ลุงของเจ้าหล่อกว่า

“ข้าถามท่านหน่อย” นางจับมือเขา จ้องมองเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้างของเขา “พี่ชายของท่านมีลักษณะเหมือนคนอายุสั้นหรือไม่?”

เขาอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะและส่ายหัว “แน่นอนว่าไม่ใช่”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านก็อย่ากังวลไปเลย” นางตบมือเขา ใบหน้ากลมๆ ดูจริงจังมาก “ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง และต้องเชื่อว่าคนดีสวรรค์คุ้มครอง”

วิธีปลอบใจคนแบบนี้ทำให้เขาพูดไม่ออก แต่เมื่อมองใบหน้าที่อวบอิ่มของนาง หัวใจของจางเจิ้งเหอก็สงบลงอย่างประหลาด ความกังวลในใจก็ลดลงไปมาก

“ใช่! ข้าเชื่อว่าพี่ชายของข้าจะต้องปลอดภัย เมื่อเขากลับมา เขาจะต้องดีใจมากที่ข้ามีภรรยาที่น่ารักอย่างเจ้า” จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มอย่างโง่ๆ นางคีบเนื้อปลาให้เขา จ้องมองอย่างบีบบังคับให้กินเข้าไป พลันถามเหมือนกับว่านึกอะไรได้ ท่านมีสายลับอยู่ในตระกูลจ้าวใช่หรือไม่?”

เขายิ้มบางๆ ใบหน้าดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ “ใช่ เจ้าอยากทำอะไร?”

“ช่วยข้าสืบเรื่องหน่อย” ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นประกาย ขณะที่กำลังกิน นางก็คิดในหัวอย่างรวดเร็ว “ข้าอยากรู้ว่าฮูหยินเว่ยมีสินสอดเท่าไหร่?”

“เจ้าจะทำอะไร?”

จ้าวเยี่ยนเจียวโบกมือ “อย่าถามมาก เดี๋ยวพอถึงเวลาท่านก็จะรู้เอง”

จางเจิ้งเหอไม่รู้ว่าจ้าวเยี่ยนเจียวกำลังวางแผนอะไรอยู่ในใจ แต่เขารู้ว่านิสัยของนางนั้นไม่ใช่คนที่จะยอมให้คนอื่นควบคุมได้ง่ายๆ พูดตามตรงแล้วพวกเขาเป็นคนประเภทเดียวกัน ใช้ชีวิตอย่างอิสระ และแยกแยะความรักความแค้นได้ชัดเจน

“อีกไม่กี่วันจะส่งให้เจ้า แต่เจ้าไม่ต้องเก็บเรื่องของฮูหยินเว่ยมาใส่ใจ สิ่งที่พวกเขากระทำกับเราในวันนี้ วันหนึ่งจะต้องชดใช้”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้หลีกเลี่ยงสายตาที่มองมาอย่างลึกซึ้งของเขา นางรู้สึกอยากรู้อยากเห็นถามอย่างใส่ใจ “หมายความว่าอย่างไร?”

จางเจิ้งเหอไม่ได้พูดอะไร แค่ยกแขนใช้มือเท้าคางมองดวงตากลมๆ ของนาง ใบหน้ากลมๆ ที่น่ารักและคราบน้ำมันที่มุมปาก นางช่างเป็นเด็กสาวที่น่ารักจริงๆ แค่มองนางกินอาหาร ก็ทำให้คนอื่นไม่อยากละสายตาไปจากนางแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างอ่อนโยน

จ้าวเยี่ยนเจียวถูกรอยยิ้มของเขาทำให้รู้สึกตาพร่ามัว จางเจิ้งเหอหน้าตาดีมาก นางไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะมาเป็นสามีของนาง

“อย่าขี้เหนียวไปเลย เรากำลังจะแต่งงานกันแล้ว อย่าปิดบังฮูหยินของตัวเองสิ”

ฮูหยินหรือ?! ได้ยินจ้าวเยี่ยนเจียวพูดอย่างเต็มปากเต็มคำด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป โน้มตัวไปจูบนางเบาๆ ที่ริมฝีปาก

รอบข้างดูเหมือนจะเงียบสงบลงในทันที

ตะเกียบในมือของจ้าวเยี่ยนเจียวสั่น นางตกใจจนไม่อยากเชื่อ เมื่อรู้ตัวว่าเขาจูบปากนาง ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาในทันที

“กินเถอะ!” จางเจิ้งเหอยิ้มให้นาง “ถ้าไม่พอ ให้ต้าจ้วงไปสั่งที่เป่าชิ่งโหลวได้อีก”

“พอแล้ว พอแล้ว” ในที่สุดนางก็มีความเขินอายแบบผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าของนางแทบจะมุดลงไปในชามแล้ว

นอกหน้าต่าง ไกลออกไป จันทร์เสี้ยวลอยเด่นท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล

ฉินเยว่ก้มหน้าลงหยิบกล่องไม้จากใต้เตียงออกมา แล้วค่อยๆ นับเงินในนั้น นี่เป็นหนึ่งในสิ่งที่นางต้องทำทุกคืนก่อนนอน ถึงแม้จะนับอย่างไรเงินก็ไม่เพิ่มขึ้น แต่ก็ทำให้หัวใจของนางสงบและรู้สึกมั่นคง

จ้าวเยี่ยนเจียวคุ้นชินกับเรื่องนี้นานแล้ว ปกตินางจะนั่งมองอย่างเงียบๆ อยู่ข้างๆ แต่วันนี้นางรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย

ฉินเยว่ตั้งใจนับเงินมากจนไม่ได้สังเกตเห็นว่านางมีอะไรผิดปกติ

ในที่สุดจ้าวเยี่ยนเจียวก็ทนไม่ไหวพูดขึ้นว่า “ท่านป้า ท่านยังจำได้ไหมว่าทำไมตอนนั้นข้าถึงถูกขังเอาไว้ในศาลบรรพชน?”

ฉินเยว่กำลังนับเงินอยู่ ได้ยินคำพูดของจ้าวเยี่ยนเจียวนางก็ลืมว่านับไปถึงไหนแล้ว นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างมึนงง กะพริบตอบอย่างรวดเร็ว “จำได้สิ เขาบอกว่าเจ้าเกือบจะทำร้ายคนใหญ่คนโตจากเมืองหลวง ก็คือคุณชายรองที่หล่อเหลาคนนั้น เขาหล่อจริงๆ” เมื่อนึกถึงการพบกันเพียงครั้งเดียวที่หงเสีย นางก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “แต่เทียบกับลุงเขยของเจ้าแล้ว ก็ยังด้อยอยู่บ้าง”

จ้าวเยี่ยนเจียวอดไม่ได้ที่จะจิ๊ปาก “จะเป็นไปได้อย่างไรที่ท่านลุงจะหล่อกว่าคุณชายรอง”

“จริงๆ นะ ลุงของเจ้าหล่อกว่า” ฉินเยว่สามารถไม่สนใจเรื่องอื่นได้ แต่เรื่องที่สามีของนางหล่อมากเป็นเรื่องที่นางยืนกรานไม่ยอมแพ้

จ้าวเยี่ยนเจียวอยากจะเถียง แต่เมื่อคิดว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกันเรื่องความหล่อ นางก็พูดว่า “ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านหล่อที่สุด ส่วนข้าก็กำลังจะแต่งงานแล้ว”

ฉินเยว่ไม่สนใจเงินในมือของตัวเองแล้ว นางมองหลานสาวด้วยความตื่นเต้น “เจียวเจียวชอบคุณชายจากตระกูลไหน? นิสัยดีไหม? ครอบครัวมีใครบ้าง? ข้าจะไปหาผู้อาวุโสให้ช่วย! ไม่! หาคุณชายสามดีกว่า คุณชายสามยังไม่กลับเมืองหลวง ให้เขาช่วยดูให้หน่อยก็ดี แต่เจียวเจียวของป้ามีสายตาที่ดีอยู่แล้ว ต้องเลือกคนดีแน่นอน เจียวเจียวเป็นเด็กดี สมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด”