มองภรรยาอย่างชื่นชม

“สามี เมืองหลวงนี่ช่างเป็นที่ที่เสื้อซ่อนมังกรเร้นจริงๆ[1]” จ้าวเยี่ยนเจียวนั่งลงข้างจางเจิ้งเหอแสดงสีหน้าประหลาดใจ “อวี้หรงส่านของคังหมัวมัวในหงเสียที่หยางโจวนั้นเป็นของที่แม้แต่คนมีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าเมื่อมาถึงเมืองหลวงกลับถูกคนดูถูก”

“พวกเขาไม่รู้จักของดี” จางเจิ้งเหอมองผู้หญิงในเรือนรองที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเย็นชา “ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจ”

จางซินอวี้ตกตะลึง “อวี้หรงส่าน?! นี่คืออวี้หรงส่านของคังหมัวมัวหรือ?”

“ใช่เจ้าค่ะ แต่คุณหนูอวี้อาจจะไม่รู้ว่าผู้อาวุโสอายุมากแล้ว ข้าอยู่ข้างๆ ท่านมาตั้งแต่เด็ก ช่วงหลายปีที่ผ่านมาแทบจะไม่ได้ลงมือทำด้วยตัวเอง แต่ให้ข้าทำแทน”

“เครื่องสำอางที่ใช้ในโรงงิ้วของคุณชายสามเยว่ก็เป็นฝีมือเจ้าทำหรือ?!”

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้ม “คุณหนูอวี้พูดเล่นแล้วเจ้าค่ะ ด้วยความสามารถแค่นี้ของข้าจะไปพอใช้สำหรับโรงงิ้วของคุณชายสามเยว่เป็นสิบๆ แห่งได้อย่างไร ข้าทำได้แค่ให้นักแสดงหลักที่คุณชายสามเยว่ให้ความสำคัญใช้เท่านั้น เมื่อก่อนเหยียนหรง... ตอนนี้ควรจะเรียกพระสนมหรงเฟยแล้ว ก็เป็นคนที่ชอบใช้มากเช่นกัน แต่ตอนนั้นข้าสัญญากับผู้อาวุโสไว้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ข้าจะไม่ขายอวี้หรงส่านให้คนอื่น ถึงแม้จะทำออกมาได้มากแค่ไหน ตอนที่ออกจากหยางโจว ผู้อาวุโสก็กำชับแล้วกำชับอีกว่าให้เคารพอาสะใภ้และน้องสาวในจวนโหวให้ดี บอกให้เอาอวี้หรงส่านพวกนี้มอบให้เป็นของขวัญ แต่เสียดายที่อาสะใภ้กับน้องอวี้ไม่ชอบ ข้าก็เลยต้องเอาคืน ต่อไปในอนาคตข้าจะไม่ทำเรื่องน่าอายแบบนี้อีกแล้ว”

สายตาของจางซินอวี้เหลือบมองท่านแม่ของนาง รู้สึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด ผู้หญิงทุกคนรักสวยรักงาม พระสนมหรงเฟยมีผิวพรรณนุ่มเนียนจนคนพากันอิจฉา ก่อนที่นางจะเข้ามาเมืองหลวง นางอยู่ที่หงเสียที่หยางโจว หลังจากเข้าวังเป็นสนมแล้ว ก็มีข่าวลือว่านางใช้อวี้หรงส่านที่ทำโดยคังหมัวมัวจากหงเสีย

จางซินอวี้อยากจะขอของคืนมา แต่ก็ทำไม่ได้ ใบหน้าของนางงอง้ำ “เฮอะ ใครจะรู้ว่าที่พูดมาเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก”

ฮูหยินผู้เฒ่ามองจางซินอวี้อย่างเย็นชา ฮูหยินหยางและสะใภ้เฮ่อนั่งดูอยู่ข้างๆ ไม่ได้ห้ามอะไร คนแก่แล้วก็แค่อยากจะให้ครอบครัวอยู่กันอย่างสงบสุข แต่กลับมีบางคนหาเรื่องตาย ตอนนี้คุณชายใหญ่ก็ยังไม่กลับมา นางที่อายุมากแล้ว ไม่อยากเห็นคนรุ่นหลังทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระ

“สะใภ้รอง เจ้าก็ควรจะจัดการบุตรสาวเจ้าให้ดีกว่านี้หน่อย นิสัยเช่นนี้ เมื่อก่อนเจ้าพูดกับข้าว่าจะหาคู่ครองที่ดีให้กับนาง ข้าว่านิสัยเช่นนี้ควรจะแต่งงานไปให้ไกลๆ จะได้ไม่ทำให้จวนโหวอับอายในเมืองหลวง”

จางซินอวี้โกรธจนอดใจไม่ไหว ตะโกนว่า “ท่านย่าเจ้าคะ เหตุใดท่านถึงกล่าวเช่นนี้?”

สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าคมกริบเมื่อมองไปที่นาง

ฮูหยินหยางรีบดึงบุตรสาวของตัวเองไว้ “พอได้แล้ว ที่ท่านย่าสั่งสอนก็ถูกแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เองที่รักเจ้ามากเกินไป จนทำให้เจ้าไร้มารยาท ยังไม่รีบขอโทษพี่สะใภ้รองของเจ้าอีก” ฮูหยินหยางรู้ดีว่าในใจของฮูหยินผู้เฒ่า เรือนรองไม่มีความสำคัญใดๆ สามีและบุตรชายของนางไปอยู่ที่ชายแดน นางยังไม่สนใจที่จะถาม ในสายตาของนางสิ่งที่สนใจมีเพียงแค่คุณชายใหญ่จะกลับมาอย่างปลอดภัยหรือไม่ และจางเจิ้งเหอจะได้แต่งงานมีลูกหลานเมื่อไหร่ ผู้เฒ่าคนนี้ใจร้ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

จางซินอวี้กดความเกลียดในใจ เมื่อถูกมารดาของนางเตือน นางก็ลุกขึ้นยืนขอโทษอย่างไม่เต็มใจ “พี่สะใภ้รอง ขอโทษด้วย”

“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ในอนาคตน้องอวี้ก็แค่ระวังตัวหน่อยก็พอแล้ว ครั้งนี้พี่สะใภ้รองไม่ถือสาเจ้า”

จ้าวเยี่ยนเจียวตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ ทำให้จางซินอวี้ตกใจจนตะลึง นางแค่ขอโทษไปตามมารยาท แต่นางกลับพูดเอาจริงเอาจังเสียได้

มุมปากของจางเจิ้งเหอยกขึ้นบางๆ มองภรรยาของตนเองอย่างชื่นชม บอกให้คนเอาขนมกุ้ยฮวาออกมา ขนมชนิดนี้ท่านย่าโปรดปราน ดังนั้นในจวนจึงมีเตรียมไว้อยู่เสมอ

จ้าวเยี่ยนเจียวได้จานขนมกุ้ยฮวามาแล้ว ดวงตาของนางก็เป็นประกาย

เห็นท่าทางของนาง ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกอารมณ์ดี “หลานสะใภ้รองเจ้าก็ชอบของหวานเหมือนกันหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้าถี่ๆ “ใช่เจ้าค่ะ!”

“เหมือนกับยายแก่คนนี้เลย” ฮูหยินผู้เฒ่าให้คนเอามาเพิ่ม “เอาไปกินที่เรือนของเจ้า”

[1] สถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่มีความสามารถและมีศักยภาพ แต่ผู้ที่ยังไม่มีชื่อเสียงก็มีอยู่อีกเป็นจำนวนมาก