กำลังดูงิ้วในจวนจ้าว

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวไม่ได้พูดตรงๆ แต่ก็รู้ดีว่าถ้าคุณชายใหญ่ตายไป ตำแหน่งนี้ก็คงจะตกเป็นของคุณชายรอง ถึงแม้คุณชายรองจะสุขภาพไม่ดี แต่ถ้าบุตรสาวของตระกูลจ้าวได้เป็นฮูหยินใหญ่ ตำแหน่งนี้จะเป็นประโยชน์ต่อตระกูลจ้าวอย่างแน่นอน

ชื่อจริงของฮูหยินเว่ยคือเว่ยซินฮุย นางยิ้มพยักหน้า “ฮูหยินผู้เฒ่าวางใจได้ สะใภ้เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินเว่ยไม่ชอบจวนโหว ด้วยความมั่งคั่งของตระกูลเว่ยแล้ว จวนโหวสามจวนก็ยังเทียบไม่ได้ การแต่งงานนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวต้องการที่จะปูทางให้ลูกหลานของตระกูลจ้าว พูดง่ายๆ ก็คือเป็นการสร้างหน้าตาให้กับเรือนใหญ่ เรื่องแบบนี้ที่ทำให้คนอื่นได้ประโยชน์แต่ตัวเองไม่ได้ประโยชน์ นางไม่ยอมทำหรอก ฮูหยินเว่ยไม่ได้เห็นชอบกับการแต่งงานนี้ แต่ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว นางก็ยังแสดงงิ้วอย่างเต็มที่

จ้าวเยี่ยนเจียวดูคนในห้องคุยกันเหมือนกับกำลังดูงิ้ว ดูเหมือนจะปรองดองกัน แต่จริงๆ แล้วแต่ละคนล้วนคิดไม่ซื่อ นางถูกเพิกเฉยก็ไม่ได้สนใจอะไร แค่อดไม่ได้ที่จะลูบท้องของตัวเอง...

หิวจัง! ครั้งหน้าต้องจำไว้ว่าต้องกินขนมก่อนสองสามชิ้นก่อนมาคารวะ เพราะเรื่องบนโลกนี้ไม่สำคัญเท่ากับการกินให้อิ่มท้อง

จ้าวเยี่ยนเจียวใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในตระกูลจ้าวมาครึ่งเดือนแล้ว เมื่อเห็นหลี่มามาที่เรือนเหมยหลินนำอาหารเช้ามาให้เต็มโต๊ะ นางก็รู้สึกพอใจมาก

พอนั่งลงนางก็ถามขึ้นง่ายๆ ว่า “อาการปวดมือของหลี่มามาดีขึ้นหรือไม่?”

หลี่มามาได้ยินก็ยิ้มอย่างสดใส “เรียนคุณหนูสี่ มือของบ่าวดีขึ้นมากแล้ว อวี้หรงส่านที่คุณหนูให้มาเป็นของดีจริงๆ บ่าวเพิ่งใช้ไปไม่กี่วัน แม้แต่ป้าหลิวในครัวยังสังเกตเห็นว่ามือของบ่าวเนียนนุ่มขึ้น ถามบ่าวว่าทาอะไร มือแทบจะกลายเป็นมือของเด็กสาวแล้วเจ้าค่ะ”

ได้ยินคำพูดของหลี่มามา จ้าวเยี่ยนเจียวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “หลี่มามาก็พูดเกินไป นี่ก็แค่อวี้หรงส่านเท่านั้นเอง ที่ข้ายังมีเหลืออยู่ ถ้าป้าหลิวชอบจะเอาไปให้เขาบ้างก็ได้ อย่างไรช่วงนี้อาหารที่เขาทำก็ใส่ใจมาก ถือว่าเป็นการให้รางวัลกับเขา ถ้าคนอื่นมาขอ หลี่ก็ตัดสินใจให้เองได้เลย!”

จ้าวเยี่ยนเจียวเรียกสาวใช้ชื่อชุ่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ให้ไปหยิบกล่องไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง แล้วนางก็ยกขี้ผึ้งกับน้ำมันบำรุงในนั้นให้ไปอย่างใจกว้าง

หลี่มามารู้สึกประหลาดใจ ถึงแม้การเป็นคนรับใช้ในตระกูลจ้าวจะไม่ใช่เรื่องยาก แต่กฎระเบียบระหว่างเจ้านายและลูกน้องนั้นชัดเจน คนรับใช้ก็คือคนรับใช้ ยกเว้นคนสนิทแล้ว เจ้านายก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับคนรับใช้ทั่วไป

นางโชคดีที่ได้เจอกับจ้าวเยี่ยนเจียวที่ปฏิบัติต่อคนรับใช้ในบ้านอย่างใจกว้าง แต่ก็มีข้อยกเว้นบางอย่าง อย่างเช่นสาวใช้สองคนที่ฮูหยินเว่ยตั้งใจให้มาดูแลจ้าวเยี่ยนเจียว แต่ความจริงแล้วคือมาสอดแนม หลี่มามาแอบมองชุ่ยเอ๋อร์และชิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ อย่างลับๆ

หลี่มามารับกล่องไม้ที่ชุ่ยเอ๋อร์นำมาให้ เห็นว่านางดูไม่พอใจและไม่เห็นด้วย หลี่มามาหัวเราะจนตาหยี นางเป็นแค่คนใช้ทั่วไปที่ต้องรับผิดชอบดูแลเรือนเหมยหลินที่ไม่มีเจ้าของมาหลายปีแล้ว ถึงแม้นางจะทำตามกฎอย่างเคร่งครัด แต่ฮูหยินเว่ยก็ยังไม่พอใจกับทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเรือนเหมยหลิน ไม่คิดเลยว่านางเป็นแค่บ่าวรับใช้ การดูแลเรือนก็เป็นแค่คำสั่งของเจ้านายเท่านั้นเอง เมื่อเห็นคนอื่นๆ ได้รับรางวัลทุกปี แต่คนใช้ที่เรือนเหมยหลินกลับไม่ได้รับแม้แต่รางวัลเป็นอาหารสักหนึ่งอย่าง ก็พอจะรู้ว่าฮูหยินเว่ยเป็นคนขี้อิจฉาและใจแคบขนาดไหน

“อ้อ ใช่แล้ว หลี่มามาเดี๋ยวไปที่ห้องบัญชี เบิกเงินให้คนไปซื้อขนมไป๋ถังเกามาหน่อย” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบกลมๆ ของนาง จู่ๆ ก็อยากกินขนม แต่นางไม่ยอมรับตรงๆ แค่พูดว่า “ข้าอยากทำชาดทาปาก พอหน้าเข้าหน้าหนาวจะได้นำมาทาที่ปาก ช่วยให้ปากชุ่มชื้นไม่แห้งแตก”

“ได้เจ้าค่ะ” หลี่มามาเข้าใจว่าถ้ามีของดีๆ คุณหนูสี่ก็จะไม่ลืมคนแก่อย่างนาง จึงตอบรับอย่างกระตือรือร้น เมื่อได้ประโยชน์แล้วให้ทำอะไรก็คล่องแคล่วรวดเร็วไปเสียหมด

จ้าวเยี่ยนเจียวแสร้งทำเป็นไม่เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาของชุ่ยเอ๋อร์กับชิงเอ๋อร์ นั่งกินอาหารเช้าอย่างอารมณ์ดี

หลังจากกลับมาถึงบ้านตระกูลจ้าว จ้าวเยี่ยนเจียวก็ไม่มีอะไรทำ จึงเริ่มลงมือทำเครื่องสำอางตามที่นางถนัด ที่หงเสียนางทำเพื่อเงิน แต่ที่ตระกูลจ้าวนางทำเพื่อซื้อใจคน ซึ่งก็พิสูจน์แล้วว่านางทำได้ดีมากและใช้ชีวิตได้สบายขึ้น

หนึ่งเดือนผ่านไป ในที่สุดหยินจื่อก็ถูกพาตัวจากหงเสียมาที่ตระกูลจ้าว

หลังจากคารวะฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวในตอนเช้าแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวก็เดินตามฮูหยินเว่ยกลับมารอที่สวนจื่อเฉิน

ฮูหยินเว่ยมองจ้าวเยี่ยนเจียวที่นั่งอยู่ในห้องของนาง กินอาหารเช้าจนเกลี้ยงอย่างไม่เกรงใจ แถมยังดื่มชาและกินผลไม้อย่างสบายใจ ทำให้นางโกรธจนระงับอารมณ์แทบไม่อยู่

เสียงที่ประตูดังขึ้น จ้าวเยี่ยนเจียวมองไปเห็นหยินจื่อ นางไม่ได้แปลกใจอะไร แต่นางไม่คิดว่าจินจื่อจะตามมาด้วย ทั้งสองคนถูกพ่อบ้านพาเข้ามา

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่สนใจกฎเกณฑ์ นางโยนเมล็ดแตงโมในมือทิ้งเดินไปข้างหน้า จับแขนของพวกนางทั้งสองคนกระโดดไปรอบๆ “จินจื่อ หยินจื่อ ข้าคิดถึงพวกเจ้ามากเลย”

จินจื่อกับหยินจื่อมองจ้าวเยี่ยนเจียว รอยยิ้มบนใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ

“แต่ว่าจินจื่อ” จ้าวเยี่ยนเจียวถามด้วยความไม่เข้าใจ “ไม่ใช่ว่าข้าบอกให้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนกับท่านป้าหรือ ทำไมเจ้าถึงมาด้วยเล่า?”

“ท่านป้าฉินบอกว่านางชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว ไม่ต้องการใครมาดูแล และเป็นห่วงว่าคุณหนูจะไม่มีใครคุยด้วยในจวนจ้าว เลยจัดการให้บ่าวมาพร้อมกับหยินจื่อเจ้าค่ะ” จินจื่อแอบมองฮูหยินเว่ยที่นั่งอยู่บนที่นั่งหลัก แต่เห็นท่าทางคุณหนูของนางแล้วก็รู้ว่าคุณหนูไม่ได้ถูกรังแก หัวใจของนางก็สงบลง