คนโง่

จ้าวอี้ชุนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเสียหน้า บุตรสาวของตระกูลจ้าวทะเลาะกันเอง ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ตระกูลจ้าวจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? กำลังจะอ้าปากตำหนิ จ้าวซิ่นก็ทนไม่ไหว พูดออกมาว่า

“ถ้าพูดถึงการอบรมสั่งสอน ข้าที่เป็นคุณหนูสายตรงตระกูลจ้าวจะสู้ยายอ้วนคนนี้ไม่ได้เชียวหรือ? ที่แท้คุณชายรองก็ไม่ได้แค่ร่างกายอ่อนแอ แต่ตายังบอดอีกด้วย ไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด!”

จ้าวอี้ชุนโกรธจนแทบคลั่ง จ้องเขม็งไปที่จ้าวซิ่น “เจ้าหุบปาก!”

จ้าวซิ่นคำด่าออกจากปากก็หยุดไม่ได้แล้ว จึงไม่สนใจจ้าวอี้ชุน นางหันไปพูดกับจางเจิ้งเหอต่อ “คิดว่ามาจากจวนโหวแล้วอย่างไร? ก็แค่คนป่วยใกล้ตาย ต่อให้พี่ชายของเจ้าตายในสนามรบ จวนโหวก็ไม่ถึงตาเจ้าได้ดูแล!”

“นังสารเลว!” จ้าวอี้ชุนหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ถ้าคำพูดนี้แพร่งออกไป ตระกูลจ้าวได้จบสิ้นแน่ “ไม่เห็นหรือว่าคุณหนูสามถูกผีเข้าแล้ว! รีบพานางกลับไป!”

แต่จางเจิ้งเหอกลับยื่นมือออกไปห้ามทุกคนไว้ สืบเท้าไปหาจ้าวซิ่นด้วยสีหน้าสงบ “ถึงแม้จวนโหวจะไม่ถึงตาข้าแล้วอย่างไร?”

“เจ้าก็เป็นแค่คนโง่ที่โดนคนอื่นปั่นหัวได้ง่ายๆ เป็นคนป่วยใกล้ตาย ตาบอดใจบอด ถึงได้ไปชอบจ้าวเยี่ยนเจียวคนต่ำต้อย ให้ผู้หญิงที่เป็นแค่ลูกอนุเป็นฮูหยินเอก เฮอะ”

สีหน้าของจางเจิ้งเหอเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง สายตาคมกริบราวกับมีดมองไปที่นาง

หัวใจของจ้าวซิ่นเต้นตุบ นางมองเขาแล้วรู้สึกขนลุก ชั่วขณะหนึ่งนางเกิดความคิดว่าเขาจะฆ่านาง แต่ไม่คิดว่าสีหน้าของจางเจิ้งเหอจะเปลี่ยนไป เขาเริ่มไออย่างรุนแรง

จ้าวซิ่นตกใจถอยหลังกรูด แต่จางเจิ้งเหอหลับตาหมดสติล้มลงไปทันที

เห็นเขาเป็นลมล้มลงไปต่อหน้าต่อตา จ้าวซิ่นก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

“คุณชายรอง?!” จ้าวอี้ชุนตกใจจนวิญญาณแทบจะออกจากร่าง สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวหากว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับจางเจิ้งเหอที่นี่ ตระกูลจ้าวได้จบสิ้นแน่ “เร็วเข้า! รีบไปประคองคุณชายรอง! ไปตามหมอ!”

จ้าวซิ่นโกรธมากจนพูดไม่คิด แต่ที่นางคาดไม่ถึงคือคนที่เพิ่งมองนางด้วยสายตาคมกริบเมื่อครู่ จะล้มลงไปเหมือนคนตายในทันทีทันใด

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่สนใจที่จะแสร้งทำเป็นน่าสงสารอีกต่อไป เมื่อเห็นจางเจิ้งเหอหมดสติ นางก็รู้สึกโกรธอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ทำให้นางเกือบจะสิ้นสติ นางหันไปมองจ้าวซิ่นอย่างดุร้าย “จ้าวสาม ถ้าคุณชายรองเป็นอะไรไป ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน จ้าวซิ่นคงจะเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสายตาของทุกคนมองมาที่นาง นางก็กลัวจนไม่กล้าขยับตัว สีหน้าของนางซีดเผือด

แน่นอนว่าเรื่องที่จางเจิ้งเหอเป็นลมหมดสติไม่สามารถปิดบังเหยาเซียวหยวนได้

เหยาเซียวหยวนใบหน้าเย็นชา สั่งให้หลินต้าเหนียงที่มาพร้อมกับนางเป็นคนตรวจอาการของจางเจิ้งเหอ ปฏิเสธหมอที่ตระกูลจ้าวเชิญมา นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่านางกำลังระวังตัวจากตระกูลจ้าว

จ้าวอี้ชุนรู้สึกเสียหน้า แต่ก็ไม่มีทางเลือก โชคไม่ดีที่ตระกูลของเขามีจ้าวซิ่นที่เป็นคนปากพล่อยพูดไม่คิด พูดไม่กี่คำก็ทำให้จางเจิ้งเหอเป็นลมไปได้แล้ว

จ้าวอี้ชุนอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจ ขอให้จางเจิ้งเหอไม่เป็นอะไร แต่จางเจิ้งเหอยังไม่ฟื้นดี เยว่ฉีอวิ๋นที่ได้รับข่าวก็รีบขี่ม้ามาพร้อมกับหมอและองครักษ์กลุ่มหนึ่ง

ถึงแม้ที่นี่จะเป็นจวนจ้าว แต่เจ้านายในจวนบัดนี้กลายเป็นคนตระกูลเยว่ไปแล้ว คนรับใช้ในจวนจ้าวทุกคนเดินไปมาในจวนด้วยสีหน้าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อหมอกล่าวออกมาว่า "ถูกกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง อาการไม่ค่อยดีนัก” เยว่ฉีอวิ๋นก็พลิกโต๊ะกลมในห้องทันที เสียงที่ดังสนั่นทำให้หัวใจของทุกคนที่ยืนรอฟังข่าวอยู่ด้านนอกใจหายวาบ

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่สนใจเรื่องมารยาทอีกต่อไป นางฝ่าองครักษ์ที่เฝ้าหน้าประตูรีบวิ่งเข้าไปในห้อง

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโกรธจัด หยิบไม้เท้าฟาดไปที่ร่างจ้าวซิ่นที่ใบหน้าซีดเผือด

ฮูหยินเว่ยที่ห่วงบุตรสาวรีบเข้าไปกอดจ้าวซิ่นเอาไว้ จึงถูกไม้เท้าฟาดเข้าที่ตัวหลายครั้ง

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวสั่งให้จ้าวซิ่นไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน ไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยมจนกว่าจางเจิ้งเหอจะพ้นขีดอันตราย

จ้าวเยี่ยนเจียวตาแดงก่ำวิ่งเข้าไปในห้อง แต่คนที่ควรจะนอนหมดสติ กลับกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง กำลังคุยกับเยว่ฉีอวิ๋นด้วยเสียงเบาๆ

นางชะงักฝีเท้า ใบหน้าตกตะลึง

“เจียวเจียว” เหยาเซียวหยวนที่นั่งอยู่บนเตียงเดินมาจับมือนางไว้ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ข้าบอกแล้วว่าเจียวเจียวของเราเป็นคนมีโชค เรื่องแต่งงานเพิ่งจะตกลงกันได้ ก็มีข่าวดีเกี่ยวกับคุณชายใหญ่แล้ว”

สมองของจ้าวเยี่ยนเจียวยังคงมึนงง นางจ้องไปที่จางเจิ้งเหอ ยังไม่สามารถตั้งสติได้คุณชายใหญ่ปลอดภัยแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่...

นางไม่สามารถยิ้มได้ในตอนนี้ ดวงตาของนางมองจางเจิ้งเหอเหมือนมองศัตรู  นางถูกกันอยู่หน้าประตูมาครึ่งค่อนวัน เป็นห่วงแทบแย่ แต่เมื่อมองดูตอนนี้ เหมือนว่าเขาจะไม่ได้เป็นอะไรเลย

ดูเหมือนว่านางจะถูกหลอกอีกแล้ว

“ท่านเป็นลมไปจริงๆ หรือแกล้งทำ?” นางถามอย่างหัวเสีย

“ทำให้เจ้าตกใจหรือ?” จางเจิ้งเหอไม่ตอบคำถามของนาง เพียงแต่ยิ้มและถามกลับ

"ความเป็นความตายของท่านเกี่ยวอะไรกับข้า ทำไมข้าต้องตกใจด้วย!" นางรู้สึกเสียหน้า จึงปากแข็ง

จางเจิ้งเหอส่งสายตาให้เยว่ฉีอวิ๋น แต่เยว่ฉีอวิ๋นกลับเมินเฉย ไม่มีเหตุผลอะไรที่เมื่อจ้าวเยี่ยนเจียวมาแล้วเขาจะต้องหลีกทางให้คู่รักวัยรุ่นคู่นี้ เขาจึงตั้งใจนั่งอยู่ข้างๆ อย่างไร้ยางอาย

“คุณชายใหญ่ถูกพบตัวแล้ว แต่สำหรับเจียวเจียวอาจจะไม่ใช่เรื่องดีก็ได้นะ” เยว่ฉีอวิ๋นพูดเหมือนกลัวว่าเรื่องจะไม่วุ่นวาย

“อย่าพูดจาไร้สาระ” อยู่ด้วยกันมาหลายปี เหยาเซียวหยวนนั้นมองออกว่าเยว่ฉีอวิ๋นกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว นางส่ายหน้าให้เขาอย่างจนใจ