค่ำด้วยดีกว่าเธอคิดในใจนั่งทำที่ดักปลารอทุกคนกลับมาจากทำงานอย่างอารมณ์ดี

"ป่านนี้น้องจะเป็นอย่างไงบ้างนะแม่กลัวไข้น้องจะกลับเรารีบเดินเถอะ "

"แม่เดินไปดูน้องล่วงหน้าก่อนเลยครับผมจะประคองพ่อกลับบ้านเอง"

เขาบอกแม่ซึ่งเป็นห่วงน้องสาวมากวันนี้พวกเขาไม่ได้กลับมากินข้าวเที่ยงแม่จึงจี่แป้งไปให้กินเลยจะได้ไม่ต้องเดินกลับไปกลับมา เพราะน้องสาวบอกหายดีแล้วเมื่อเช้าแม่จึงวางใจได้ แต่ยังกังวลกลัวว่าไข้น้องสาวจะกลับมาอีกแค่นั้นเอง