ข้าไม่กลัวท่านที่ใส่รองเท้า

เมื่อพูดถึงนายหญิงใหญ่ของตระกูลจ้าว ฮูหยินเว่ยก็ ฮึ ออกมา นางไม่สนใจความคิดฮูหยินเถียนของเรือนใหญ่ ในสายตาของนาง ผู้หญิงคนนี้เป็นคนใจร้ายคิดจะให้บุตรสาวอันเป็นที่รักของนางแต่งงานกับคนป่วย หวังจะเกาะจวนโหวเพื่อที่จะให้บุตรชายได้ความรุ่งเรืองต่อไป

“ดูเหมือนว่าฮูหยินใหญ่เรือนหลักจะถูกเจ้าปิดหูปิดตา...” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบตา ใบหน้ากลมๆ แย้มยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม “แม้ว่าเบื้องหลังของท่านจะมีตระกูลคอยหนุนหลัง แต่จวนจ้าวก็ไม่ใช่ที่ที่สะใภ้รองอย่างท่านจะสามารถเป็นเจ้าของได้ หากวันนี้คำพูดของท่านแพร่งพรายออกไป ท่านคงหนีไม่พ้นที่จะต้องถูกลงโทษ”

สีหน้าอันเย่อหยิ่งของฮูหยินเว่ยบิดเบี้ยว การกระทำบางอย่างที่นางกล้าทำในที่ลับ ไม่สามารถให้ใครรู้ได้ในที่แจ้ง “เจ้ากำลังขู่ข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่กล้าขู่หรอกเจ้าค่ะ แค่เตือนเท่านั้น”

“ฮึ เจ้าแค่ทำตามที่ข้าบอก เรื่องอื่นเจ้าไม่ต้องไปยุ่ง”

จ้าวเยี่ยนเจียวหันกลับมามองเวทีงิ้ว “ดูจากท่าทางของท่านแล้วคงจะมั่นใจมาก ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรไว้”

“ชื่อเสียงของเจ้าก็เสียหายไปแล้ว แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ บังคับให้คุณชายรองต้องยอมรับและแต่งงานกับเจ้าก็พอแล้ว ตอนนั้นเจ้ายังเด็กก็รู้ว่าเพื่อที่จะปีนป่าย จึงผลักคุณชายรองตกน้ำแล้วกระโดดตามลงไป หากตอนนี้ทำอีกครั้งคนอื่นก็คงจะไม่สงสัยอะไรมาก”

จ้าวเยี่ยนเจียวเกือบจะหัวเราะออกมา นางยื่นมือไปหยิบเมล็ดแตงโมมาแทะเพื่อสงบอารมณ์

นางคิดว่าชีวิตนี้นางรับบทหนักมาไม่น้อย ถึงแม้จะชินแล้วแต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะเต็มใจ

ไม่คิดเลยว่าฮูหยินเว่ยคิดจะให้นางแต่งงานแทน ทั้งยังไม่อยากให้ตระกูลจ้าว ตัวเองและบุตรสาวสุดที่รักเดือดร้อน วิธีที่คิดได้คือทำลายชื่อเสียงของนางอีกครั้ง หากทำตามข้อเสนอ ชื่อเสียงของนางก็จะเสียหายป่นปี้ อีกอย่างอากาศเริ่มเย็นลงแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าร่างกายของจางเจิ้งเหอไม่ดี ก็ไม่กลัวว่าการทำเช่นนี้จะทำให้เขาเป็นหวัดจนล้มป่วย

ฮูหยินเว่ยได้ยินเสียงจ้าวเยี่ยนเจียวเคี้ยวเมล็ดแตงโมไม่รู้ร้อนรู้หนาว สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด รู้สึกรังเกียจจนไม่อยากจะอยู่ต่อ “เอาเป็นว่าช่วงนี้เจ้าเก็บข้าวของให้เรียบร้อย วันที่สิบเดือนหน้าข้าจะส่งคนมารับ”

จ้าวเยี่ยนเจียวแทะเมล็ดแตงโมในมือจนหมด ยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างช้าๆ เหลือบมองบนโต๊ะ ขนมถูกนางกินจนหมดแล้ว ด้านล่างมีเสียงโห่ร้องดังขึ้น สายตาของนางจ้องอยู่ที่เวทีงิ้ว

นางชอบดูงิ้ว ในละครงิ้วคนดีถูกคนชั่วทำร้าย แต่สุดท้ายสวรรค์มีตา คนดีได้รับความเป็นธรรม คนชั่วได้รับผลกรรม ทำให้คนดูมีความหวังและรู้สึกสะใจ แต่ในความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม

เมื่อฟังเสียงกลอง ละครงิ้วบนเวทีก็มาถึงฉากที่น่าตื่นเต้นที่สุด แต่ละครงิ้วของนางตอนนี้ไม่อยากจะแสดงต่อแล้ว รอยยิ้มของนางหายไปจากใบหน้า ความเย็นชาในดวงตาลึกขึ้น นางขี้เกียจที่จะปิดบังอีกต่อไป พูดด้วยเสียงต่ำๆ ว่า “หมาจนตรอกยังกระโดดข้ามกำแพง อย่าคิดว่าการที่ข้าคุยกับท่านดีๆ แล้วจะนับถือท่านเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ข้าออกจากตระกูลจ้าวแล้ว ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะมาควบคุมข้า”

ฮูหยินเว่ยตกใจเมื่อเห็นจ้าวเยี่ยนเจียวเปลี่ยนสีหน้าในทันที

“บังอาจ! เจ้าพูดกับฮูหยินรองเช่นนี้ได้อย่างไร”

มือของสาวใช้ข้างๆ ฮูหยินเว่ยยังไม่ทันได้แตะตัวจ้าวเยี่ยนเจียวนางก็ถูกจับแล้วผลักออกไปอย่างแรง

สาวใช้ล้มลงไปนั่งกับพื้น ใบหน้าของนางซีดเผือดด้วยความตกใจ

“ดูท่าทางร้ายกาจของเจ้าสิ” ฮูหยินเว่ยลุกขึ้นยืนทันที “สมกับเป็นบุตรสาวของอนุ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย วันนี้เจ้าไม่ว่าจะอยากไปหรือไม่อยาก ก็ต้องไป ไม่อย่างนั้นข้าจะไปร้องเรียนว่าฉินเยว่ลักพาตัวเจ้าไปจากตระกูลจ้าวเมื่อสิบปีที่แล้ว ทำให้ข้าต้องสูญเสียบุตรสาวอันเป็นที่รักและทำให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวต้องพังทลาย สมควรได้รับโทษ”

จ้าวเยี่ยนเจียวถ่มน้ำลายออกมา ฮูหยินเว่ยกำลังกลับดำเป็นขาว ไม่กลัวเลยว่าปากจะเสียหาย “เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือ? ร้องเรียนหรือ? ดี! ไปเลย ไปเดี๋ยวนี้”

จ้าวเยี่ยนเจียวยื่นมือออกไปอย่างไม่เกรงใจ กระชากฮูหยินเว่ยอย่างแรง

ฮูหยินเว่ยตกใจจริง ๆ ถูกกระชากจนเสียหลัก จะดิ้นรนก็ดิ้นไม่หลุด “เจ้าไม่กลัวว่าป้าของเจ้าจะถูกจับเข้าคุกหรือไง?”

“ทำไมข้าต้องกลัวด้วย?” จ้าวเยี่ยนเจียวถามกลับอย่างไม่แยแส จ้องฮูหยินเว่ยอย่างเกลียดชัง สิ่งที่นางเกลียดที่สุดในชีวิตนี้ก็คือการเอาท่านป้าของนางที่รู้จักแต่ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมมาข่มขู่คนอื่น

“พูดตามตรง ข้ามีความคับแค้นใจมานานแล้ว อยากจะไปที่ศาลเพื่อพูดเรื่องนี้ให้ชัดเจน ยังจำได้ว่าตอนนั้นข้าอายุแค่แปดขวบ ท่านแม่เสียชีวิตไปแล้ว ท่านไม่ยอมให้ข้าวข้ากิน บอกว่าตัวเองได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี แต่ก็มักจะดุด่าทุบตีข้า พยายามที่จะทรมานเด็กที่น่าสงสารอย่างข้า สุดท้ายข้าที่น่าสงสารเหลือแค่ลมหายใจ ท่านกลัวว่าข้าจะเป็นอะไรไปจริงๆ ประจวบเหมาะที่ท่านป้าของข้ามาเยี่ยมข้าพอดี ก็เลยบังคับให้นางพาข้าหนีออกมา ตอนนี้กลับมาใส่ร้ายท่านป้าของข้า เจ้าช่างเป็นคนใจคดใจดำอำมหิตนัก”

ฮูหยินเว่ยได้ฟังก็ถึงกับงงไปหมด นางไม่ให้จ้าวเยี่ยนเจียวกินข้าวเป็นเรื่องจริง แต่ไม่เคยทุบตีดุด่า เพราะในบ้านมีสายตาหลายคู่จับจ้อง ถึงแม้จะไม่ชอบนางแค่ไหนก็ต้องอดทน แค่แอบใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ เพื่อทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวลำบากก็พอแล้ว แต่ตอนนี้พอมาถึงปากของจ้าวเยี่ยนเจียว นางกลายเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายที่ยอมรับบุตรสาวของอนุไม่ได้ไปแล้ว

“เจ้าพูดจาเหลวไหล!”

“เจ้ายังคิดจะใส่ร้ายท่านป้าของข้าว่าลักพาตัวข้าไปจากจวนจ้าว ทำไมข้าจะพูดบ้างไม่ได้?” จ้าวเยี่ยนเจียวถามกลับอย่างไม่ไว้หน้า “ตอนนี้ข้าตัวเปล่าไม่กลัวท่านที่ใส่รองเท้า[1] ตอนนั้นพอถึงศาล ก็ให้ท่านเจ้าเมืองตัดสิน ดูว่าสุดท้ายใครจะเสียหน้า เสียชื่อเสียง”

ในใจฮูหยินเว่ยเต็มไปด้วยความโกรธ

จ้าวเยี่ยนเจียวผลักฮูหยินเว่ยออกไปอย่างรังเกียจ มองนางเซไปนั่งลงบนเก้าอี้ สาวใช้รีบเข้าไปประคองนางไว้ พลางมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างระแวดระวัง

โชคดีที่เสียงจากด้านล่างดังกว่าเสียงจากข้างบน ทำให้ไม่มีใครสังเกต จ้าวเยี่ยนเจียวใบหน้าบึ้งตึงพูดทิ้งท้ายว่า “จำไว้ คิดจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ท่านยังต้องหัดที่จะสงบเสงี่ยมให้มากกว่านี้”

“เจ้าบังอาจนัก กล้าถึงขนาด...”

“หุบปาก!” จ้าวเยี่ยนเจียวตะโกน “อย่าลืมว่าตอนนี้มีแค่ข้าคนเดียวที่จะช่วยบุตรสาวของท่านได้ เอาไว้ถ้าข้าอารมณ์ดีแล้ว อีกไม่กี่วันข้าก็จะไปที่จวนจ้าวเอง ไม่อย่างนั้นข้าจะทำให้แผนการของท่านรู้ไปทั่วเมือง ทำให้ท่านหาทางออกไม่ได้จนต้องส่งลูกสาวของท่านไปเป็นแม่หม้าย!”

สีหน้าของฮูหยินเว่ยดูไม่ได้ ทำได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

จ้าวเยี่ยนเจียวแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ แล้วหันหลังเดินจากไป

ฮูหยินเว่ยอ้าปากอยากจะด่าคน แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงอดกลั้นความโกรธ กลืนความอัปยศลงท้อง

[1] คนจนหรือคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย ไม่กลัวคนที่มีฐานะ