ชื่อเสียงนางเลื่องลือ

จ้าวเยี่ยนเจียวเดินกลับเรือนเหมยหลินอย่างร่าเริง ทิ้งความวุ่นวายเบื้องหน้าไว้เบื้องหลัง

ปกติแล้วนางจะพักอยู่กับท่านป้า พี่น้องจินจื่อหยินจื่อและคังหมัวมัวในเรือนเหมยหลินที่อยู่ด้านหลังโรงงิ้ว ชื่อเรือนนี้ท่านป้าเป็นคนตั้งให้ ท่านป้าและท่านแม่ที่ล่วงลับไปแล้วของนางชอบดอกเหมย[1] เพราะนอกหมู่บ้านเล็กๆ ที่พวกนางเติบโตมา มีป่าดอกเหมยอยู่ พอท่านแม่แต่งเข้าตระกูลจ้าว นางก็ตั้งชื่อเรือนที่อาศัยอยู่ว่าเรือนเหมยหลินเช่นกัน

ในเรือนเหมยหลินของตระกูลจ้าวมีป่าเหมยจริงๆ แต่ในเรือนเหมยหลินของหงเสียมีต้นเหมยเพียงสองสามต้นที่ฉินเยว่ปลูกเองกับมือ ทุกปีเมื่อดอกเหมยบาน ฉินเยว่ก็จะบ่นพึมพำว่าถ้ามีผลแล้วจะนำไปดองและหมักสุรา

เหตุผลที่เครื่องสำอางของคังหมัวมัวดีนั้น เป็นเพราะนางเป็นหมอมาก่อน จึงมีความรู้ด้านสมุนไพรเป็นอย่างดี ทำให้รู้จักวิธีใช้สมุนไพรในเครื่องสำอาง เรือนเหมยหลินปลูกสมุนไพรมากมาย ซึ่งคังหมัวมัวนำไปใช้ในการทำเครื่องสำอางและอวี้หรงส่าน ทำให้มีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับของบรรณาการในวัง

เป็นเพราะคังหมัวมัวเห็นว่าจ้าวเยี่ยนเจียวฉลาดหัวไว จึงสอนทุกอย่างให้ ดังนั้นเมื่อมีฝีมือแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวจึงใช้ชีวิตได้อย่างตามใจและสบายใจ ถึงแม้แม่เฒ่าจะรักนางมาก แต่ก็ต้องควบคุมนาง สั่งให้นางสาบานว่าหากเป็นเครื่องสำอางทั่วไปนั้นไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นอวี้หรงส่านที่เป็นสูตรลับของคังหมัวมัว นางจะทำและขายให้คนอื่นตามอำเภอใจไม่ได้หากไม่ได้รับอนุญาต จ้าวเยี่ยนเจียวเข้าใจข้อเรียกร้องนี้ ถึงอย่างไรเหนือผู้อาวุโสก็ยังมีคุณชายสามเยว่ที่ต้องรายงาน

จ้าวเยี่ยนเจียวถือขนมแล้ววิ่งเข้าสู่ลานเล็กๆ เพิ่งจะก้าวเข้ามาในเรือนเหมยหลินอย่างมีความสุข นางก็ได้ยินเสียงร้องเตือน

“ระวัง! อย่าวิ่งเร็วขนาดนั้น”

เมื่อได้ยินเสียง จ้าวเยี่ยนเจียวก็หันไปมอง “ท่านป้า!”

ฉินเยว่เอียงศีรษะมองหลานสาว จ้าวเยี่ยนเจียวมีผิวขาว วิ่งมาสักพัก แก้มก็แดงปลั่ง ดูน่ารักมาก

ดอกโม่ลี่[2]ในปีนี้บานสะพรั่งพอดี เช้านี้จ้าวเยี่ยนเจียวบอกว่าจะเก็บดอกไม้ให้มากขึ้นเพื่อทำเครื่องหอม แต่หลังจากเก็บได้ไม่นานนางก็หายตัวไป ฉินเยว่ไม่ได้ถามว่านางจะไปไหน เพราะในสายตาของนาง หลานสาวคนนี้นั้นดีพร้อมทุกอย่าง จะไม่ก่อเรื่องเดือดร้อนอย่างแน่นอน

ตอนนี้เห็นนางกลับมา พร้อมกับถือกล่องไม้ที่ส่งกลิ่นหอมของขนมหวาน ก็เข้าใจได้ทันทีว่านางไปหาของกินมาอีกแล้ว

นางยิ้มถาม “คุณหนูหร่านให้มาอีกแล้วหรือ?”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวชูกล่องขนมในมือให้ฉินเยว่ดู “ท่านป้าดูสิ”

ฉินเยว่ก้มหน้าลง บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ลุกขึ้นยืน เดินไปที่สระข้างๆ เพื่อล้างดินบนมือ

นางมาจากครอบครัวชาวนา ในหงเสียนอกจากจะคอยปรนนิบัติคังหมัวมัวแล้ว หน้าที่หลักของนางก็คือการดูแลสมุนไพรในเรือนเหมยหลิน

จ้าวเยี่ยนเจียวมองท่านป้าที่ก้มหน้าล้างมือ ผ่านไปหลายปีแล้ว ท่านป้าของนางยังคงผอมบางราวกับว่าแค่มีลมพัดมาก็จะปลิวได้ คนอื่นบอกว่าท่านป้าของนางโง่เขลา แต่นางรู้ว่าท่านป้าไม่ได้โง่ เพียงแต่มีนิสัยเป็นคนซื่อๆ และเพราะปานบนหน้าผากทำให้รู้สึกไม่มั่นใจ จึงมักจะก้มหน้าอยู่เสมอ ไม่ค่อยพูดจากับใคร

“คุณหนูหร่านเป็นคนดี” ฉินเยว่เป็นคนใจดีและรู้จักบุญคุณ นางอยู่แต่ในสวนแห่งนี้แทบจะไม่ได้ออกไปไหน ไป๋เสี่ยวหร่านก็แค่เคยเจอสองสามครั้งตอนที่มากินอาหารรวมญาติกับผู้อาวุโสในช่วงปีใหม่ ทุกครั้งที่เจอกัน นางรู้สึกว่าเด็กคนนี้งดงามขึ้นเรื่อยๆ นางไม่รู้เรื่องการต่อสู้แย่งชิงกันหน้าเวที แต่รู้ว่าไป๋เสี่ยวหร่านส่งอาหารให้จ้าวเยี่ยนเจียวอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นนางจึงมีความรู้สึกที่ดีต่อไป๋เสี่ยวหร่าน

นางชอบความเงียบสงบและมักจะขลุกอยู่ในสวนเล็กๆ แห่งนี้ แม้ว่าในคณะงิ้วจะมีคนนับร้อย แต่นางก็ไม่เคยออกไปไหน และไม่เก่งในการเข้าสังคมกับคนอื่นๆ นางรู้จักคนไม่มาก แต่รู้สึกโชคดีที่จ้าวเยี่ยนเจียวมีนิสัยร่าเริงและเข้ากับคนอื่นได้ดี ทำให้นางวางใจลงได้

ส่วนเรื่องชื่อเสียงความ ‘เก่งกาจ’ ของจ้าวเยี่ยนเจียวข้างนอกเรือนนั้น นางไม่เคยได้ยินเลยสักครั้ง

“แดดวันนี้แรงไปหน่อย รีบเอาเข้าไปกินเถอะ เดี๋ยวป้าจะเอาดอกโม่ลี่ที่เก็บเมื่อเช้าไปเก็บก่อน”

“อย่าเพิ่งรีบเลยเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวดึงฉินเยว่เข้าไปในเรือนอย่างดื้อดึง เมื่อเปิดกล่องอาหารออก ก็เห็นขนมดอกบัวที่ละเอียดอ่อน

จ้าวเยี่ยนเจียวร้องอุทาน “ท่านป้าดูสิ งดงามมากเลยเจ้าค่ะ”

ฉินเยว่ถูกน้ำเสียงของจ้าวเยี่ยนเจียวดึงดูด ก้มหน้ามองแวบหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกาย “งดงามจริงๆ อย่าลืมไปขอบคุณคุณหนูหร่านด้วยเล่า”

“พรุ่งนี้ข้าจะเอาอวี้หรงส่านที่ทำไปให้นางเป็นของตอบแทนเจ้าค่ะ ไว้สำหรับใช้หน้าหนาวจะได้ชุ่มชื้นทำให้ดูงดงามมากขึ้นไปอีก”

“เจียวเจียวเป็นเด็กดีมาก” ฉินเยว่พูดด้วยความรู้สึกปลื้มใจ “รู้จักตอบแทนบุญคุณ”

“แน่นอนเจ้าค่ะ เพราะท่านป้าสอนข้าเป็นอย่างดี” จ้าวเยี่ยนเจียวทำตัวเหมือนเด็กไร้เดียงสาต่อหน้าฉินเยว่ “นี่คือลูกชิ้นแปดเซียนของเป่าชิ่งโหลวที่ท่านป้าชอบที่สุด ท่านกินเลยเจ้าค่ะ”

“ยังไม่กินหรอก รอให้ป้าทำงานเสร็จก่อน” น้ำเสียงของฉินเยว่ยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม “ของพวกนี้มีพิษร้อนใน เจ้าควรกินให้น้อยๆ หน่อย”

[1] ดอกบ๊วย

[2] ดอกมะลิ