คิดถึง

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านย่า หลังจากนี้ถ้าเจียวเจียวมีของอร่อยๆ ก็จะเอามาให้ท่านย่าเช่นกันนะเจ้าคะ”

“ดี ดี” ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะอย่างมีความสุข “เจ้ามีน้ำใจ หลังจากนี้ถ้าย่ามีของอร่อยๆ ก็จะแบ่งให้เจ้าด้วยแน่นอน”

จางเจิ้งเหอยิ้ม “ท่านย่าอย่ารักนางมากไปจนทำให้นางเสียคนนะขอรับ”

“ข้าเป็นคนรักหลานสะใภ้ ข้าอยากจะรักแค่ไหนก็เรื่องของข้า”

ฮูหยินผู้เฒ่าดึงจ้าวเยี่ยนเจียวเข้ามา ชอบมือที่นุ่มนิ่มของนางมาก

เห็นท่าทางที่อบอุ่นและมีความสุขของทั้งสามคน จางซินอวี้ก็แค่นเสียงฮึขึ้นมา ลุกขึ้นอย่างหยิ่งผยอง บอกว่าเหนื่อยแล้ว หมุนตัวลาจากไป

ไม่เห็นเป็นดีที่สุด

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินหยางแข็งค้าง นางมองสะใภ้เฮ่ออย่างตำหนิ เป็นลูกสะใภ้เหมือนกัน แต่สะใภ้เฮ่อกลับไม่รู้ว่าจะเอาใจคนอย่างไร ดูจ้าวเยี่ยนเจียวสิ เพิ่งเข้ามาในจวนไม่นานก็สามารถทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ามีความสุขได้ขนาดนี้แล้ว

สะใภ้เฮ่อรู้ว่านางถูกตำหนิโดยไม่มีเหตุผล ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าลงเพื่อหลบเลี่ยงสายตาราวกับมีดของแม่สามี

คนที่ดูแลเรื่องในจวนโหวคือฮูหยินหยาง ส่วนเซวี่ยอิงถง ฮูหยินของคุณชายใหญ่ของเรือนหลัก เป็นหลานสาวของแม่ทัพเซวี่ยซื่อหลางผู้ร่วมก่อตั้งแคว้น นางเป็นบุตรสาวของตระกูลแม่ทัพ มีฐานะเหมาะสมกับจางซื่อฉิน และเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเป็นทั้งสามีภรรยาและเพื่อนร่วมรบด้วยกัน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานางอยู่กับสามีที่ชายแดน จึงนับว่าเป็นผู้หญิงที่เก่งกาจอย่างหาได้ยาก

จ้าวเยี่ยนเจียวเมื่อเข้ามาในจวนโหวแล้ว นางไม่สนใจเรื่องการจัดการเรื่องในจวน การที่จะมีอำนาจได้ต้องแลกกับบางสิ่งบางอย่าง สำหรับนางแล้ว การกินอิ่มนอนหลับ และได้อยู่กับสามีรูปงามนั้นสำคัญกว่าการมีอำนาจมากนัก

ไม่ต้องพูดถึงจางเจิ้งเหอที่ไม่ได้สนใจอำนาจในมือของเรือนรอง สิ่งที่เขาใส่ใจคือเรื่องที่เรือนรองทำชั่วอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นจ้าวเยี่ยนเจียวจึงไม่ได้มีปัญหากับเรือนรองในเรื่องการจัดการเรื่องในจวน

อย่างไรก็มีฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ เรือนรองจึงไม่กล้าที่จะลดค่าใช้จ่ายลง ดังนั้นจ้าวเยี่ยนเจียวจึงยังคงกินอิ่มนอนอุ่นอย่างเป็นสุขกับสามีของนาง เวลาผ่านไปแค่หนึ่งเดือน นางก็ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นอีกแล้ว

ช่วงเทศกาลตรุษจีนเป็นช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดในจวน คุณชายใหญ่ที่คุณชายรองคาดว่าจะกลับมาก่อนวันตรุษจีน ไม่สามารถกลับมาได้เนื่องจากบางสิ่งบางอย่าง

ในคืนวันส่งท้ายปีเก่า เมื่อเห็นว่ามีคนหายไปจากโต๊ะอาหารหลายคน ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว นางก็ให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน

หลังจากที่จางเจิ้งเหอแต่งงานกับจ้าวเยี่ยนเจียวแล้ว เขาปล่อยให้จ้าวเยี่ยนเจียวเปลี่ยนชื่อเรือนที่อาศัยมาตั้งแต่เด็กเป็นเรือนเหมยหลิน เพียงแต่ว่าเรือนนี้ก็เหมือนกับเรือนเหมยหลินในหงเสีย ภายในก็ไม่มีต้นบ๊วย แต่มีต้นท้อมากมาย จางเจิ้งเหอจึงอดหยอกล้อนางไม่ได้

แต่จ้าวเยี่ยนเจียวก็ยังคงทำตามที่นางต้องการ สำหรับนางแล้ว จะมีหรือไม่มีป่าเหมยนั้นไม่สำคัญ ขอแค่ชื่อนี้สื่อถึงความคิดถึงที่มีต่อท่านป้าของนางเท่านั้นก็พอ

เรือนเหมยหลินตั้งอยู่ติดกับเรือนซ่งชิง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่ารักจางเจิ้งเหอมากแค่ไหน ตั้งแต่เด็กนางก็ให้เขาอยู่ใกล้ตัวที่สุด

เมื่อกลับมาถึงเรือนเหมยหลิน จ้าวเยี่ยนเจียวก็เรียกจินจื่อทันที “สุราบ๊วยที่ท่านป้าให้มาเอาไปเก็บไว้ที่ไหน?”

จินจื่อตอบทันที “เก็บไว้ในห้องใต้ดินเจ้าค่ะ”

“ไปเอาออกมา” จ้าวเยี่ยนเจียวสั่ง

ในตอนที่ออกจากหยางโจว ฉินเยว่เกือบจะเอาทุกอย่างที่นางมีมาให้จ้าวเยี่ยนเจียวรวมถึงสุราบ๊วยด้วย

จินจื่อรีบไปจัดการทันที

“เป็นอะไรไป?” จางเจิ้งเหอหันไปมองนาง “วันนี้มีอารมณ์จะดื่มกับสามีสักหน่อยหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวส่ายหัว “ย่อมมีอารมณ์ แต่ไม่ใช่จะดื่มกับท่าน ข้าจะไปดื่มกับท่านย่า”

จางเจิ้งเหอเลิกคิ้ว เห็นจ้าวเยี่ยนเจียวสั่งให้เตรียมอาหารว่างบางอย่าง

นางบอกว่า “เมื่อกี้ท่านย่ากินได้ไม่มาก เกรงว่าตอนกลางคืนจะหิว”

จางเจิ้งเหอยื่นมือไปโอบกอดนางไว้ “เจ้าช่างมีน้ำใจยิ่งนัก”

นางยกศีรษะขึ้นในอ้อมแขนของเขา “ท่านย่ารักท่าน ข้าก็ต้องรักท่านย่าของท่านด้วย”

จางเจิ้งเหอจ้องมองนาง สีหน้าของเขาก็อ่อนโยนขึ้น

“วันนี้ควรจะเป็นวันที่ครอบครัวรวมตัวกัน” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบ คิดถึงฉินเยว่ “ไม่รู้ว่าวันนี้ท่านป้าของข้าจะเป็นอย่างไรบ้าง?”