นางปลอบเขา

จ้าวเยี่ยนเจียวคิดถึงท่าทางที่ฮูหยินเว่ยเสียหน้าก็รู้สึกอารมณ์ดีมาก หลายปีที่ผ่านมานี้นางต้องอดทนและกล้ำกลืนฝืนทน วันนี้ถือโอกาสระบายความอัดอั้นในใจออกมาจนหมด

ขณะที่นางกำลังร้องเพลงงึมงำเบาๆ ผ่านห้องเหมยฮวา ประตูก็ถูกผลักเปิดจากด้านใน นางจึงหันไปมองทันที

หลี่ต้าจ้วงยิ้ม กล่าวว่า “คุณหนูเจียวเจียว”

“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

หลี่ต้าจ้วงหลีกทางให้ จ้าวเยี่ยนเจียวจึงชะโงกหน้าเข้าไปดู จางเจิ้งเหอเทน้ำร้อนลงในถ้วยชา น้ำในกายังคงร้อนจัด ไอน้ำลอยคลุ้ง ทำให้นางมองเขาได้ไม่ชัดเจนนัก

จางเจิ้งเหอวางกาน้ำชาลงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้นางเบาๆ

นางถูกรอยยิ้มของเขาทำให้พร่าเลือนไปชั่วขณะ ใบหน้านั่นช่างดึงดูดใจให้ก้าวเข้าไปในห้อง “บังเอิญจริงๆ”

“บนโลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญมากนักหรอก” จางเจิ้งเหอไม่ได้ปิดบังว่าเขาตั้งใจมาอยู่ที่นี่

ได้ยินเสียงนั้นนางก็ขมวดคิ้ว หรี่ตาลงอย่างสงสัย “ท่านรู้ว่าวันนี้คนตระกูลจ้าวมาที่หงเสีย?”

จางเจิ้งเหอไม่ได้ปฏิเสธ

จ้าวเยี่ยนเจียวนั่งลง ห้องเหมยฮวามีพื้นที่กว้างขวางกว่าห้องจู๋จื้อ บนผนังแขวนภาพวาดหลายภาพ ซึ่งทั้งหมดเป็นภาพดอกเหมยแดงที่กำลังบาน ในกระถางธูปข้างๆ มีกลิ่นหอมของไม้จันทน์ลอยมา ให้ความรู้สึกสง่างามเป็นพิเศษ

“ตระกูลจ้าวมีสายลับของท่าน?!” นางถามหยั่งเชิง

“อย่างไรเสียก็เป็นบ้านของภรรยาในอนาคต อย่างน้อยก็ต้องทำความเข้าใจเอาไว้บ้าง”

ได้ยินคำตอบของเขานางก็เลิกขมวดคิ้วแล้ว “แสดงว่าท่านรู้...” รู้เรื่องที่แม่ลูกคู่นั้นรังเกียจเขาใช่ไหม? นางพูดทิ้งไว้เพียงแค่นั้นเพราะกลัวว่าหากเอ่ยออกไปจะทำร้ายจิตใจเขา

จางเจิ้งเหอยิ้มอย่างอ่อนโยน “สิ่งที่ควรรู้ ข้าได้รู้หมดแล้ว”

นางจึงปลอบใจเขาด้วยน้ำเสียงอันไพเราะของนาง “ท่านไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ สองแม่ลูกนั่นมีปัญหาทางสมองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

จางเจิ้งเหอไม่ได้ตอบอะไร แค่รินชาให้นางถ้วยหนึ่ง

สูดดมกลิ่นชา เป็นยอดอ่อนชั้นดี จ้าวเยี่ยนเจียวยกขึ้นจิบเล็กน้อย ถอนหายใจออกมาอย่างพึงพอใจ นางมองขนมบนโต๊ะ “ท่านใจกว้างกว่า

ฮูหยินเว่ยมากนัก”

จางเจิ้งเหอดันขนมดอกซิ่ง[1]ที่อยู่ตรงหน้าไปให้นางอย่างรู้ความ “ดูจากท่าทางของเจ้าแล้ว คงไม่ได้ถูกแม่เลี้ยงทำให้ขุ่นเคืองใจหรอกกระมัง”

“แน่นอน จะทำให้ข้าขุ่นเคืองใจ ต้องถามข้าก่อนว่าจะยอมหรือไม่” จ้าวเยี่ยนเจียวหยิบขนมกินอย่างไม่เกรงใจ ขนมของหงเสียทำได้ดีมาก โดยเฉพาะขนมดอกซิ่งที่หวานแต่ไม่เลี่ยน นางชอบที่สุด

“เจ้าตั้งใจจะทำอย่างไรกับแผนการแม่เลี้ยงของเจ้า?”

จ้าวเยี่ยนเจียวเกือบสำลักขนม นางหันไปมองเขาอย่างตกใจ “ท่าน...ท่านหมายถึงอะไร?”

นางตั้งใจจะกลับไปสับเปลี่ยนตัวจริงๆ และไม่ได้คิดที่จะปิดบังเขา เดิมทีตั้งใจไว้เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ก็จะไปเกลี้ยกล่อมให้เขายอมรับการตัดสินใจของนาง แต่ตอนนี้เขาถามออกมาตรงๆ นางยังไม่ทันได้คิดหาคำพูดดีๆ เพื่อคุยกับเขาเลย

เห็นเขามองนางด้วยท่าทีเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม นางก็อึกอักพูดว่า “จ้าวซิ่นเป็นคนเอาแต่ใจขนาดนั้น ท่านยังไม่รังเกียจเลย ส่วนข้าน่ารักถึงเพียงนี้ มีเหตุผลอะไรที่ท่านจะไม่ชอบ จริงไหม?”

จางเจิ้งเหอยื่นมือออกไปบีบแก้มที่นุ่มนิ่มของนาง

นางขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ปัดมือเขาออก เพราะตอนนี้มีเรื่องที่ต้องขอร้องเขา นางไม่เหมือนฮูหยินเว่ยที่ไม่รู้จักประมาณตน อยากจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแต่ยังทำเป็นวางท่ายโสโอหัง

“ใบหน้าของเจ้านุ่มนวลจริงๆ สัมผัสก็ดี แต่ทำไมคำพูดที่พูดออกมาถึงได้หน้าด้านและไร้ยางอายขนาดนี้?!”

นางมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ความหมายของท่านก็คือ ถึงแม้จะรู้ว่าจ้าวซิ่นน่ารังเกียจ แต่ก็ยังเต็มใจที่จะแต่งงานกับนาง?”

จางเจิ้งเหอไม่ปฏิเสธ เขายกชาขึ้นจิบหนึ่งคำแล้วมองไปที่เวทีงิ้ว ไม่ได้พูดอะไร

จ้าวเยี่ยนเจียวเห็นเขาตั้งใจดูงิ้ว ก็รู้สึกอารมณืไม่ดี หรือว่าเขาชอบจ้าวซิ่นจริงๆ?

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัว เขาเกิดในจวนโหว การแต่งงานกับจ้าวซิ่นนับว่าเป็นการลดเกียรติมากแล้ว กับนางที่เป็นแค่บุตรสาวอนุ มีคุณสมบัติอะไรที่จะเข้าตาเขาได้?

นางช่างคิดเข้าข้างตัวเองจริงๆ คิดว่าแค่เขายิ้มให้นาง ก็แปลว่าเขามีใจให้ นางจึงก้มหน้าก้มตากินขนม ดูงิ้วบนเวทีอย่างน้อยอกน้อยใจ

“ท่านว่าบนโลกนี้ ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่วมีจริงๆ หรือเปล่า?”

จางเจิ้งเหอละสายตาจากเวทีงิ้วมามองนาง ถามกลับ “เจ้าเชื่อหรือไม่?”

“เดิมทีก็เชื่อ แต่บางครั้งก็รู้สึกสับสน”

“มีใครทำให้เจ้าผิดหวังอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ได้ผิดหวัง แค่...” นางใช้มือเท้าคาง หลุบตาลง “ท่านพ่อท่านแม่ของข้าเป็นคนดีแต่ก็ตายเร็ว ท่านป้าของข้าเป็นคนดีแต่ลุงเขยกลับหายสาบสูญ ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ส่วนข้าก็ดีไม่น้อย นอกจากท่านป้าแล้วคนที่ได้ชื่อว่าเป็นญาติกลับมองข้าเป็นแค่ปลวกมด[2] ข้ากับท่านป้าเป็นคนดีแต่กลับถูกมองว่าต่ำต้อย ในทางกลับกัน ตระกูลจ้าวถึงแม้จะกำลังตกต่ำ ชอบรังแกคนอื่นลับหลัง แต่ก็ยังได้รับความเคารพยกย่อง ท่านว่านี่มันเหตุผลอะไรกัน?”

จางเจิ้งเหอมองสีหน้าจริงจังของนางแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “เรื่องราวบนโลกนี้ไม่อาจพูดได้ด้วยเหตุผล แต่เจ้าเป็นคนดีและไม่เคยเปลี่ยน ในสายตาของข้า ถือว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง”

“หายากจริงๆ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง” นางรำพึงตามคำพูดเขาเบาๆ พอรู้สึกตัว นางก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ดังนั้นถึงได้ยอมให้ท่านหลอกครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าถามท่านหน่อย ตอนที่ท่านใส่ร้ายข้า หลอกข้า ในใจของท่านมีความรู้สึกกระวนกระวายใจบ้างหรือไม่?”

“ไม่มี” เขาชอบแกล้งนาง ดังนั้นเขาจะรู้สึกไม่สบายใจได้อย่างไร?

นางจิ๊ออกมาคำหนึ่ง “นั่นสินะ ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว ข้ายังคิดว่าท่านแกล้งข้าแล้วรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ก็คิดว่ากรรมตามสนองแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนหลอกลวงทั้งเพ ในเมื่อเป็นแบบนี้ข้าจะใจอ่อนกับท่านไปทำไมกัน?”

จางเจิ้งเหอยื่นมือออกไป อดไม่ได้ที่จะบีบแก้มของนางอีกครั้ง รู้สึกติดใจกับสัมผัสนี้จริงๆ “อย่าคิดมาก เจ้าเชื่อในเรื่องผลตอบแทนของความดีความชั่ว เจ้าถึงได้เป็นตัวของตัวเอง ความอยุติธรรมที่สวรรค์มอบให้เจ้า สุดท้ายก็จะคืนความยุติธรรมให้เจ้าเอง ผลกรรมตามสนองขึ้นอยู่กับเวลาว่าจะช้าหรือเร็ว ดังนั้นเจ้าก็อย่าได้เปลี่ยนตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็จะไม่ใช่เจียวเจียวที่น่ารักในความทรงจำของข้าแล้ว”

คำพูดของเขาทำให้นางที่ปกติเป็นคนตรงไปตรงมา ถึงกับหน้าแดง “ข้าไม่ต้องการเป็นคนน่ารักเสียหน่อย” นางบ่นเบาๆ พลางหลบมือของเขาอย่างไม่สบายใจ

ขณะนั้นเองหลี่ต้าจ้วงก็ถือปิ่นโตอาหาร เปิดประตูเข้ามา

จ้าวเยี่ยนเจียวมองอาหารและสุราที่วางอยู่บนโต๊ะ นางมองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นอาหารขึ้นชื่อของเป่าชิ่งโหลว ซึ่งก็คือขาหมูแก้ว

ขาหมู ขาหมู ขาหมูนางชอบกินขาหมูที่สุด กลืนน้ำลายลงคออย่างแรง

เห็นท่าทางที่อยากกินของนาง จางเจิ้งเหอก็พูดเบาๆ ว่า “กินเถอะ!”

[1] ขนมที่ทำจากเมล็ดซิ่ง เป็นขนมโบราณที่ทำเป็นก้อนๆ ขนาดพอดีคำ มีรสชาติหอมมันจากเมล็ดซิ่ง ที่มีขายในปัจจุบันเรียกขนมดอกซิ่งเพราะมีรูปร่างเหมือนดอกซิ่งทำจากแป้งสอดใส้ชนิดต่างๆ

[2] ทั้งปลวกและมดเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่า ไม่มีประโยชน์