บทที่ 4

เจาเฉียวว่านรีบเดินกลับบ้านก่อนสามีกับลูกชายพอเดินมาถึงประตูหน้าบ้านได้กลิ่นอาหารโชยออกมาถึงด้านนอกเธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ลูกสาวทำอาหารแล้วได้อะไรมาทำถึงได้หอมขนาดนี้

"อันเอ๋อร์แม่กลับมาแล้วลูกเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงแม่เรียก แม่กลับมาถึงบ้านแล้วเจาเย่วอันรีบเดินมาเปิดประตูรั้วหน้าบ้านให้แม่ทันที

"แม่หนูหายดีแล้วค่ะทำไมแม่มาคนเดียวล่ะคะพ่อกับพี่ใหญ่ไปไหนถึงไม่กลับมาพร้อมกันคะ"

"พ่อกับพี่ของลูกเดินตามหลังแม่มาแม่เป็นห่วงอันเอ๋อร์กลัวว่าลูกจะไข้ขึ้นอีกแม่จึงเดินล่วงหน้ามาก่อน แม่ได้กลิ่นอาหารลูกทำอะไรกินเหรอมีอะไรให้ลูกทำในบ้านเราไม่มีอะไรนอกจากแป้งกับข้าวเหลือไม่มากแล้วนะ"

"อ้อวันนี้หนูขึ้นเขาไปหาหน่อไม้มาแกงกับได้ไข่ไก่ป่ามายี่สิบฟองเลยค่ะแม่ แล้วยังมีผักป่าตั้งหลายอย่างแม่มาเหนื่อยๆไปอาบน้ำมาทานข้าวเถอะค่ะ เรื่องอาหารต่อไปให้หนูเป็นคนทำให้ทุกคนในบ้านทานนะคะหนูไปทำงานกลางแจ้งไม่ได้ แต่หนูไปตัดหญ้าให้หมูแล้วขอขึ้นบนเขาไปหาของป่านะคะแม่  วันนี้หน่อไม้ในดงไผ่เยอะมากเลยค่ะหนูจะไปหามานึ่งเอาไว้กินหน้าหนาวที่จะถึงอีกไม่กี่เดือน ฝนตกเมื่อสามอาทิตย์ก่อนทำให้ตอนนี้บนเขามีผักมีเห็ดขึ้นมาให้หากินได้แล้วค่ะแม่"

เธอกอดแขนแม่เดินพาไปดูของป่าในวันนี้ซึ่งเธอเก็บมาได้ทำความสะอาดเอาไว้เรียบร้อย อีกส่วนแบ่งไปทำอาหารให้ในคนในบ้านแล้ว

"นี้ลูกขึ้นเขาไปคนเดียวเหรอลูกพึ่งจะหายดีนะอันเอ๋อร์ ถ้าลูกไปเป็นลมบนเขาพ่อแม่จะทำอย่างไรทำไมลูกดื้อแบบนี้จะให้แม่ขาดใจตายเหรอถ้าลูกเป็นอะไรไป"

มารดาร้องให้ออกมาด้วยความเสียใจอาหารเธอไม่สนใจแต่ชีวิตของลูกนั้นสำคัญกว่าอาหารของทุกคนในบ้าน

"แม่คะอย่าร้องไห้หนูขอโทษนะคะขึ้นเขาไม่บอกแม่แต่หนูไม่ได้ไปคนเดียวนะคะ มีน้องสาวบ้านซงไปด้วยค่ะต่อไปหนูจะไม่ทำแบบนี้แล้วนะคะ แม่หยุดร้องไห้นะคะหนูขอโทษ"

เจาเย่วอันกอดแม่ร้องไห้กับความห่วงใยของแม่มีต่อเธอ ทำให้คนไม่มีครอบครัวในภพเก่าอบอุนในหัวใจกับความรักของมารดาของเจ้าของร่างเดิมนั้นรักเธอที่สุดในโลก

เสียงร้องให้ของภรรยาพ่อกับลูกที่เดินมาถึงหน้าบ้านตกใจรีบเดินเข้าไปในบ้าน

"ไปดูแม่กับน้องก่อนพ่อจะค่อยๆเดินตามหลังไปเอง" เจาจื่อฟานรีบบอกลูกชายเดินนำหน้าไปก่อนด้วยความร้อนใจ

"ครับพ่อ" เจาเย่หลงรีบวิ่งเข้าบ้านไปด้วยความเป็นห่วงแม่กับน้องสาว 

"แม่ครับน้องเป็นไรมากหรือเปล่าแม่ถึงร้องไห้"  เขาวิ่งมาถึงเห็นแม่ยืนกอดกันกับน้องร้องไห้อยู่หลังบ้านจึงถามด้วยความตกใจ

"ก็น้องสาวของลูกสิแอบขึ้นเขาไปหาของป่าทั้งที่พึ่งจะหายป่วยเมื่อเช้าจะไม่ให้แม่ร้องได้ยังไงล่ะแล้วพ่อล่ะไม่มาด้วยกันเหรอเย่หลง"

"พ่อเดินตามหลังมาครับเพราะได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ให้ผมวิ่งเข้าบ้านมาก่อนครับแม่"  

 " แล้วน้องเล็กทำไมถึงขึ้นเขาคนเดียวล่ะรู้ไหมว่ามันอันตรายมากแล้วน้องยังไม่แข็งแรงเกิดอะไรขึ้นพี่แม่พ่อจะอยู่ได้ยังไง"

เจาเย่หลงถามน้องถามด้วยความห่วงใย

"หนูขอโทษค่ะพี่ใหญ่ต่อไปจะบอกทุกคนก่อนค่ะแต่หนูไม่ได้ไปคนเดียวนะคะไปกับซงซูหลิงเดินไปเจอกันกลางทางจะขึ้นเขา ทางลัดของบ้านเราค่ะ"

เจาเย่วอันตอบเสียงอ่อนเพราะเธอผิดจริงๆทำให้แม่กับพี่เป็นห่วง

"เย่หลงแม่เป็นอะไรลูก" เสียงพ่อร้องเข้ามาก่อนชายหนุ่มจึงหันไปประคองพ่อเดินมาหลังบ้านเข้าไปหาแม่กับน้องสาว

"แม่เสียใจเลยดุน้องเล็กครับพ่อวันนี้น้องแอบขึ้นเขาไปหาของป่าลงมาทำอาหารแม่กลัวน้องจะไข้ขึ้นเป็นลมสลบไปเหมือนเมื่อวานครับพ่อ"

"อันเอ๋อร์ทำไมแอบขึ้นเขาล่ะลูกพ่อแม่พี่ของลูกเป็นห่วงลูกมากนะทีหลังอย่าทำอีกนะถ้าลูกเป็นอะไรไม่มีคนเห็นแล้วจะเป็นอย่างไร"  พ่อถามลูกสาวเสียงเข้มเลยทีเดียว

เจาเย่วอันรู้ว่าตัวผิดจึงยกมือไหว้ขอโทษพ่อแม่พี่ชาย 

 "หนูขอโทษค่ะต่อไปจะบอกทุกคนว่าหนูจะไปไหนนะคะพ่อแม่พี่ใหญ่"

"อืมทีหลังอย่าทำอีกเพราะถ้าลูกเป็นอะไรไปพ่อแม่พี่ของลูกจะทุกข์ใจขนาดไหนวันนี้ถ้ารู้ว่าผิดแล้วขอโทษก็ดีแล้ว"  

"คุณก็หยุดร้องให้เถอะนะลูกจะไม่สบายใจเอา"  เขาบอกภรรยา

"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่นั่งก่อนค่ะดูวันนี้ลูกได้อาหารมาหลายอย่างเลยทุกคนไปล้างมือมาทานข้าวเถอะค่ะลูกมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง"

สามพ่อแม่ลูกมองหน้ากันก่อนจะไปล้างมือมานั่งโต๊ะทานข้าว  พอเห็นข้าวลูกสาวหุงข้าวอย่างกับอาหารยิ่งทำให้พวกเขาตกใจว่าลูกไปเอาข้าวมาจากไหนหุงจนเต็มหม้อ

"ทานข้าวก่อนค่ะแล้วลูกจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง " เธอบอกก่อนจะตักข้าวให้ครบแล้วลงมือทานข้าวกันเงียบๆข้าวหอมมะลิชั้นดีเธอนำออกมาจนเต็มถังแล้วหุงให้คนในครอบครัวได้กินให้อิ่ม 

"ต่อไปพ่อแม่พี่ใหญ่ไม่ต้องกลัวลูกสาวคนนี้จะทำให้ทุกคนกินอิ่มทุกมื้อเลยค่ะ "  เธอพูดขึ้นให้ได้ยินทุกคน

หลังจากอิ่มแล้วพ่อแม่อดใจไม่ไหวรีบถามลูกสาวด้วยความร้อนใจ กับข้าวที่ทานกันวันนี้ไม่มีทางจะมีถ้าไม่ใช่ไปหาซื้อในเมือง ในเมืองยังต้องใช้คูปองแถมราคาแพงมากลูกสาวไปเอามาจากไหนทั้งที่ในบ้านนั้นไม่เหลือเงินสักหยวนเขาพึ่งจะทำงานยังไม่ได้รับเงินเดือนเลยด้วย

"เจ้าใหญ่ไปปิดประตูให้เรียบร้อยเรามีเรื่องจะคุยกับน้องสาวของลูก"   

"ครับพ่อ"   เขารีบเดินไปปิดประตูบ้านทันที

"ลูกมีอะไรจะบอกพ่อกับแม่ไหมอันเอ๋อร์ "  บิดาถามลูกสาวพอพี่ชายเดินเข้ามาในบ้านหลังปิดประตูหน้าต่างเรียบร้อยหมดแล้ว

"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่เมื่อคืนหนูไข้สูงจนคิดว่าตัวเองตายไปแล้วแต่มีคนแก่ผู้หญิงผู้ชายรับตัวหนูไปยังอีกที่หนึ่งพวกเขาบอกว่าหนูยังไม่ถึงเวลาตายให้นำมาคืนร่างในโลกนั้นมันต่างกับที่นี้มากหนึ่งวันในนั้นมันยาวนานมากพวกท่านรีบพาหนูกลับมา แต่ยังพาหนูไปดูคนมากมายในเมืองใหญ่ว่าต่อไปข้างหน้าอีกไม่นานจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ทุกอย่างจะเปิดเสรีพวกเราทุกคนสามารถค้าขายได้ ผู้นำคนใหม่จะแจกจ่ายไร่นาให้ชาวบ้านทำกินกันเอง ไม่มีการทำนารวมเหมือนตอนนี้จะยกเลิกทุกอย่าง คนที่ถูกส่งตัวมาจะได้เดินทางกลับบ้านจะมีมหาลัยเปิดให้สอบเกาเข่า ก่อนพวกเขาส่งตัวยุวปัญาชนกลับบ้านยกเลิกการทำงานในแปลงนารวมนี้คือสิ่งจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าค่ะ"