ลูกรัก ใครก็อยากจะช่วย

“หยวนหยวน เจ้าก็รู้ดีว่าคุณชายใหญ่รักคุณชายรองขนาดไหน ตลอดหลายปีมานี้ที่เขาเลือกฮูหยินให้คุณชายรอง สตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงกี่คนต่อกี่คนก็ไม่เข้าตาเขา แต่เรือนรองจวนโหวกลับทำแบบนี้” เยว่ฉีอวิ๋นพูดต่อ “ตอนนี้คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว และรู้ว่าเรือนรองทำเรื่องแบบนี้ ต้องไม่พอใจกับการแต่งงานของตระกูลจ้าวแน่ๆ”

“เรื่องนี้ไม่ต้องให้คุณชายสามเป็นห่วงหรอกขอรับ” จางเจิ้งเหอเปลี่ยนสายตา และมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างเป็นห่วง ไม่อยากให้เรื่องฐานะทางครอบครัวทำให้นางรู้สึกไม่ดี “ข้ามีวิธีของข้าขอรับ”

“ข้าก็แค่หวังดีกับเจียวเจียวเท่านั้น” เยว่ฉีอวิ๋นเบือนสายตามองไปทางจ้าวเยี่ยนเจียว “เจ้าควรเข้าใจความหวังดีของข้า”

“แน่นอนเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้าอย่างไม่เสแสร้ง พูดตามคำกล่าวของเยว่ฉีอวิ๋นอย่างตรงไปตรงมาว่า “ถ้าข้าเป็นคุณชายใหญ่ ข้าก็ไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้เช่นกันเจ้าค่ะ”

น้องชายที่ดูดีและสง่างามแบบนี้ ถึงแม้จะไม่มีตำแหน่งทางราชการ แต่ตราบใดที่พี่ชายอย่างเขายังมีชีวิตอยู่ ก็สามารถรับประกันชีวิตที่รุ่งโรจน์ของเขาไปได้ตลอดชีวิต แต่งงานกับคุณหนูจากตระกูลสูงในเมืองหลวงยังพอว่า แต่เรือนรองกลับฉวยโอกาสที่เขาหายตัวไป เลือกคุณหนูจากตระกูลจ้าวในหยางโจวซึ่งกำลังเสื่อมอำนาจเป็นฮูหยินเอก แถมคุณหนูผู้นั้นยังรังเกียจ ถึงกับจะให้บุตรสาวของอนุแต่งแทน ถ้าคุณชายใหญ่รู้เรื่องนี้จะไม่โมโหจนกระอักเลือดเลยหรือ?

จ้าวเยี่ยนเจียวมองจางเจิ้งเหอด้วยดวงตาที่เป็นประกาย “ท่านว่าคุณชายใหญ่จะแก้แค้นให้ท่านไหม?”

จางเจิ้งเหอเดิมทีกังวลว่าในใจจ้าวเยี่ยนเจียวจะรู้สึกไม่ดี แต่เมื่อเห็นสีหน้าของนาง เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “เจ้าหมายถึงจัดการกับตระกูลจ้าวหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้า

“มานี่สิ” จางเจิ้งเหอยื่นมือออกไปให้นาง

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้เสแสร้ง นางก้าวไปหาเขาอย่างรวดเร็ว จางเจิ้งเหอจับมือของนางไว้โดยไม่สนใจว่าเยว่ฉีอวิ๋นจะอยู่ข้างๆ “เรื่องการแก้แค้นเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ ไม่จำเป็นต้องให้พี่ชายของข้าลงมือหรอก”

เยว่ฉีอวิ๋นเลิกคิ้วถามว่า “เจ้าคิดจะทำอะไร?”

จางเจิ้งเหอเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา สายตาแสดงท่าทีอย่างชัดเจนว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า

“คุณชายรอง นี่ไม่ใช่ท่าทีของผู้น้อยที่มีต่อผู้ใหญ่”

เหยาเซียวหยวนอดไม่ได้ที่จะหวักมือเรียกสามีของตัวเอง อายุมากขนาดนี้แล้วยังชอบไปยุ่งกับเรื่องของเด็กๆ อีก “สามี มานี่สิ”

เยว่ฉีอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ได้แต่ลูบจมูกตัวเองอย่างเสียดาย เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินไปหาเหยาเซียวหยวน

“ความจริงคือเจียวเจียวไม่ได้มีฐานะสูงส่ง แต่ข้าก็ตกลงกับนางแล้วว่า เมื่อคุณชายใหญ่กลับมา ข้าจะให้เขาเป็นคนจัดการเรื่องการแต่งงานให้เจียวเจียว”

เยว่ฉีอวิ๋นขมวดคิ้ว “เรื่องนี้ทำไมเจ้าไม่ปรึกษาข้าก่อน?”

“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ต้องปรึกษาท่านด้วยหรือ” เหยาเซียวหยวนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตอนนี้ข้าคิดวิธีที่ดีกว่านั้นได้แล้ว พี่ใหญ่ไม่มีบุตรชาย ถ้าให้เขาได้รับเจียวเจียวเป็นบุตรสาวบุญธรรม เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร? คุณชายใหญ่ให้ความเคารพต่อพี่ใหญ่มาโดยตลอด เมื่อมีพี่ใหญ่หนุนหลัง คุณชายใหญ่ก็คงไม่สามารถขัดขวางเจียวเจียวได้หรอก”

เยว่ฉีอวิ๋นจิ๊ปากออกมา “ไอ้หยา เจ้าอย่าเหลวไหล ท่านพ่อยังอยู่ เจ้ากล้าตัดสินใจให้พี่ใหญ่รับบุตรสาวบุญธรรม แต่ข้าไม่มีความกล้าขนาดนั้นหรอก”

เหยาเซียวหยวนเบ้ปาก ในจวนเยว่กั๋วกง ท่านผู้เฒ่ากั๋วกงเป็นเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่มั่นคง เป็นคนเคร่งครัด เน้นเรื่องฐานะ มองว่าต้องเหมาะสมคู่ควร เทียบกันแล้วความคิดเรื่องการเลือกคู่ครองไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณชายใหญ่จวนโหว

“เรื่องของข้ากับเจียวเจียว ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาจัดการ” จางเจิ้งเหอมองเยว่ฉีอวิ๋นกับฮูหยินของเขา “ไม่ว่าพี่ใหญ่จะชอบหรือไม่ชอบ เมื่อข้าตัดสินใจแล้ว ก็คือตัดสินใจ”

“เยี่ยมมาก!” เหยาเซียวหยวนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมจางเจิ้งเหอ “ในอนาคตถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาข้าได้เลย ข้าจะช่วยอย่างแน่นอน”

เยว่ฉีอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็อดกลอกตาไม่ได้

จางเจิ้งเหอยิ้มบางๆ “ขอบคุณฮูหยินสามขอรับ”

เยว่ฉีอวิ๋นกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เหยาเซียวหยวนกลับไม่เปิดโอกาสให้เขา นางจูงเขาไปที่ห้องโถง โต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกทำลายเพื่อขู่คนตระกูลจ้าวเมื่อครู่ถูกจัดแจงอีกครั้งเรียบร้อยแล้ว

จ้าวเยี่ยนเจียวนั่งลงข้างเตียงและมองจางเจิ้งเหออย่างระมัดระวัง “ท่านไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือ?”

จางเจิ้งเหอส่ายหัว “ไม่เป็นไรเลย ตั้งแต่ต้นจนจบข้าสบายดี”

จ้าวเยี่ยนเจียวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางพึมพำว่า “หลอกคนอื่นแบบนี้ สนุกมากหรือไง?”

จางเจิ้งเหอเอื้อมมือไปบีบแก้มที่ดูโกรธๆ ของนาง “ข้าช่วยเจ้าแก้แค้นนะ อย่าทำตัวไม่รู้คุณคน”

“เชอะ ด้วยความสามารถของข้า จ้าวซิ่นจะนับว่าเป็นอะไร ต้องให้ท่านมาช่วยด้วยหรีอ”

“เห็นเจ้าเอาแต่ร้องไห้กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น การที่ข้าล้มลงไปครั้งเดียวมีผลลัพธ์ที่ดีกว่าการแสดงของเจ้าหลายเท่า”

“ใช่แล้วท่านทำได้ดี ก็แค่พึ่งพาฐานะของท่าน ตระกูลจ้าวกลัวว่าถ้าท่านตาย พวกเขาก็ต้องตายตามไปด้วย ท่านรู้ไหมว่าทำไมจ้าวซิ่นถึงหาเรื่องข้า?” นางมองเขาอย่างไม่พอใจ “ท่านเกิดมาหน้าตาดีเพียงนี้ แค่พูดคุยกับท่านไม่กี่ประโยค นางก็เปลี่ยนใจอยากจะแต่งงานกับท่าน ข้าควรดีใจที่ท่านร่างกายไม่ดี ไม่อย่างนั้นด้วยรูปร่างหน้าตาของท่านแล้ว เกรงว่าผู้หญิงที่อยากจะแต่งงานกับท่าน เดินวนรอบเมือง

สามรอบก็ไม่หมด”

“เจ้าอย่าเอาแต่โมโห” เขาพูดปลอบโยนเบาๆ “เอาเป็นว่าข้ารับปาก ต่อไปจะเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกไปข้างนอก ดีหรือไม่?”

น้ำเสียงของเขาเหมือนกำลังปลอบเด็ก แต่จ้าวเยี่ยนเจียวกลับรู้สึกดีมาก

“ตอนนี้ตระกูลจ้าวเป็นอย่างไรบ้าง?”

“จ้าวเยี่ยนเจียวถูกโบยไปแล้วครั้งหนึ่ง กับถูกลงโทษให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชน”

จางเจิ้งเหอได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ประหลาดใจ “ตอนนั้นเจ้าถูกลงโทษให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชนกี่วัน?”

“สามวัน” นางจำเรื่องนี้ได้ดี “ท่านจะทำอะไร?”

“ก็... ไม่มีอะไร” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ลูบมือที่อวบนุ่มของนางเล่น “ให้หมอส่งข่าวออกไปว่าข้าหมดสติไปสามวัน ให้นางได้สำนึกผิดที่ศาลบรรพชนให้ดี”

นี่เป็นการดูเรื่องสนุกอย่างไม่ต้องเกรงกลัวอะไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการที่จางเจิ้งเหอแก้แค้นให้ตัวเองแบบนี้รู้สึกดีมาก