แต่งงานกับข้า

จ้าวเยี่ยนเจียวโยนความเขินอายทิ้งไปทันที นางหยิบตะเกียบอย่างไม่เกรงใจคีบเนื้อชิ้นใหญ่เข้าปาก แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง “วันนี้ท่านดีกับข้ามากเลย ทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจ”

“เพราะข้ามีเรื่องจะขอร้อง เลยต้องเอาใจเจ้าเป็นพิเศษ”

จ้าวเยี่ยนเจียวกินจนปากมันเยิ้ม ทำหน้าไม่พอใจ “ถ้าจะบอกว่าขอร้อง ต้องเป็นข้าที่ขอร้องท่านสิ แต่ท่านกลับปฏิเสธข้า แต่ไม่เป็นไร ข้าเป็นคนใจกว้าง ในฐานะที่รู้จักกัน ข้าจะช่วยท่าน บอกมาเถอะว่าอยากให้ข้าช่วยอะไร”

“กลับไปที่ตระกูลจ้าว ทำตามที่แม่เลี้ยงของเจ้าจัดเตรียมไว้ แต่งงานกับข้า”

จ้าวเยี่ยนเจียวสำลักอาหารทันทีที่ยัดเนื้อขาหมูชิ้นใหญ่เข้าปาก นางไอโขลกๆ รีบตบหน้าอกของตัวเองเพื่อกลืนอาหารลงไป ดวงตาเบิกกว้าง ถามเสียงแหบแห้ง “อะไรนะ?”

“แต่งงานกับข้า” เขายิ้มมองนาง รินน้ำชาจนเต็มถ้วยแล้วยกวางตรงหน้าให้

“ทำ... ทำไมล่ะ?”

“ถึงแม้ว่าข้าจะชอบแกล้งเจ้า แต่หลายปีมานี้ข้าทำให้ชื่อเสียงของเจ้าเสียหาย ข้ารู้ดี ตอนนี้การให้เจ้ากลับไปที่ตระกูลจ้าว เพื่อที่จะไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวาย เจ้าต้องเสียสละเพื่อแสดงละครสักหน่อย ตอนนั้นคำนินทาจะตกมาที่เจ้าทั้งหมด ชื่อเสียงเป็นเรื่องสำคัญสำหรับสตรี ภายนอกข้าไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ แต่ภายในใจข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเจ็บปวด การแต่งงานนี้ไม่จำเป็นต้องเหมาะสมกัน ขอแค่เราสองคนรักกันก็พอ ไม่ใช่เจ้าขอร้องข้า แต่เป็นข้าขอร้องเจ้า”

คำพูดของเขาทำให้จมูกของนางรู้สึกแสบขึ้นมา

เห็นนางตาแดงๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหยอกเย้า “เจ้าอย่าเพิ่งร้องไห้ เก็บน้ำตาไว้ก่อน วันหนึ่งหากข้าเป็นอะไรไปจริงๆ เจ้าค่อยร้อง”

นางมองเขาอย่างไม่พอใจ กล่าวว่า “พูดจาเหลวไหล” แล้วคีบอาหารให้เขา “กินสิ! แค่ร่างกายไม่ค่อยดี หลังจากนี้ข้าจะบำรุงท่านให้มีอายุยืนยาว”

“ไม่จำเป็นต้องอายุยืนเป็นร้อยปี แค่ได้อยู่ด้วยกันจนตายกับเจ้าก็พอ”

ใบหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวแดงจนถึงใบหู นางไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดคำหวานๆ ได้เก่งขนาดนี้

“เจ้าชอบอาหารของเป่าชิ่งโหลวใช่หรือไม่?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นข้าควรจะบอกเจ้าไว้ก่อน หากข้าเป็นอะไรไปจริงๆ ทุกอย่างของข้าก็จะเป็นของเจ้า รวมถึงเป่าชิ่งโหลวด้วย”

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “เป่าชิ่งโหลวเป็นของท่านหรือ?”

จางเจิ้งเหอพยักหน้า “เป็นสินเดิมของท่านแม่ข้า หลังจากท่านแม่เสียชีวิต ก็ควรจะถูกคืนให้กับตระกูลของท่านแม่ แต่ท่านลุงเห็นว่าข้ายังเด็กและในอนาคตก็ไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งโหวได้ จึงยกที่ดินและโรงเตี๊ยมบางส่วนให้ข้า เป่าชิ่งโหลวก็เป็นหนึ่งในนั้น นอกจากนี้ยังมีว่านฝูโหลวในเมืองหลวง ถึงแม้จะมีแค่สองร้าน แต่ก็น่าจะพอให้เจ้ากินได้”

หัวใจดวงน้อยๆ ของจ้าวเยี่ยนเจียวเต้นโครมคราม ดวงตากลมโตของนางกะพริบถี่ๆ เมื่อนึกถึงอาหารขึ้นชื่อของเป่าชิ่งโหลว “ถ้าอย่างนั้นบอกได้ไหมว่านอกจากเป่าชิ่งโหลวแล้ว ท่านยังมีทรัพย์สินอื่นๆ อีกเท่าไหร่?”

มองดูท่าทางเหมือนตกลงไปในบ่อเงินบ่อทองของนาง จางเจิ้งเหอก็รู้สึกขบขัน “ถ้าเจ้าสนใจ เอาไว้กลับไปแล้ว ข้าจะให้ต้าจ้วงนำบัญชีมาให้เจ้าดู”

นางก็พยักหน้าแรงๆ “ข้าจะดู ข้าจะดู ทุกอย่างเป็นของข้าแล้ว”

“ข้ายังไม่ตาย ดังนั้นมันยังไม่ใช่ของเจ้าชั่วคราว”

“แน่นอนอยู่แล้ว แต่ข้าก็ต้องคิดเผื่อไว้ก่อน เผื่อว่าท่านเป็นอะไรไปจริงๆ ข้าจะได้ไม่ตกใจ”

จางเจิ้งเหอเลิกคิ้ว เมื่อกี้ยังทำท่าเหมือนจะไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไป แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความคาดหวังแล้ว? “เจ้าเปลี่ยนหน้าเร็วเกินไปแล้ว”

“ข้ารู้ว่าพูดแบบนี้ไม่ถูกต้อง แต่ข้าแค่อยากดูก่อนเท่านั้นเอง อย่างไรเสียท่านก็รู้ว่าข้าไม่อยากให้ท่านเป็นอะไรไปจริงๆ ข้าแค่อยากรู้ว่าสามีในอนาคตของข้ามีทรัพย์สินเท่าไหร่”

เห็นใบหน้าที่ยิ้มเหมือนกับคนกำลังตกบ่อเงิน เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา นางไม่เพียงเป็นคนตะกละ แต่ยังเป็นคนงกอีกด้วย “เจ้าคิดแค่นี้เองหรือ ไม่เป็นห่วงว่าการเข้าไปในจวนโหวจะเหมือนก้าวลงทะเลลึกหรืออย่างไร?”

“ข้าเป็นคนไม่มีอะไรเลย ก็เลยไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ถ้าจะพูดให้เข้าใจกว่านี้ ควรเป็นคนในจวนโหวที่กลัวข้ามากกว่า เพราะถ้าข้าอาละวาดขึ้นมา ก็จะไม่สนใจว่าใครจะเรือนหลักเรือนรอง ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะเป็นท่านมากกว่าที่เสียใจเพราะแต่งงานกับข้า”

จางเจิ้งเหอหัวเราะออกมา เหมือนที่เขาคาดไว้ นิสัยของนางไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงว่าจะถูกรังแกในจวนโหว “เจ้าอยากทำอะไรก็ทำเลย เราเป็นสามีภรรยาก็เหมือนเป็นคนคนเดียวกัน ตอนนี้พี่ชายของข้าหายสาบสูญ ถ้ายังไม่มีข่าวคราวอะไรอีก เส้นทางข้างหน้าสำหรับเราสองคนก็คงไม่ง่าย”

จ้าวเยี่ยนเจียวสังเกตเห็นความเศร้าโศกภายใต้น้ำเสียงที่ราบเรียบของเขา อย่างแรกคือความห่วงใยที่มีต่อพี่ชาย อยางที่สองคือความผิดหวังกับการแย่งชิงในหมู่เครือญาติ

ตำแหน่งจางโหวถ้าไม่มีความดีความชอบจากการรบมาค้ำจุนแล้ว สุดท้ายก็จะค่อยๆ เสื่อมลง แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ชื่อเสียงก็ยังดูดี ยังคงดึงดูดผู้คนให้เข้ามาแย่งชิง

“การจะอยู่ในตำแหน่งไหน ก็ต้องรับผิดชอบในตำแหน่งนั้น ท่านว่าคนพวกนั้นกินอิ่มนอนหลับเป็นคนว่างงานไม่ดีกว่าหรือ? ทำไมถึงต้องอยากเป็นท่านโหวกันนัก”

นี่เป็นสิ่งที่จางเจิ้งเหอคิดเช่นกัน ดังนั้นในชีวิตนี้การมีพี่ชายคอยปกป้อง ทำให้เขาสามารถใช้ชีวิตได้ตามใจตัวเอง ตอนนี้พี่ชายไม่อยู่แล้ว เขาต้องรับผิดชอบดูแลจวนโหว ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อไม่ให้ความภาคภูมิใจที่พี่ชายให้ความสำคัญมาทั้งชีวิตต้องตกไปอยู่ในมือของเรือนรอง

จางเจิ้งเหอมองจ้าวเยี่ยนเจียวเขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบผมของนาง “ก่อนที่พี่ชายข้าจะไปชายแดน ข้าเคยถามเขาว่าทำไมถึงต้องไปรบเพื่อรักษาเกียรติยศของจวนโหว ในสายตาของข้า การเป็นท่านโหวที่ว่างงานและใช้ชีวิตอย่างสงบนับว่าเป็นพรจากสวรรค์แล้ว แต่เขาไม่คิดแบบนั้น ทุกครั้งที่ฝันถึง ข้าก็ยังคิดอยู่เสมอว่าถ้าเขาฟังคำพูดของข้า เขาก็คงไม่ต้องมีชะตากรรมแบบทุกวันนี้”