ตกน้ำจับผู้ชาย

เด็กหนุ่มชุดขาวเซถลาแล้วตกลงไปในสระ น้ำในสระไม่ลึก แต่เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจจนยืนไม่มั่นคง ดิ้นรนแหวกว่ายอยู่ในน้ำ

จ้าวเยี่ยนเจียวกลืนขนมในปากลงไปอย่างแรง โยนขนมที่เหลือในมือทิ้ง แล้วกระโดดลงไปในน้ำอย่างไม่คิดชีวิต

ดูจากรูปร่างของนางก็รู้ว่านางไม่ได้แค่ดีแต่กินอย่างเดียว แรงของนางเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ ด้วยพลังดุจดั่งช้างสารนางคว้าตัวเขาได้ก็อุ้มขึ้นมาบนฝั่งอย่างง่ายดาย

นางตั้งใจแค่จะช่วยคน แต่ไม่คิดว่าการกระทำนี้จะก่อให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต

เด็กหนุ่มทั้งสองคนมาจากจวนผิงเซียงโหว คนหนึ่งเป็นบุตรชายคนรองของฮูหยินใหญ่ของเรือนหลัก อีกคนเป็นบุตรชายคนโตของฮูหยินใหญ่เรือนรอง ฮูหยินใหญ่ของตระกูลจ้าวและฮูหยินใหญ่เรือนรองของจวนผิงเซียงโหวเป็นญาติสนิท ใกล้ชิดกันมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้ถือโอกาสที่ลงมาเที่ยวทางใต้ของแม่น้ำฉางเจียง จึงแวะมาเยี่ยมและพาบุตรชายของนางมาด้วย

พี่น้องเขาทะเลาะกัน นางกลับไปยุ่งเรื่องของคนอื่น บุตรชายคนโตของเรือนรองจวนโหวกล่าวหาว่าคุณหนูสี่ของตระกูลจ้าวที่อายุเพียงแปดขวบ มีรูปร่างเหมือนวัวท้องแก่แถมพละกำลังกำลังยังมหาศาล แต่กลับมีจิตใจหยาบช้าคิดปีนป่ายเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับบุตรชายคนรองของฮูหยินใหญ่เรือนหลักของจวนโหวนางจึงผลักเขาลงไปในสระแล้วช่วยเขาขึ้นมาหวังสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่สามารถแก้ตัวได้ นางเพิ่งจะอายุได้แค่แปดขวบ จะไปเข้าใจเรื่องความรักใคร่อะไรได้ แต่ก็ไม่มีใครฟังคำอธิบายของนาง นายหญิงผู้เฒ่าของตระกูลจ้าวสั่งให้คนโบยนาง ถึงขนาดนั้นแล้วฮูหยินใหญ่ก็ยังไม่พอใจ ตบหน้านางไปอีกสองครั้งแล้วขังนางไว้ในศาลบรรพชน

นางรู้สึกว่าหนทางข้างหน้ามืดมนไปหมด สิ่งเดียวที่รอคอยคือการที่เด็กหนุ่มรูปร่างหน้าตาคล้ายเซียนคนนั้นจะฟื้นขึ้นมาและอธิบายให้พวกเขาฟัง เพื่อล้างมลทินให้นาง

แต่น่าเสียดายที่ในที่สุดแม้เขาจะฟื้นขึ้นมา สิ่งที่นางได้กลับไม่ใช่ความยุติธรรม กลับกลายเป็นคำนินทาหนาหู

เด็กหนุ่มรูปงามผู้นั้นทิ้งประโยคหนึ่งไว้ว่า”หวังที่จะปีนป่าย จิตใจเจ้าช่างน่าสงสัย”

ใบหน้าของคนตระกูลจ้าวไม่มีที่ให้วาง จ้าวเยี่ยนเจียวคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าทำไมนางถึงถูกใส่ร้ายทั้งๆ ที่ตั้งใจจะช่วยคน? นางถึงกับยอมทิ้งขนมจวี๋ฮวาในมือเพื่อช่วยเขา เขาอาจจะไม่รู้ว่าสำหรับนางแล้ว การที่ทิ้งของอร่อยก็เหมือนกับการพรากเอาลมหายใจของนาง ไม่คิดเลยว่าเพื่อเขา นางถึงกับไม่เอาชีวิตของตัวเองแล้ว แต่เขากลับทำร้ายนาง!

ตอนที่ถูกลากไปขอโทษ จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกชาชินไปแล้ว ความหวังดีของนาง สุดท้ายกลับได้รับเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาและเย็นชาจากเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนเทพเซียนคนนั้นที่ข้างหูว่า

“ยายอ้วน จะช่วยใครก็ต้องดูน้ำหนักของตัวเองด้วยนะ ต่อไปอย่าได้ยุ่งเรื่องของคนอื่น ไม่อย่างนั้นอาจจะเอาชีวิตไม่รอด”

ในชั่วขณะนั้นนางอยากจะร้องไห้ ตอนมารดาตายนางก็ไม่ได้ร้องไห้เพราะตกใจจนไม่รู้ว่าจะเสียใจอย่างไร พอตอนท่านพ่อตายนางรู้สึกเศร้าก็จริงแต่ก็มีความสุข เพราะท่านพ่อกับท่านแม่ได้กลับไปอยู่ด้วยกัน

หลังจากนั้น เพื่อที่จะมีชีวิตรอดในตระกูลจ้าว นางต้องทำตัวเหมือนคนโง่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องยิ้มอย่างซื่อบื้อเหมือนคนที่ไม่รู้ความ

แต่ตอนนี้ความหวังดีกลับถูกตอบแทนด้วยการใส่ร้าย ดังนั้นในตระกูลใหญ่ การมีจิตใจที่ดีดุจดั่งนางฟ้านางสวรรค์จึงเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น

นางถูกลงโทษให้ถูกขังในศาลบรรพชนอีกครั้ง อดอาหารเป็นเวลาสามวัน เมื่อถูกปล่อยตัวออกมาก็แทบจะหมดสติแล้ว น้ำหนักลดไปหลายจินจนไม่มีแม้แต่แรงจะเดิน

นางป่วยหนัก นอนซมอยู่หลายวัน ในช่วงที่กึ่งหลับกึ่งตื่น นางเห็นคนคนหนึ่ง เหมือนจะใช่มารดานางแต่ก็ไม่ใช่ คนคนนี้มีปานสีดอกกุหลาบตรงกึ่งกลางหน้าผาก ตอนแรกนางก็กลัว แต่พอมองดูดีๆ ก็หายกลัว เพราะความห่วงใยในดวงตาคู่นั้น ทำให้หัวใจของนางรู้สึกอบอุ่น

คนผู้นี้คือป้าของนาง เป็นคนอาภัพเช่นกัน แต่ไม่ว่าจะเจอเรื่องราวอะไร นางก็จะยิ้มแย้มเสมอ จ้าวเยี่ยนเจียวจำได้ ท่านแม่เคยบอกว่าพี่สาวของท่านแม่คนนี้เป็นคนโง่... แต่พี่สาวที่โง่คนนี้กลับเป็นคนที่ใจดีที่สุดกับมารดาของนาง พอได้ข่าวว่าหลานสาวกำลังพบกับความยากลำบากแสนสาหัส นางก็มาหา

“เจ้า...อยากจะไปกับป้าไหม?”

ป้าของนางถามอย่างระมัดระวัง ดูท่าทางประหม่าราวกับว่าถ้านางไม่พยักหน้า ป้าของนางก็จะร้องไห้อยู่ตรงนี้เสียเดี๋ยวนั้น

จ้าวเยี่ยนเจียวต้องทำตัวเป็นเด็กโง่เพื่อที่จะมีชีวิตรอดในตระกูลจ้าว แต่นางรู้ว่าท่านป้าของนางเป็นคนโง่จริงๆ

“ถ้าข้าไปกับท่านป้า” จ้าวเยี่ยนเจียวเชิดหน้าขึ้น ใบหน้าของนางค่อยๆ ปรากฏความมั่นใจเหมือนตอนที่มารดายังมีชีวิตอยู่ “ท่านป้าจะให้ข้ากินอิ่มไหม?”

ใบหน้าของท่านป้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเพราะประโยคนี้ นางพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ป้าจะทำให้เจ้าอิ่มเอง ป้าทำอาหารอร่อย เจ้าอยากกินอะไร ป้าจะทำให้กินทุกอย่าง”

แค่มีของกินก็พอแล้ว! เมื่อเห็นความอ่อนโยนในดวงตาของท่านป้า จ้าวเยี่ยนเจียวก็พยักหน้าอย่างแรง

สำหรับตระกูลจ้าวแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นแค่บุตรสาวของอนุที่ไม่มีความสำคัญ การที่นางทำให้ตระกูลจ้าวต้องอับอายและยังไปล่วงเกินจวนผิงเซียงโหวตอนนี้ทุกคนในจวนประณามว่านางเป็นตัวหายนะ การที่นางจะจากไปอย่างเอกเริกนั้น พวกเจ้านายในตระกูลจ้าวจะไม่เห็นด้วยอย่างเปิดเผย เพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล

แต่ในคืนที่ไร้แสงจันทร์คืนหนึ่ง พวกเขาก็ปล่อยให้หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมบาง แบกตัวนางที่อ้วนป้อมออกมาจากลานหลังบ้านได้อย่างราบรื่น

มองดูความมืดมิดเบื้องหน้า หัวใจของจ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลังจากท่านพ่อท่านแม่เสียชีวิต นางก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนคนโง่เง่าเต่าตุ่นในตระกูลจ้าวอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ตอนนี้ได้ก้าวออกมาจากตระกูลจ้าวแล้ว นางจะทำตัวเหมือนแม่ของนาง ใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญไม่ยอมคน จะไม่ยอมให้ตัวเองต้องหิวอีกต่อไป อยากใช้ชีวิตแบบไหนก็ใช้ แบบที่ไม่ต้องกลับมาที่จวนจ้าวอีกตลอดชีวิต...