จวนกั๋วกงออกหน้า

“ท่านว่า... การแต่งงานระหว่างจ้าวเสวี่ยกับตระกูลเว่ยจะสำเร็จหรือไม่??”

เขาเลิกคิ้ว “เจ้าหวังให้สำเร็จหรือ?”

“ข้าเกลียดตระกูลเว่ย แต่ก็เกลียดจ้าวเสวี่ยด้วย จ้าวซิ่นอาจจะเอาแต่ใจ แต่คนที่น่ารังเกียจที่สุดคือจ้าวเสวี่ย” ในดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวมีความรังเกียจแวบขึ้นมา “การให้นางสมหวัง ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัด”

ที่สระเซียน จ้าวเสวี่ยวางแผนที่จะจับเว่ยอวี่คุนจริง แต่เว่ยอวี่คุนมองออกจึงหลบได้อย่างหวุดหวิด เป็นเขาคนผลักให้ทั้งคู่ตกลงไปในสระเซียนด้วยกัน และไม่คิดจะบอกความจริงเรื่องนี้กับจ้าวเยี่ยนเจียว เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของชายหนุ่มที่อ่อนโยนต่อหน้านาง อีกทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อแผนการที่เขาตั้งใจไว้ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา

ตอนนี้ของสิ่งนั้น หลี่ต้าจ้วงน่าจะส่งกลับไปที่เมืองหลวงแล้ว

“ตั้งแต่ต้นจนจบ ตระกูลเว่ยไม่เคยเห็นค่าผู้หญิงจากตระกูลจ้าว”

จ้าวเยี่ยนเจียวตกใจไปชั่วขณะ นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ก็สมเหตุสมผลแล้ว ด้วยนิสัยของจ้าวซิ่นและฐานะของจ้าวเสวี่ย ตระกูลเว่ยคงมองไม่เห็นค่าจริงๆ”

มันน่าขันที่ฮูหยินเว่ยยังคงคิดว่าถ้านางสามารถยกเลิกการแต่งงานกับจางเจิ้งเหอได้ ตระกูลเว่ยของนางจะยังยินดีที่แต่งงานกับบุตรสาวของนาง ทั้งหมดนี้เป็นฮูหยินเว่ยที่คิดไปเองฝ่ายเดียว

“ตระกูลเว่ยร่ำรวย ถึงแม้จะอยู่ไกลถึงหยางโจว แต่ก็รู้จักผู้มีอำนาจในเมืองหลวงไม่น้อย พวกเขาพวกเขาหมายตาบุตรีสายตรงของของเรือนรองจวนโหว ซึ่งเป็นน้องสาว ร่วมสายเลือดของข้าไว้แล้ว”

จ้าวเยี่ยนเจียวตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เรื่องราวซับซ้อนน่าประหลาดใจจริงๆ

“แต่งหญิงสูงศักดิ์ รับสะไภ้ต่ำศักดิ์ แม่รองของข้าไม่มีทางเห็นค่าตระกูลเว่ย แต่เว่ยอวี่คุนเป็นคนฉลาด รู้จักเอาใจพายเรือตามน้ำ” เมื่อนึกถึงตอนที่มาถึง

แล้วถูกโจมตีและเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตระกูลเว่ย จางเจิ้งเหอก็ยิ้มออกมา ยกมือลูบใบหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างอ่อนโยน “ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องราวในอนาคตจะเป็นอย่างไร ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมดา เจ้าต้องเชื่อว่าสวรรค์มีตา ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว”

ในช่วงไม่กี่วันที่จางเจิ้งเหอหมดสติ จ้าวเยี่ยนเจียวคอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ที่จริงแล้วทั้งสองคนขลุกตัวอยู่ในห้อง จางเจิ้งเหออ่านหนังสือ ส่วนจ้าวเยี่ยนเจียวทำเครื่องสำอาง

จ้าวเยี่ยนเจียววางแผนไว้แล้วว่าเมื่อนางไปถึงเมืองหลวง จะเปิดร้าน แล้วรับฉินเยว่มาอยู่ด้วยกัน ความฝันของนางมีเพียงแค่นี้ เมื่อนึกถึงอนาคตนางก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

เยว่ฉีอวิ๋นเข้ามาในห้องตั้งแต่เช้าตรู่ โยนจดหมายในมือลงไป จ้าวเยี่ยนเจียวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ส่วนจางเจิ้งเหอเหลือบมองอย่างเย็นชา

“เจ้าช่างร้ายกาจจริงๆ” เยว่ฉีอวิ๋นบนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิด “วิธีการ ‘ฟันก่อนรายงานทีหลัง’ช่างดีจริงๆ ฮูหยินผู้เฒ่ามีจดหมายมา บอกว่าเจ้าประสบเคราะห์ป่วยหนัก กังวลว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป เลยอยากให้ข้าจัดการเรื่องการแต่งงาน เลือกวันดีๆ ให้เจ้าแต่งงานที่

ก่อน เพื่อต้องการแก้เคล็ดให้เจ้า เจ้าวางแผนกับคนอื่นยังพอว่า แต่ตอนนี้กล้ามาวางแผนกับข้าแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าพี่ชายของเจ้าจะไม่พอใจกับการแต่งงานครั้งนี้ แต่ก็ยังลากข้าลงน้ำ”

“คุณชายสามเยว่ยังจะกลัวคุณชายใหญ่จวนโหวอยู่หรือ?”

“ไม่ใช่ว่ากลัว แต่ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวาย” เยว่ฉีอวิ๋นไม่มีทางยอมรับว่าเขากลัวคุณชายใหญ่จวนโหว “ทำไมเจ้าไม่รอให้พี่ใหญ่กลับเมืองหลวงก่อนค่อยแต่งงาน? รออีกแค่ไม่กี่เดือนเอง”

“รอไม่ไหว”

จางเจิ้งเหอพูดเบาๆ ทำให้เยว่ฉีอวิ๋นถึงกับต้องกลอกตา ส่วนจ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มกว้างจนตาหยี

คำพูดของเยว่ฉีอวิ๋นบ่งบอกว่าพี่ชายของจางเจิ้งเหอไม่ชอบนาง และแนวคิดเรื่องชนชั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่สามารถโน้มน้าวได้ในเวลาสั้นๆ นางเป็นคนที่มีจิตใจกว้างขวาง คนที่นางจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตคือจางเจิ้งเหอ ส่วนคุณชายใหญ่... ถึงแม้จะสำคัญ แต่นางก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าว่าที่สามี

“การแต่งงานของข้ากับเจียวเจียวต้องรบกวนคุณชายสามเยว่ด้วย” จางเจิ้งเหอยังคงมองเยว่ฉีอวิ๋นอย่างเย็นชา “ถ้าคุณชายสามเยว่ยุ่ง ข้าจะขอให้ฮูหยินสามจัดการเรื่องนี้แทน”

เยว่ฉีอวิ๋นมองออกว่าจางเจิ้งเหอตั้งใจจะแกล้งเขา เพราะพวกเขาสองคนเป็นสามีภรรยา ถ้าเหยาเซียวหยวนลงมือจัดการ เขาก็ไม่สามารถอยู่เฉยได้

“ยอมแพ้เจ้าแล้ว” เยว่ฉีอวิ๋นโบกมือ “เรื่องนี้ข้าจะจัดการให้เอง แต่จะแต่งงาน เจ้าก็ควรจะฟื้นได้แล้ว”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไป

ดังนั้น หลังจากที่เยว่ฉีอวิ๋นเดินออกไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ข่าวว่าจางเจิ้งเหอฟื้นแล้วก็แพร่กระจาย ทำให้ทุกคนในจวนจ้าวต่างพากันดีใจ