จ้าวซิ่นเปลี่ยนใจ

จ้าวซิ่นถูกลงโทษให้คุกเข่าในศาลบรรพชนมาหลายวัน ในที่สุดหลังจากที่จางเจิ้งเหอฟื้น นางก็ถูกคนรับใช้แบกออกมาด้วยท่าทางอิดโรย ตั้งแต่นั้นมา นางก็ไม่มีความคิดอยากจะแต่งงานกับจางเจิ้งเหออีกเลย

นางล้มเลิกความคิดที่จะแต่งงานกับจางเจิ้งเหอ แต่กลับมีความคิดอื่นแทน เว่ยอวี่คุนที่เดิมทีสำหรับจ้าวซิ่นเป็นเหมือนไก่แก่ๆ ที่รสชาติไม่อร่อย ตอนนี้กลับกลายเป็นที่สนใจของนาง นางบอกว่าจะแต่งงานเข้าตระกูลเว่ยให้ได้

ดังนั้นในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวจึงมักจะเห็นเรือนใหญ่และเรือนรองทะเลาะกันเอง จ้าวเยี่ยนเจียวเห็นดังนั้นก็เปิดถุงผ้าเล็กๆ หยิบขนมที่อยู่ข้างในออกมา กินไปพลางดูละครงิ้วไปพลางๆ สำหรับนางแล้ว คนพวกนี้ไม่มีความสำคัญอะไรกับชีวิต นางไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น

แต่สุดท้ายธรรมะสูงหนึ่งฉื่อไม่สู้มารสูงหนึ่งจ้าง[1] คนเลวกว่านั้นมีอยู่จริง ในวันเกิดของฮูหยินเว่ย นางได้เชิญบรรดาญาติผู้หญิงที่สนิทมาที่บ้านเพื่อฉลอง แน่นอนว่าต้องมีพี่สะใภ้และหลานชายของนางด้วย

แต่จ้าวเยี่ยนเจียวที่เป็นบุตรสาวของอนุถูกทำให้อับอาย ฮูหยินเว่ยเมินเฉยให้นางอยู่ในเรือนของตัวเองอย่างสงบ ไม่ต้องออกมาเจอแขก

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกสบายใจมากกว่า ไม่ต้องพูดถึงจางเจิ้งเหอที่พักฟื้นอยู่ที่ตระกูลจ้าวกำลังจะออกจากบ้านไปในวันพรุ่งนี้ นางยอมที่จะใช้เวลาอยู่กับหนุ่มรูปงามมากกว่าที่จะไปทำเรื่องไร้สาระ

นางเข้าครัวทำน้ำแกงปลาด้วยตัวเอง ดื่มพร้อมกับจางเจิ้งเหอ ขณะนั้นเองจินจื่อก็เดินเข้ามาด้วยความรีบร้อน

“คุณหนูเจ้าคะ ข้างนอกมีเรื่องแล้วเจ้าค่ะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวเป่าน้ำแกงปลา จิบไปหนึ่งคำ น้ำเสียงของนางแสดงความไม่สนใจ “ไม่ใช่ว่าเรือนใหญ่กับเรือนรองทะเลาะกันเรื่องตระกูลเว่ยอีกแล้วหรือ?”

เมื่อฮูหยินเว่ยต้องการจัดงานวันเกิดใหญ่โต จ้าวเยี่ยนเจียวก็คาดว่าต้องมีอะไรแปลกๆ ดังนั้นหากว่ามีเรื่องเกิดขึ้น นางจึงไม่แปลกใจ

“ทะเลาะกันเจ้าค่ะ แต่ครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่” จินจื่อสูดหายใจเข้า พูดต่อ “ได้ยินว่าคุณชายรองตระกูลเว่ยเมาเหล้า ทำอนาจารคุณหนูสาม ทั้งสองคนถูกจับได้คาหนังคาเขา คาเตียงนอน มีคนเห็นด้วยตาตัวเองหลายคนเจ้าค่ะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “จับได้คาเตียง?!” นางตกใจจนตาแทบจะหลุดออกมา

จินจื่อพยักหน้าอย่างแรง “ใช่เจ้าค่ะ”

“คุณชายรอง นี่ๆ” จ้าวเยี่ยนเจียวมองจางเจิ้งเหอที่ยังคงจิบน้ำแกงปลาอย่างสงบ “ท่านได้ยินหรือยัง?”

“อืม” จางเจิ้งเหอตอบเบาๆ ใบหน้าของเขายังคงสงบเงียบ

“ท่านว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ความเย็นชาของจางเจิ้งเหอไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจ้าวเยี่ยนเจียว นางยังคงตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ใช่ว่าเดาไว้แล้วหรือว่างานเลี้ยงวันนี้จะไม่ใช่เรื่องดี”

“ใช่! แต่วิธีนี้มันน่าทึ่งมากเลยเจ้าค่ะ”

จางเจิ้งเหอมองใบหน้าที่อ่อนนุ่มของนาง ดวงตากลมๆ ของนางดูสดใส เขาเห็นว่านางกำลังสนุกกับเรื่องนี้ “อยากไปดูงิ้วหรือ?”

นางหัวเราะอย่างมีความสุข ไม่สนใจว่าน้ำแกงในถ้วยจะร้อน นางซดน้ำแกงปลาจนหมดถ้วย วางถ้วยลงทำสีหน้าจริงจัง “ไม่ใช่ไปดูงิ้วเจ้าค่ะ แต่เรียกว่าไปแสดงความเป็นห่วง”

เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปากให้นางเบาๆ “เอาล่ะ! ถ้าเจ้าอยากไปแสดงความเป็นห่วงก็ไปเถอะ อย่าให้ใครรังแกเอาได้ก็แล้วกัน”

“ข้าไม่ใช่ตัวเอกสักหน่อย ใครจะมาสนใจข้า” นางดีใจจนเนื้อเต้น ลุกขึ้นยืน “ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ น้ำแกงปลานี้ต้องดื่มตอนร้อนๆ และต้องดื่มให้หมด ข้าจะกลับมาตรวจดูทีหลัง”

“รู้แล้ว” นางเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จางเจิ้งเหอก็โบกมือเรียกนางเบาๆ “เดี๋ยวก่อน”

จางเจิ้งเหอชี้ไปยังถุงผ้าที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเขาได้เตรียมเกาลัดเชียนซีไว้ให้นางโดยเฉพาะ จ้าวเยี่ยนเจียวขาดของกินไม่ได้เวลาดูงิ้ว นางต้องมีของกินติดตัวด้วยเสมอ

“ท่านช่างเอาใจใส่จริงๆ” จ้าวเยี่ยนเจียวรับไว้โดยไม่เกรงใจ อดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบจางเจิ้งเหอไปหนึ่งที

จางเจิ้งเหอรู้สึกถึงริมฝีปากที่นุ่มนวลบนแก้มของตัวเอง มุมปากของเขาแอบยกขึ้นอย่างสังเกตได้ยาก

จินจื่อที่อยู่ข้างๆ มุมปากกระตุก ตระกูลจ้าวกับตระกูลเว่ยกำลังแย่งชิงกันสนุกสนาน พวกเขาคงไม่รู้ว่าในสายตาของคุณชายรองคุณหนูของนาง พวกเขาเป็นแค่ตัวตลก

[1] ยิ่งคนเราทำความดีได้มากเพียงใด ก็ยิ่งต้องเผชิญกับอุปสรรคหรือความชั่วร้ายมากตามไปด้วย แม้สุดท้ายแล้วความดีก็ยังสามารถเอาชนะได้ แต่ก็ต้องผ่านอุปสรรคที่หนักหนาสาหัสกว่า