บทที่ 2

หลังจากส่งพ่อแม่พี่ชายออกจากบ้านไปทำงานในแปลงนารวม ด้วยความปวดใจกับการเป็นอยู่ของครอบครัวนี้บ้านดินผสมไม้พ่อกับพี่ใหญ่ซ่อมแซมเพื่อให้แข็งแรงเพื่อครอบครัวได้อยู่อาศัยตอนโดนไล่ออกจากบ้านใหญ่เห้อ เราจะหารายได้จากไหนดีนะระตีคิดในใจเธอเดินไปหลังบ้านล้างถ้วยจานคว่ำเอาไว้มองไปด้านหลังบ้าน มีพื้นที่ด้านหลังให้ปลูกผักกินได้มีคอกไก่แต่ยังไม่ทันออกไข่ได้เพราะพึ่งจะโตยังไม่เต็มที่มีไก่สองตัว เจาเย่วอันมองสำรวจที่ดินด้านหลังของบ้านมีผักแคระแกร่น ก่อนจะเดินตามทางซึ่งมีรอยเท้าเดินไปด้านหลัง เจาเย่วอันจึงเดินไปให้สุดทางเพราะเธออยากจะรู้ว่ามันมีอะไรบ้างถ้าเดินออกไปทางหลังบ้าน มีรั้วไม้เก่าๆแต่ก็มีการร่องรอยซ่อมตรงไหนผุพังคงจะเป็นพี่ใหญ่กับพ่อที่ซ่อมตอนย้ายมาเมื่อห้าเดือนก่อน  

แต่ตอนนี้พ่อต้องใช้ไม้ค้ำประคองไปทำงานในโรงเรือนส่วนกลางเพราะอยากให้มีคะแนนทำงานช่วยภรรยากับลูกแม้ขาจะยังไม่หายดี เจ็บปวดเพียใดพ่อยังอยากไปทำงานให้ได้คะแนนเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆทำให้เจาเย่วอันปวดใจแทนพ่อของเจ้าของร่างนี้ 

 พื้นที่ด้านหลังเป็นป่าเพราะบ้านนั้นห่างคนอื่นๆมากเหมือนสวนของตากับยายนั้นห่างจากคนในหมู่บ้านออกมา

อืมเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาสนใจครอบครัวของเธอ ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงคนในครอบครัวของตัวเองตามความทรงจำเดิม ถ้าเราเดินไปอีกไม่ไกลจะถึงตีนเขาแล้วจะมีบ้านอีกหลังหนึ่งอยู่ตีนเขาพี่ชายคนนั้นเป็นเพื่อนกับพี่ชายของเธอแล้วทำงานในแปลงนารวมเหมือนกัน  แล้วก็เลี้ยงน้องสาวคนเดียว พ่อแม่ของพวกเขาเสียชีวิตไปหมดโดนญาติพี่น้องตัดขาดเพราะยากจนไม่ต่างกันกับครอบครัวของเธอ

คนในยุคนี้มันกรรตะอะไรกันนะรังเกียจคนอื่นแต่ยังอยากได้ของตอบแทนจากเขาอ้างเรื่องบุญคุณช่างน่าสมเพชเสียจริงๆระตีคิดในใจคนเดียว วันนี้เราลองขึ้นเขาไปหาผักป่าดีกว่าเผื่อจะโชคดีได้อะไรมาทำอาหารได้บ้างคิดจบเธอก็รีบเดินกลับมาบ้าน หาตระกร้ากับมีดเสียมแล้วเดินลิ้วรีบไปจุดหมายปลายทางคือบนเขา เธอเคยขึ้นไปตัดหญ้ามาให้หมูเพื่อแลกคะแนนเพราะร่างกายอ่อนแอจึงทำงานหนักทั้งวันไม่ได้ สาวน้อยคนนี้ตายเพราะอยากได้คะแนนทำงานเยอะจึงทำให้เป็นลมสลบกลางแดดจนสาวใหญ่อย่างระตีเข้ามาส่วมร่างแทน ว่าแต่ทำไมเราไม่มีมิติตามมาด้วยเหมือนที่ทุกคนตายมาสวมร่างในนิยายแทบจะทุกเรื่องด้วยนะ หรือท่านยมยังไม่ส่งมาแต่ตอนนี้ขอความโชคดีให้หนูก่อนนะคะจะขึ้นเขาไปหาของดีมากินมาขายหาเงินเข้าบ้านใช้หนี้หมอเท้าเปล่าเสียที  เจาเย่วอันรีบเดินเพราะอยากรีบกลับมาบ้านก่อนแดดจะแรงมากกว่านี้ เธอเดินลัดเลาะไปตามทางซึ่งครอบครัวเคยพาไปไม่ต้องใช้ทางร่วมกับชาวบ้านซึ่งเดินผ่านหน้าบ้านของพวกเธอไปขึ้นเขาอีกทาง  ส่วนพ่อจะพาเธอกับพี่ชายขึ้นเขาอีกด้านหนึ่งของหมู่บ้านถือว่ามีแม่น้ำไหลผ่านหลังหมู่บ้านให้ได้กินได้ใช้ ซึ่งมันไม่ไกลจากบ้านของเธอมากทำให้เธอเคยมีความทรงจำเวลามาซักผ้ากับมารดาเป็นประจำ

เจาเย่วอันเดินไปให้เร็วที่สุดก่อนจะมาสะดุดกับร่างของเด็กคนหนึ่งกำลังแบกตระกล้าออกมาจากบ้านอีกหลังหนึ่ง อายุน่าจะสักแปดถึงสิบปีได้ผอมแทบจะปลิวตามลมไม่ต่างกันกับเธอ อ้อคงเป็นน้องสาวของเพื่อนพี่ใหญ่ชื่ออะไรนะ ซะ..ซงซูหลิงนั้นเองเธอจึงยิ้มให้กับสาวน้อยที่เดินมาถึงเธอถึงพอดี

"สวัสดีค่ะพี่สาวเจาจะขึ้นเขาเหมือนกันเหรอคะ"  เด็กสาวถามเธอด้วยรอยยิ้ม

"เอ้าซูหลิงไม่ได้ไปทำงานเหรอจ๊ะวันนี้ " เธอถามเด็กสาวด้วยรอยยิ้มกลับไป คงเพราะสองสาวอ่อนแอเหมือนกันละมังจึงไปพบกันบ่อยๆยามไปตัดหญ้าให้หมูบางครั้งของส่วนกลาง

"พี่ใหญ่บอกว่าวันนี้งานหนักมากให้หนูอยู่บ้านก็ได้ค่ะพี่สาวเจา หนูจึงคิดว่าจะขึ้นไปหาผักป่าบนเขาเดินมาเจอพี่สาวเจาพอดีค่ะ เราไปด้วยกันไหมคะจะได้มีเพื่อน เพราะถ้าไปคนเดียวหนูคงจะอยู่แค่ตีนเขาไม่กล้าขึ้นเขาสูงหาฟืนลงมาด้วยค่ะ พี่ใหญ่สั่งเอาไว้ห้ามขึ้นเขาไปคนเดียวค่ะพี่สาวเจา"

ซงซูหลิงตอบด้วยรอยยิ้มดีใจจะมีเพื่อนขึ้นไปเก็บผักป่าลงมาทำอาหารรอพี่ชายวันนี้

"ได้สิจ๊ะเรารีบเดินกันดีไหมแดดจะได้ไม่แรงมาก"  เจาเย่วอันตอบสาวน้อยแล้วเดินนำหน้าไปก่อนจะได้เก็บผักป่าเร็วๆ

"พี่ว่าก็ดีนะทางด้านข้างนี้มีแค่พวกเราสองครอบครัวขึ้นลงเขาจึงทำให้พอมีผักป่าให้เก็บกินได้ตลอด ไม่ต้องไปแย่งกับชาวบ้านอีกฟากภูเขานั้นแต่อย่างว่าล่ะนะเพราะทุกคนต้องดิ้นรนหากินเหมือนกัน แต่หมู่บ้านของพวกเรานั้นถือว่าโชคดีมากมีภูเขาล้อมรอบทำให้มีสัตว์ป่าให้กินบ้างถ้าขึ้นไปหาล่าเป็นนะ" เธอเดินไปคุยไปกับสาวน้อย

เดินมาประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงตีนเขาพอดีก่อนเธอจะเดินขึ้นไปบนเขาสูงกว่าเดิม

"เหนื่อยไหมนั่งพักก่อนก็ได้นะพี่ว่าเรามาถึงด้านบนแล้วค่อยเก็บผักป่ากันจะได้ไม่เหนื่อยจนเกินไป"

เธอนำน้ำในกระบอกมาดื่ม

  "มีน้ำดื่มมาด้วยไหมซูหลิง"  เธอถามเด็กสาว

"มีค่ะพี่เจา"  ซูหลิงตอบก่อนจะหยิบน้ำของตัวเองมาดื่มเหมือนกัน สองสาวต่างวัยนั่งพักสักครู่จึงพากันเดินหาผักป่า

"พี่เคยมากับแม่ทางโน้นมีผักป่าขึ้นเยอะเหมือนกันเราไปหาดูกันเถอะซูหลิง"

"ค่ะพี่เจา"  เธอเดินนำหน้าของเด็กน้อยไปก่อนจะสอดส่ายสายตาหาต้นผักป่ากำลังแตกใบอ่อนไปทำอาหาร

"โน้นไงต้นผักป่าเรามาเก็บกันเถอะมีหลายต้นเสียด้วย เดี๋ยวพี่จะช่วยเก็บนะให้พี่เก็บต้นนี้ก่อน"

เจาเย่วอันบอกเด็กน้อยสองสาวแยกกันเก็บคนละต้นเพราะมันมีหลายต้น เก็บของตัวเองจนพอแล้วเจาเย่วอันมาช่วยสาวน้อยเก็บด้วยจนหมดไปคนละสามสี่ต้นได้ผักมาหลายอย่าง

"อืมพี่ว่ามันมีเห็ดขึ้นเหมือนกันนะแต่สามอาทิตย์ก่อนฝนตกหนักมากคงพอให้พวกเรามีผักกิน "

"มีจริงด้วยแต่เห็ดหนูนะ"  สองสาวจึงช่วยกันเก็บแล้วแบ่งเท่าๆกันทำให้เด็กสาวดีใจมากวันนี้ได้ของกินกลับบ้านหลายอย่าง

"พี่ว่าเราไปป่าไผ่กันดีไหมเผื่อจะได้หน่อไม้หรืออย่างอื่นด้วย "  เจาเย่วอันชวนเด็กน้อยไปด้วยกัน

"ค่ะพี่เจา" 

 "อืมพี่ว่ามีหน่อไม้ขึ้นพอให้ได้กินนะเดี๋ยวพี่จะตัดเผื่อเอง ซูหลิงเก็บใบสีเขียวนี้ไปทำน้ำแกงใส่หน่อไม้นี้นะ มันอร่อยมากเดี๋ยวพี่จะบอกวิธีแกงให้"

เธอบอกเด็กสาวก่อนจะสับหน่อไม้ได้มาคนล่ะสิบกว่าหน่อปลอกเปลือกออกก่อนจะห่อใบตองใส่ตระกร้าให้ตัวเองกับเด็กน้อย ทุกอย่างจะห่อใบตองก่อนจะได้ไม่ทับกันจนผักช้ำ