เจียวเจียวจะแต่งงานแล้ว

ฉินเยว่พูดอย่างมีความสุข นางอาจจะไม่มั่นใจในตัวเอง แต่นางมั่นใจในตัวจ้าวเยี่ยนเจียวมาก

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มแหย ถึงแม้นางจะคิดว่าตัวเองเป็นคนดีมาก แต่ก็ไม่ได้ดีอย่างที่ป้าของนางคิด

“ที่จริงก็ไม่ใช่คนอื่นหรอกเจ้าค่ะ ก็คือคุณชายรองคนนั้นแหละ”

ฉินเยว่ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ “คุณชายรอง?! เขาไม่ใช่คนใหญ่คนโตจากเมืองหลวงที่เคยตกน้ำที่ตระกูลจ้าวหรือ?”

“ใช่เจ้าค่ะ เขาคนนั้นแหละ”

ฉินเยว่เติบโตมาในหมู่บ้านเล็กๆ ห่างจากเมือง

ห้าสิบลี้ สถานที่ที่นางเคยไปไกลที่สุดก็คือเมือง

 ส่วนเมืองหลวงนั้นเป็นสถานที่ที่นางไม่เคยแม้แต่จะฝันถึง

“คนรวยแบบตระกูลจ้าวยังบอกว่าเป็นคนใหญ่คนโต แล้วเจ้ายังจะแต่งงานกับคนแบบนั้นหรือ?” สีหน้ายินดีของฉินเยว่บัดนี้หายไปหมดแล้ว “เจียวเจียว การแต่งงานนี้ไม่ดีเลย แม่ของเจ้าเพราะไม่รู้จักฐานะของตัวเอง ถึงได้เข้าไปเป็นอนุในตระกูลจ้าวให้กับพ่อของเจ้า ตอนนั้นไม่รู้ว่าต้องเจ็บปวดแค่ไหน เจียวเจียวของป้าเป็นคนดีมาก สามารถหาคนดีๆ ได้ ไม่ต้องเดินตามรอยแม่ของเจ้าได้ไหม?”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ว่าป้าของนางเป็นห่วงและกังวลใจ จึงปลอบใจว่า “ข้าไม่เหมือนท่านแม่ของข้าหรอกเจ้าค่ะ”

“ไม่ได้ๆ” ฉินเยว่กระวนกระวายใจ แต่ก็ไม่รู้จะพูดเกลี้ยกล่อมอย่างไร “ย่าของเจ้าเคยสั่งเอาไว้ว่าห้ามเป็นอนุให้ใคร”

คนรวยขนาดนี้ แม้ฉินเยว่จะไม่เข้าใจเรื่องราวมากนัก แต่นางก็รู้ว่าต้องหาคู่ที่เหมาะสมกัน และด้วยฐานะของจ้าวเยี่ยนเจียวก็ไม่สามารถเป็นฮูหยินเอกได้

“ท่านป้าเจ้าคะ ในเมื่อข้าคิดจะแต่งงาน แน่นอนว่าต้องเป็นฮูหยินเอกเท่านั้น”

“จริงหรือ?!”

“จริงเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวพูดอย่างมั่นใจ “แต่เรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยากอยู่บ้างเล็กน้อย”

ฉินเยว่อดกังวลไม่ได้

เดิมทีจ้าวเยี่ยนเจียวไม่อยากอธิบายอะไรมากนัก แต่กลัวว่าจะมีข่าวลือที่ไม่ดีรู้ไปถึงหูของฉินเยว่แล้วจะทำให้ฉินเยว่ไม่สบายใจ นางก็เลยต้องพูดออกมาตามตรง “อย่างที่ท่านพูด ด้วยฐานะของข้าไม่สามารถเข้าไปในจวนโหวได้ จวนโหวต้องการจะแต่งงานกับตระกูลจ้าว แต่คนที่พวกเขาหมั้นหมายไว้คือคุณหนูรองของเรือนรอง จ้าวซิ่น”

ตอนนี้ดวงตาของฉินเยว่ก็แดงก่ำแล้ว

จ้าวเยี่ยนเจียวจึงพูดต่อทันที “แต่จ้าวซิ่นไม่ต้องการแต่งงาน ตระกูลจ้าวเลยมาหาข้า ให้ข้ากลับไปแต่งงานแทนนาง”

ฉินเยว่ร้องไห้ออกมาจริงๆ “เจียวเจียว เจ้าพูดอะไรที่ป้าไม่เข้าใจ จ้าวซิ่นไม่ยอมแต่งงาน แสดงว่าคุณชายรองคนนี้มีปัญหาอะไรแน่ๆ ตาบอด... ไม่สิ เขาเห็น... ข้ารู้แล้ว เพราะเขาเดินไม่ได้ใช่ไหม ตระกูลจ้าวถึงได้ให้เจ้าแต่งงานแทน?”

ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ที่ไม่เหมาะสม จ้าวเยี่ยนเจียวคงจะอดหัวเราะไม่ได้ “ท่านป้า ขาของคุณชายรองได้รับบาดเจ็บจากการตกรถม้า แต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว เขาแค่สุขภาพไม่ค่อยดีเท่านั้นเอง”

ฉินเยว่ส่ายหัว “ไม่ใช่แค่ไม่ดีหรอก ต้องแย่มากแน่ๆ แปดในสิบส่วนแต่งไปก็ต้องเป็นหม้าย”

หางตาของจ้าวเยี่ยนเจียวกระตุก มองหน้าท่านป้าของนาง แล้วคิดในใจว่า ใครบอกว่านางไม่ฉลาด พูดได้ตรงจุดเชียว นางกระแอมในลำคอแล้วปลอบเบาๆ ว่า “ชีวิตคนเราเกิดมาต้องมีวันตาย เรื่องในอนาคตไม่มีใครพูดได้หรอกเจ้าค่ะ แต่ถ้ามันเป็นพรหมลิขิตข้าก็ไม่สนใจหรอก เขาอยากแต่งงานกับข้า ข้าอยากแต่งงานกับเขา เหมือนที่เขาพูดว่าแม้ฐานะจะไม่เหมาะสมกัน แต่เราเหมาะสมกันเพราะความรัก ท่านป้าควรจะดีใจกับข้านะเจ้าคะ” ฉินเยว่ร้องไห้เงียบๆ

“ท่านป้า เมื่อข้าแต่งงานแล้ว ข้าจะมารับท่านไปอยู่ด้วย” นี่เป็นความมุ่งมั่นของจ้าวเยี่ยนเจียวในชีวิตนี้ พอถึงตอนนั้นนางจะไถ่ตัวฉินเยว่ จะมอบชีวิตที่มั่งคั่งและรุ่งเรืองให้กับป้าของนาง

ฉินเยว่ส่ายหัวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นสะอื้น “เจ้าจะแต่งงาน จะให้ป้าคนนี้ไปอยู่ด้วยได้อย่างไร?! แค่เจ้าใช้ชีวิตให้ดีก็พอแล้ว แต่เขาอายุไม่ยืน ชีวิตของเจ้าก็จะลำบาก”

“ข้าไม่ลำบากหรอกเจ้าค่ะ” นางโอบกอดฉินเยว่ “ท่านป้า ถึงแม้ในอนาคตสามีของข้าจะ...” การพูดว่าจางเจิ้งเหอจะตายเหมือนกับเป็นการสาปแช่งเขา นางไม่อยากพูดจึงเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ “สรุปแล้วข้ามีสามีที่ร่ำรวยและมีที่พึ่งในอนาคต เมื่อข้าไปเมืองหลวงแล้ว ข้าจะซื้อบ้านหลังเล็กๆ ให้ท่าน จะหาคนรับใช้ให้ท่านอีกหลายๆ คน เพื่อให้ท่านได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย”

ถ้าสามารถมีพื้นที่เล็กๆ เป็นของตัวเอง... ฉินเยว่ก็มีความฝันแบบนั้นเช่นกัน แต่จ้าวเยี่ยนเจียวยังเด็กนัก ถ้าต้องเสียสามีตั้งแต่ยังสาว ชั่วชีวิตนี้...

นางพลันส่ายหน้า “พรุ่งนี้ป้าจะที่ไปวัดเพื่อจุดตะเกียงต่ออายุให้คุณชายรอง เขาชื่ออะไรนะ? ป้าจะขอพรจากพระโพธิสัตว์ให้เขาอายุยืนยาวร้อยปี รักใคร่กลมเกลียวกับเจียวเจียวของป้าตลอดไป”

เมื่อฟังคำพูดของท่านป้า ก็ถือว่ายอมรับเรื่องที่นางจะแต่งงานกับจางเจิ้งเหอแล้ว ส่วนเรื่องการจุดตะเกียงต่ออายุ เพื่อให้ท่านป้าสบายใจ นางจะไม่ขัดขวาง