ตอนที่ 2 ทางรอดของคนเจ้าชู้

ตอนที่ 2 ทางรอดของคนเจ้าชู้

รถยนต์หรูจากยุโรปแล่นฉิวออกจากตัวเมืองมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังมหึมาบนเนื้อที่กว่า 20 ไร่ ภูผากำพวงมาลัยแน่น คิ้วหนาขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด การถูกเรียกตัวกลับบ้านอย่างกะทันหันเช่นนี้ คงหนีไม่พ้นข่าวฉาวที่กำลังแพร่สะพัดอยู่ทั่วอินเทอร์เน็ต เขาถอนหายใจยาว... เตรียมใจรับมือกับเสียงบ่นจนหูชาได้เลย

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องรับแขก แท็บเล็ตรุ่นใหม่ล่าสุดก็ลอยละลิ่วเฉียดศีรษะเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด โชคดีที่สัญชาตญาณเขายังดีพอที่จะหลบทัน ไม่อย่างนั้นคงได้แผลแตกไปนอนโรงพยาบาลเป็นแน่

“ไอ้ภู! แกนี่มัน!” เกียงไกรชี้หน้าลูกชายตัวดี อ้าปากค้างเหมือนจนปัญญาจะสรรหาคำมาด่า

“โธ่พ่อครับ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด” ภูผารีบแก้ตัว เขารู้ดีว่าเวลาบิดาโมโหขึ้นมาเมื่อไหร่ คำขู่ตัดออกจากกองมรดกจะต้องตามมาทุกครั้ง ทั้งที่มีเขาเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว

“เข้าใจผิดเหรอ!”

“ใจเย็นๆ ก่อนค่ะคุณ เดี๋ยวความดันจะขึ้น” จินตนา ผู้เป็นภรรยาและมารดาของภูผารีบเข้ามาห้ามทัพ

ภูผาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เรื่องของเรื่องก็มาจากนิสัยเจ้าชู้ไม่เลือกของเขาเอง เขามักจะควงนางแบบสาวสวยพร้อมกันทีละหลายคน แต่คราวนี้โชคร้าย... รถไฟเกิดชนกันสนั่น หลังจากเสร็จภารกิจบนเตียง เขาก็ดันควง ‘มาร์กี้’ นางแบบสาวคนหนึ่งลงมาที่ล็อบบี้โรงแรม แต่กลับไปเจอ ‘หลิน’ นางแบบอีกคนที่กำลังคบหาอยู่ ซึ่งบังเอิญมีงานถ่ายแบบที่โรงแรมเดียวกันพอดี

สงครามน้ำลายจึงปะทุขึ้น ก่อนจะจบลงด้วยการลงไม้ลงมือตบตีกันอุตลุดกลางล็อบบี้โรงแรมหรู ท่ามกลางสายตาประชาชี เขาอาศัยจังหวะชุลมุนชิ่งหนีออกมาได้ แต่ก็ไม่ทันสายตาของปาปารัสซี่ที่รัวชัตเตอร์เก็บภาพไว้ได้ทัน

“พ่อจะไม่ทนให้แกทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลอีกต่อไปแล้ว... แกต้องแต่งงาน!”

คำว่า ‘แต่งงาน’ ที่หลุดจากปากบิดาทำให้ภูผาหน้าซีดเผือด สิ่งที่เขากลัวที่สุดในชีวิตคือการสูญเสียอิสรภาพ สำหรับเขา ผู้หญิงเปรียบเสมือนดอกไม้งามที่ต้องชื่นชมให้ครบทุกดอก หรือบางที... เขาอาจจะยังไม่เจอคนที่ใช่ ก็เลยหยุดนิสัยเจ้าชู้ไม่ได้เสียที

“พ่อครับ แม่ครับ ผมขอโทษ เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด” เขาแสร้งทำหน้าสำนึกผิดสุดชีวิต

“แต่งงานเถอะลูกภู แม่ไม่อยากเห็นลูกใช้ชีวิตแบบนี้อีกแล้ว”

ภูผาหันไปมองหน้ามารดาอย่างตกใจ ปกติท่านจะเข้าข้างเขาเสมอ แต่วันนี้กลับเห็นดีเห็นงามไปกับบิดาเสียอย่างนั้น

“ไม่ครับ ผมไม่อยากแต่งงาน” เขาตัดสินใจยื่นคำขาด

“งั้นแกก็ไสหัวออกจากกองมรดกของฉันไปเลย!” เกียงไกรสวนกลับทันควัน

“เราสองคนตัดสินใจแล้ว ถ้าลูกไม่ยอมแต่งงาน ก็ไม่ต้องหวังมรดกจากเรา” จินตนาย้ำเสียงหนักแน่น

ภูผายืนนิ่ง ขมวดคิ้วคิดหาทางหนีทีไล่ หากถูกตัดออกจากกองมรดกจริง เขาก็ไม่เหลืออะไรเลย ทั้งเพนท์เฮาส์ที่อยู่ ทั้งรถที่ขับ ล้วนเป็นทรัพย์สินของบริษัททั้งสิ้น

“ว่ายังไง จะเอายังไง” เกียงไกรยืนเท้าสะเอวรอคำตอบ

“...แล้วจะให้ผมแต่งงานกับใครล่ะครับ” ดูท่าแล้วศึกครั้งนี้เขาคงรอดไปไม่ได้ง่ายๆ

“ก็หนูอิงฟ้าไงลูก ทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งรวย... แต่ติดอยู่แค่อย่างเดียว” จินตนาทำหน้าลำบากใจ

ภูผาเบ้ปากทันที ‘อย่างเดียว’ ที่ว่าก็คือรูปร่างของ ‘หนูอิงฟ้า’ ที่กลมเป็นโอ่งมังกร แค่คิดว่าต้องร่วมหอลงโรงด้วย เขาก็แทบจะอาเจียน

“แม่ครับ ผมรู้ว่าแม่อยากได้ลูกสาวเพื่อนสนิทมาเป็นลูกสะใภ้ แต่กับน้องอิงฟ้า ผมขอบายจริงๆ ครับ” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง คนอย่างเขาที่ทั้งหล่อทั้งรวย ยังมีสาวๆ ให้เลือกอีกเป็นขบวน ทำไมต้องมาถูกจับคลุมถุงชนด้วย!

ทันใดนั้น แผนการหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมอง ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ผมมีแฟนอยู่แล้วครับ และคนนี้ผมรักจริงหวังแต่ง”

“ใคร!” เกียงไกรกับจินตนาประสานเสียงถาม

ภูผากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในหัวมีใบหน้าของผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขานึกถึงในยามคับขัน...

“ครองขวัญครับ”

“หา!?”

คำตอบนั้นสร้างความประหลาดใจให้สองสามีภรรยาเป็นอย่างยิ่ง

“แกกำลังโกหกพ่อกับแม่อยู่ใช่ไหม!” เกียงไกรถามอย่างไม่เชื่อสายหู

“เปล่าครับ ผมกับขวัญเรารักกันมาก และเรากำลังจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้” ภูผายืนยันด้วยรอยยิ้มมั่นใจ แต่ในใจกลับเต้นไม่เป็นส่ำ... ไม่รู้ว่าคนที่ถูกอ้างชื่อจะยอมเล่นละครฉากใหญ่กับเขาด้วยหรือเปล่า แต่ตอนนี้... ต้องเอาตัวรอดไปก่อน

ณ บ้านเดี่ยวสองชั้นในหมู่บ้านจัดสรร ครองขวัญกำลังรดน้ำต้นไม้อย่างสบายอารมณ์ วันนี้ถือเป็นวันหยุดที่แสนสงบสุขของเธออย่างแท้จริง เพราะภูผาต้องกลับไปเคลียร์ปัญหากับครอบครัว

อันที่จริง การทำงานกับภูผาก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทั้งหมด ในฐานะนักบริหารหนุ่มไฟแรง เขาเข้ามาสืบทอดตำแหน่งประธานบริษัท ‘ไดมอน’ แบรนด์ชุดชั้นในชื่อดังต่อจากบิดาได้ไม่กี่ปี ก็สามารถสร้างกำไรทะลุเป้าสูงสุดเป็นประวัติการณ์ แต่ข้อเสียร้ายแรงเพียงอย่างเดียวของเขาก็คือ... นิสัยเจ้าชู้ตัวพ่อ โดยเฉพาะช่วงเปิดตัวคอลเลคชั่นใหม่ ที่จะมีเหล่านางแบบสาวๆ มาออดอ้อนถึงที่ ช่วงนั้นเขาจะเปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้า

มันเหมือนโชคดีบนความโชคร้าย แม้เงินเดือนและสวัสดิการจะดีเลิศ แต่ภูผาก็จิกใช้เธอเยี่ยงทาส ไม่เว้นแม้แต่วันหยุด ถ้าไม่ติดว่ามีเงินพิเศษล่อใจ เธอคงโบกมือลาไปนานแล้ว

“ขวัญลูก มากินข้าวได้แล้ว” เสียงเรียกของมารดาทำให้เธอหลุดจากภวังค์ความคิด... วันหยุดทั้งที จะมัวคิดถึงเจ้านายให้เสียอารมณ์ทำไม

“ค่าแม่”

แต่ความสงบสุขก็อยู่กับเธอได้ไม่ถึงสิบนาที เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พร้อมกับชื่อที่ทำให้ครองขวัญต้องเบ้ปาก... หมดกันวันหยุดของฉัน

“ขวัญ! คุณอยู่ไหน มาหาผมที่เพนท์เฮ้าส์ด่วน!”

น้ำเสียงเผด็จการที่ดังลอดมาตามสาย ทำให้เลขาที่ไร้ซึ่งอำนาจต่อรองอย่างเธอปฏิเสธไม่ได้ แม้อยากจะตะโกนกลับไปว่านี่เป็นวันหยุดของเธอก็ตาม... แต่หนี้สินและน้องสาวที่ป่วยก็ค้ำคออยู่

“ค่ะบอส” เธอรับคำอย่างจำยอม อย่างน้อย... การทำงานในวันหยุดก็ยังได้เงินพิเศษมาจุนเจือครอบครัว

เพียงไม่นาน ครองขวัญก็มาถึงเพนท์เฮาส์สุดหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง พนักงานต้อนรับต่างคุ้นหน้าเธอดีและกดลิฟต์ให้โดยไม่ต้องเอ่ยถาม ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง เธอก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากใบหน้าหล่อเหลาของเจ้านาย

“มีเรื่องอะไรด่วนคะบอส” เธอเปิดประเด็นทันที

ภูผาลุกจากโซฟาแล้วเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “ครองขวัญ... คุณต้องช่วยผม”

‘งานเข้าอีกแล้วสินะ’ หญิงสาวคิดในใจ ประโยคนี้เคยหลุดจากปากเขาเมื่อสามปีก่อน ตอนที่เธอเพิ่งเริ่มทำงานกับเขาได้ไม่นาน และต้องคอยตามจัดการบรรดาผู้หญิงของเขาที่บางรายถึงขั้นบุกมาประกาศว่าท้องถึงบริษัท ซึ่งแน่นอนว่าหน้าที่พิสดารเหล่านั้นย่อมแลกมาด้วยโบนัสก้อนโต... แต่ครั้งนี้มันจะเป็นเรื่องอะไรกันแน่

ครองขวัญกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถาม “จะให้... ช่วยอะไรคะ”

“คุณต้อง... แต่งงานกับผม!”