ไถ่ตัวสาวใช้ให้เจียวเจียว

“ท่านป้าเป็นห่วงข้าเสมอ” หนึ่งเดือนที่ไม่ได้เจอกัน จ้าวเยี่ยนเจียวคิดถึงท่านป้าของนางมากจริงๆ

ฮูหยินเว่ยขมวดคิ้วเมื่อเห็นพวกนางนั่งคุยกันโดยไม่สนใจนาง จึงอดไม่ได้ที่จะจึงตำหนิว่า “จ้าวสี่ มารยาทของเจ้าหายไปไหนหมด?!”

จ้าวเยี่ยนเจียวกลอกตาให้จินจื่อหยินจื่อ แล้วหันกลับมายิ้มอย่างสดใส “แม่ใหญ่ ยกโทษให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ ข้าเห็นจินจื่อกับหยินจื่อแล้วก็ตื่นเต้นจนลืมตัวไปหน่อย จินจื่อ หยินจื่อ รีบมาคารวะฮูหยินรองเร็วเข้า”

จินจื่อกับหยินจื่อคุกเข่าลงต่อหน้าฮูหยินเว่ยและคารวะอย่างมีมารยาท

“พวกเจ้าชื่ออะไร?” ฮูหยินเว่ยไม่ได้ให้พวกนางลุกขึ้น ทั้งที่รู้แล้วแต่ก็ยังถาม

“บ่าวชื่อจินจื่อเจ้าค่ะ”

“บ่าวชื่อหยินจื่อเจ้าค่ะ”

ฮูหยินเว่ยแค่นเสียง “ชื่ออะไร ฟังดูไม่เข้าหู เมื่อเข้ามาในตระกูลจ้าวแล้วต้องเปลี่ยน”

ชื่อของสองพี่น้องเป็นสิ่งที่จ้าวเยี่ยนเจียวภาคภูมิใจ เป็นผลงานชิ้นเออกของนาง เมื่อได้ยินว่าต้องเปลี่ยนก็ไม่ยอม นางพูดขึ้นว่า “แม่ใหญ่ จินจื่อกับหยินจื่อเป็นสาวใช้ของข้า การจะเปลี่ยนชื่อหรือไม่ก็ควรเป็นข้าที่ตัดสินใจเจ้าค่ะ!”

ฮูหยินเว่ยไม่คิดว่านางจะกล้าเถียงต่อหน้าคนรับใช้ ขมวดคิ้วจ้องหน้านาง “จินจื่อกับหยินจื่อฟังดูหยาบคาย เจ้าไม่กลัวอับอาย แต่ข้ากลัวว่าตระกูลจ้าวจะเสียหน้า”

“จินจื่อกับหยินจื่อหยาบคายหรือ?! แสดงว่าท่านไม่ชอบเงินทอง ถ้าเป็นอย่างนั้น ท่านช่วยเอาเงินทองมาให้เสี่ยวซื่อเป็นสินเดิมเพิ่มอีกหน่อยได้ไหมเจ้าคะ? เสี่ยวซื่อไม่รังเกียจเงินทองที่หยาบคายเลยเจ้าค่ะ กลับคิดว่ายิ่งมากถึงจะยิ่งดี”

“ข้ารู้ว่าปากของเจ้าเก่ง” ฮูหยินเว่ยใบหน้าเริ่มบึ้งตึง “เจ้าอยากให้สาวใช้ของเจ้าชื่ออะไรก็เรียกไปเถอะ อย่างไรคนที่จะอับอายก็คือเจ้า”

“เจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มหวาน ดึงจินจื่อกับหยินจื่อให้ลุกขึ้น คุกเข่าแค่นี้ก็พอแล้ว ให้ทั้งสองคนยืนอยู่ข้างหลังนาง

ฮูหยินเว่ยมองท่าทางของจ้าวเยี่ยนเจียวที่ไม่เห็นนางอยู่ในสายตา ด้วยความโกรธทำให้นางต้องกำมือแน่นอยู่ในแขนเสื้อ ถ้าไม่ใช่เพื่ออนาคตบุตรสาวของนางแล้ว นางคงไม่ต้องทนแบบนี้

นางสูดลมหายใจเข้า “คราวที่แล้วน้ำจากสระเซียนที่จ้าวซิ่นกับจ้าวเสวี่ยไปเอามาให้ ฮูหยินผู้เฒ่าใช้แล้วบอกว่าดีมาก ดังนั้นอีกไม่กี่วันข้านัดกับพี่สะใภ้ว่าจะไปบนเขาด้วยกัน พวกเจ้าก็ต้องไปกับข้าด้วย ถือเป็นการแสดงความกตัญญู”

จ้าวเยี่ยนเจียวคิดถึงจางเจิ้งเหอที่พักอยู่ในจวนตระกูลเว่ย ช่วงนี้ไม่มีข่าวคราวของเขาเลย นางคิดถึงเขามาก ถึงแม้ว่าฮูหยินเว่ยจะทำเหมือนเคารพฮูหยินผู้เฒ่า แต่ก็ไม่ได้กตัญญูจากใจจริง ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะขึ้นเขาไปเอาน้ำเพื่อแสดงความกตัญญู แปดในสิบส่วนแค่ใช้คำพูดของท่านผู้เฒ่าเป็นข้ออ้าง อาจจะมีแผนการอื่น

ในใจของจ้าวเยี่ยนเจียวมั่นใจ นางไม่ได้โต้แย้ง พยักหน้าแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นให้เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำดีไหมเจ้าคะ นอกจากไปเอาน้ำแล้วก็จะได้ไปขอพรให้ท่านย่าด้วย”

ฮูหยินเว่ยคิดดูแล้วก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ นางจึงพยักหน้าตกลง “ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว ข้าได้ยินเฉินมามาบอกว่าเจ้าให้รุ่นฝูเกา[1]กับคนใช้ในครัว”

“ใช่เจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้า “ขี้ผึ้งนี้ผสมไป๋จื่อ[2]ฝูหลิง[3] และน้ำผึ้ง ทาที่หน้า ไม่เพียงแต่จะทำให้ชุ่มชื้น นานๆ ไปยังช่วยให้ผิวหน้ากระจ่างใสขึ้นได้”

ฮูหยินเว่ยได้ยินก็รู้สึกอยากได้ขึ้นมา “ฟังดูดีนะ”

“มาจากฝีมือของข้าเอง ก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว” จ้าวเยี่ยนเจียวชมตัวเองอย่างไม่เกรงใจ

ฮูหยินเว่ยจ้องจ้าวเยี่ยนเจียว แต่เห็นว่าเด็กน่าตายคนนี้มองนางกลับมาอย่างสงบ นี่นางอุตส่าห์พูดขึ้นมาเอง แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะเอามาให้ตน? ฮูหยินเว่ยโกรธจนต้องพูดขึ้น “ถ้าเจ้ายังมีเหลือ ก็เอามาให้ข้าดูหน่อย”

“แม่ใหญ่ รุ่นฝูเกาต้องเอาไปใช้ ไม่ใช่เอาไปดูเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวทำเหมือนไม่รู้ว่าฮูหยินเว่ยอยากได้

“เจ้าคนโง่ ที่ข้าพูดแบบนั้นก็หมายถึงอยากเอาไปใช้ต่างหาก ทำไมยังไม่ให้คนกลับไปเอามาจากเรือนเหมยหลินล่ะ”

“เดี๋ยวก่อน” จ้าวเยี่ยนเจียวเรียกชุ่ยเอ๋อร์ที่กำลังจะหันหลังกลับไปที่เรือนเหมยหลิน “ตามหลักแล้วหากท่านต้องการข้าก็ต้องให้ แต่ข้าได้สัญญาว่าจะส่งให้ป้าสะใภ้ไปแล้ว ที่เหลือก็มีไม่มาก ไม่รู้ว่าท่านต้องการจะซื้อด้วยเงินเท่าไหร่?”

ฮูหยินเว่ยได้ยินก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวและหัวใจ เรือนใหญ่ได้ คนใช้ก็ได้ แต่นางที่เป็นแม่เลี้ยงกลับต้องขอของจากลูกของอนุ แถมยังต้องใช้เงินซื้ออีก... นี่ช่างร้ายกาจเสียจริง ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

“เจ้ารู้ไหมว่าข้าต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะไถ่ตัวสาวใช้สองคนนี้ของเจ้ามาได้?” ฮูหยินเว่ยคิดว่าการซื้อคนใช้สองคนเป็นเรื่องง่าย ใครจะรู้ว่าหงเสียกลับเรียกค่าไถ่แพงมาก เงินที่ใช้ซื้อสาวใช้สองคนนี้สามารถซื้อคนอื่นได้ถึงยี่สิบคน แต่จ้าวเยี่ยนเจียวก็ยืนกรานว่าจะเอาสองคนนี้ ส่วนหงเสียก็ให้คุณชายสามเยว่ที่เป็นคนใหญ่คนโตมาเจรจา นางไม่กล้าไปมีเรื่องด้วย สุดท้ายก็ต้องกัดฟันยอมซื้อมา ตอนนี้จ้าวเยี่ยนเจียวที่ไม่รู้จักบุญคุณกลับจะขอเงินจากนางเพื่อแลกกับรุ่นฝูเกาอีก

“ข้าไม่รู้ว่าท่านใช้เงินไปเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ข้ามีค่ามาก สาวใช้ของข้าก็ต้องมีค่ามากตามไปด้วย” จ้าวเยี่ยนเจียวมองฮูหยินเว่ยที่โกรธจนตัวสั่น รู้สึกอารมณ์ดีมากๆ

ฮูหยินเว่ยที่ไม่ชอบนางแต่กลับอิจฉาผิวที่ขาวนุ่มนวลของนาง และเห็นว่าคนใช้ที่ใช้ของของนางก็ดูสดใสขึ้น เลยอดไม่ได้ที่จะมาขอ นี่ทำให้นางภูมิใจมาก ของที่ให้คนรับใช้ นางสามารถให้ได้ ของที่ให้ฮูหยินเว่ยกับจ้าวซิ่นนั้นต้องเก็บเงิน พวกนางสองแม่ลูกโกรธจนฟันแทบแตกแล้วอย่างไร? ความสามารถเหนือกว่าทุกสิ่ง นางไม่จำเป็นต้องเอาใจใครหรือยอมเจ็บปวดเพื่อให้ได้ใช้ชีวิต เมื่อนึกถึงจุดนี้นางก็รู้สึกมีความสุขจนตัวลอย

ฮูหยินเว่ยอยากจะถลกหนังจ้าวเยี่ยนเจียว “เจ้าให้คนใช้ได้ แต่มาคิดเงินกับข้าอย่างนั้นหรือ?”

“แม่ใหญ่...” นางลากน้ำเสียงเรียกฮูหยินเว่ย “ที่เสี่ยวซื่อขอเงินจากท่านก็เพราะอยากแสดงความกตัญญูอย่างไรเล่า ท่านดูสิ เงินเดือนของคนใช้แต่ละเดือนก็มีไม่มาก เงินทองแต่ละอิแปะก็ต้องใช้ให้คุ้มค่า พวกเขามองว่าเงินทองคือชีวิต แต่ท่านไม่เหมือนกัน เมื่อกี้ท่านเพิ่งบอกว่าเงินทองนั้นหยาบคาย ดังนั้นข้าก็เลยอยากจะขอของที่หยาบคายจากท่านให้มากขึ้นอีกนิด เพื่อให้ของหยาบคายรอบตัวท่านมีน้อยลงหน่อย เป็นการเพิ่มความสง่างามแบบนางฟ้านางสวรรค์ที่ไม่ต้องสนโลกให้กับท่าน”

คำพูดนี้ทำให้ใบหน้าของฮูหยินเว่ยซีดเผือด นางไม่สามารถเถียงอะไรได้เลย ภายนอกจ้าวเยี่ยนเจียวเหมือนเด็กผู้หญิงตัวกลมๆ ที่ไม่มีพิษภัย แต่ปากของนางนั้นร้ายกาจยิ่งนัก ใครก็อย่าหวังว่าจะมาเอาเปรียบนางได้

“ไปให้พ้น!” ฮูหยินเว่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป “ข้าจะไปอยากได้ของเน่าๆ ของเจ้าได้อย่างไร?!”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้โกรธ นางเดินไปข้างหน้า ทำความเคารพ แล้วหันหลังกลับเดินจากไปอย่างสบายใจพร้อมกับจินจื่อหยินจื่อ

[1] ขี้ผึ้ง/ครีมให้ความชุ่มชื้นแก่ผิว คำนี้เน้นการทำให้ผิวชุ่มชื้น ไม่แห้งแตก

[2] มีชื่อไทยว่าโกศสอ หากนำมาบดเป็นผง นอกจากจะพอกหน้าได้แล้ว ยังใช้พอกตัวรักษาโรคผิวหนัง แผลพุพอง แก้คัน ระบายหนองได้

[3] มีชื่อไทยว่าโป่งรากสน