เข้าสู่ระบบ“พลอยแค่ถามเพื่อความแน่ใจ จะได้รู้ว่าตัวเองควรยืนอยู่ตรงไหนแค่นั้นเองค่ะ”
“ยืนตรงไหน?”
“ก็ตรงที่เจ้าสาวยืนไงคะ”
น้ำเสียงยังฟังเหมือนล้อเล่น แต่แววตากลมโตคู่นั้นกลับไร้ซึ่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง
ธีธัชขยับตัวราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพลงพลอยชิงตัดบทพูดแทรกขึ้นเสียก่อน
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ธีไม่ต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้น พลอยไม่ได้จะงอแงขอถอนหมั้นเสียหน่อย”
เขาชะงัก
“น้องพลอยอยากแต่งงานจริงๆ งั้นเหรอ”
คราวนี้เป็นฝ่ายเพลงพลอยเสียเองที่ขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“พี่ธีถามจริงหรือคะ”
“พี่ถามอยู่”
เธอหัวเราะออกมาเบาๆ
“ทั้งบ้านรู้ว่าพลอยชอบพี่ธีมาตั้งกี่ปีแล้ว พี่ธีจะให้พลอยตอบอะไรอีกคะ”
เขายังคงนิ่งเงียบ
เพลงพลอยจึงตัดสินใจประกาศออกไปให้มันชัดเจนแจ่มแจ้งไปเลยทีเดียว
“พลอยอยากแต่งค่ะ... พลอยอยากแต่งงานกับพี่ธี”
ธีธัชมองเธอนิ่ง
เธอรู้สึกอายขึ้นมาทีหลังเล็กน้อย แต่ไม่คิดถอนคำ เพราะอย่างน้อยในเรื่องนี้ เธอก็ไม่อยากโกหกตัวเอง
“เพราะฉะนั้นพี่ธีไม่ต้องกังวลนะคะ พลอยไม่สร้างปัญหาให้ผู้ใหญ่แน่นอน”
คิ้วของเขาขยับนิดหนึ่ง
“พี่ไม่ได้กังวลเรื่องนั้น”
“ก็ดีค่ะ”
“น้องพลอย…”
เพลงพลอยลุกขึ้นก่อน
“สิบห้านาทีใกล้หมดแล้วค่ะ เดี๋ยวพี่ธีไปประชุมสายนะคะ”
เขามองนาฬิกาเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเคยพูดเรื่องเวลา
เพลงพลอยยิ้มให้
“ขอบคุณที่ตอบพลอยนะคะ”
คำว่า ‘ตอบ’ ฟังดูใจดีกว่าความจริง เพราะสิ่งที่เขาทำแทบไม่ใช่คำตอบต่อคำถามของเธอเลย แต่เธอไม่อยากถามซ้ำแล้ว
ธีธัชลุกตาม
“เย็นนี้พี่อาจต้องคุยเรื่องกำหนดการกับทางโรงแรม ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงพี่จะให้ผู้ช่วยแจ้ง”
“ได้ค่ะ”
“แล้วเรื่องแหวน…”
“พลอยเอาวงเมื่อกี้ค่ะ พลอยชอบ”
“อืม”
เขาพยักหน้า จากนั้นก็เดินออกไป
เพลงพลอยยืนมองตามจนประตูบ้านปิดลง และเมื่อเสียงเครื่องยนต์รถคันหรูลับหายออกไปจากรั้วบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไปในที่สุด
บางที... สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด อาจไม่ใช่การที่เขาพูดออกมาตรงๆ ว่าเขาไม่อยากแต่งงานด้วย เพราะเอาเข้าจริงๆ จนวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังไม่เคยหลุดคำนั้นออกมาจากปากเลยด้วยซ้ำ
แต่สิ่งที่มันบาดลึกและทรมานหัวใจยิ่งกว่า คือต่อให้เธอเปิดโอกาสให้เขาพูดว่าอยากแต่งขนาดไหน แต่เขาก็ยังไม่ยอมพูดมัน
เพลงพลอยก้มมองแหวนที่นิ้วนาง เมื่อครู่มันยังดูมีความหมายมากอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงเครื่องประดับสวยงามชิ้นหนึ่ง
“อย่างน้อยก็เลือกสวยค่ะ”
เธอพูดกับตัวเองเบาๆ จากนั้นยกมือขึ้นดูอีกครั้ง
“ไม่ได้ขาดทุนสักหน่อย”
ประโยคนั้นฟังเหมือนการปลอบตัวเองมากกว่าความจริง
แต่เพลงพลอยก็เลือกเชื่อมัน เพราะอย่างน้อย เธอก็ยังได้แต่งกับคนที่ตัวเองรัก ถึงเขาจะไม่ได้อยากได้เธอเหมือนที่เธออยากได้เขาก็ตาม
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
รถของธีธัชยังออกจากบ้านเพลงพลอยไปได้ไม่ถึงสิบนาที ผู้ช่วยที่นั่งด้านหน้าก็หันกลับมา
“คุณธีครับ ทางร้านแหวนโทรมาถามว่าจะสลักอักษรด้านในตามเดิมไหมครับ”
ธีธัชที่กำลังอ่านอีเมลเงยหน้าขึ้น
“ตามเดิม”
“ใช้วันที่แต่งงานกับชื่อย่อใช่ไหมครับ”
“ครับ”
ผู้ช่วยพยักหน้า ก่อนจะก้มลงจด
ธีธัชกลับไปมองหน้าจออีกครั้ง แต่ไม่ได้เลื่อนอีเมลต่อทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขากลับถามขึ้น
“เมื่อกี้น้องพลอยดูชอบวงนั้นไหม”
ผู้ช่วยชะงัก
“จากที่ผมเห็น คุณเพลงพลอยดูชอบนะครับ”
“แน่ใจ?”
“ค่อนข้างแน่ใจครับ”
ธีธัชพยักหน้าเบาๆ
“งั้นให้ทำวงนั้น”
“ครับ”
ผู้ช่วยกำลังจะหันกลับไป แต่เสียงจากด้านหลังดังขึ้นอีก
“แล้วแบบอื่นไม่ต้องส่งมาให้เลือกแล้ว”
“ได้ครับ”
ธีธัชเงียบไป ก่อนเสริมเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
“เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลา”
ผู้ช่วยตอบรับโดยไม่พูดอะไรต่อ
แต่ถ้ามองจากกระจกหน้ารถให้ดี คงเห็นได้ว่าเขาเกือบยิ้ม
เพราะเขาเป็นคนเดียวในรถที่รู้ว่า ก่อนเลือกแหวนสามแบบนั้น ธีธัชใช้เวลานั่งดูแบบอยู่เกือบชั่วโมง และตัดออกไปมากกว่ายี่สิบวงด้วยตัวเอง
เพียงแต่เรื่องนั้นไม่มีความจำเป็นต้องถึงหูเจ้าสาว โดยเฉพาะเมื่อเจ้าบ่าวเองดูจะตั้งใจเหลือเกินที่จะทำให้ทุกอย่างเหมือนไม่มีความหมาย
“ก็เหมือนเค้กแต่งงานไงคะ สามชั้น”ธีธัชยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ไปกับมุกตลกของภรรยา“ไม่ต้องทำหน้าบูดแทนพลอยแล้วค่ะ ตอนนี้คำพวกนั้นทำอะไรพลอยไม่ได้แล้ว”เธอหันกลับไปมองถนนรถเคลื่อนผ่านแสงไฟกลางคืนไปได้เพียงครู่เดียว เสียงทุ้มข้างตัวก็ดังขึ้น“เจ้าสาวสามชั้นของพี่”เพลงพลอยหันขวับมามอง แต่คนพูดยังทำหน้าเรียบเหมือนเดิม“พี่ธี!”“ครับ”“ใครให้เรียกแบบนี้คะ”“น้องพลอยบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่ครับ”“แต่พลอยไม่ได้อนุญาตให้เรียกเสียหน่อย”ธีธัชมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง“งั้นพี่ขอเรียกได้ไหมครับ”เพลงพลอยพูดไม่ออกอยู่สองวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“ตกลงได้ไหมครับ”เธอมองหน้าเขาอีกครั้งคำเดียวกันที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอโกรธ วันนี้กลับทำให้หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเพราะถ้ามันออกมาจากปากของธีธัช มันไม่ได้หมายถึงผู้หญิงอ้วนที่ใครเอาไปล้อเล่น แต่มันหมายถึงภรรยาของเขาผู้หญิงที่เขาเลือกเอง“ให้พี่ธีเรียกคนเดียวค่ะ”ธีธัชพยักหน้า“ขอบคุณครับ”เพลงพลอยหันหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุข แต่ไม่ทันไร มือของเขาก็เลื่อนมาหา ปล่อยให้จับโดยไม่แกล้งทักอีกและตลอดทางกลับบ้
คนบนโซฟาที่ควรจะก้มหน้าทำงานอยู่ จู่ๆ ก็เงยหน้าขวับขึ้นมาสบตากับเธอทันที และนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองเปิดลำโพงอยู่“แค่นี้ก่อนนะ”เธอกดตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านกองเอกสารบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานอยู่ไม่ถึงสิบวินาที เสียงทุ้มกังวานก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ“พี่ตามติดขนาดนั้นเลยหรือครับ”เพลงพลอยหลับตาลง นี่เธอไม่น่าพลาดลืมปิดลำโพงเลยเธอจำใจหมุนเก้าอี้ทำงานหันกลับไปเผชิญหน้า“ก็... นิดหนึ่งค่ะ”ธีธัชมองสบตากับเธอนิ่งนานด้วยแววตาจริงจัง“ถ้าน้องพลอยไม่ชอบ... พี่จะลดความถี่ลงครับ”คนที่เตรียมจะอ้าปากแซวต่อถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง กลืนมันกลับลงคอแทบไม่ทันเธอรู้ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ หากเธอบอกว่าไม่ชอบ ธีธัชคงถอยทันทีโดยไม่ถามซ้ำหรือเซ้าซี้ใดๆเพลงพลอยจึงรีบวางปากกาในมือลงทันที“พลอยแค่พูดบ่นเล่นแก้เซ็งเฉยๆ ค่ะ”“แน่ใจนะครับ?”“ค่ะ แน่ใจที่สุด”เธอย้ำด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยแซวต่ออย่างอดใจไม่ไหว“แต่ถ้าพี่ธีมารอก่อนนัดครึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวัน พนักงานพลอยคงคิดว่าบริษัทได้ผู้บริหารเพิ่มอีกคนแน่เลยค่ะ”ธีธัชนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“งั้นครั้
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอน แต่เพลงพลอยกลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความง่วงงุน ด้วยเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดแน่นหนาจนแทบขยับตัวไม่ได้เธอยังคงง่วงจนแทบไม่อยากจะลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอก เพียงแค่จะพลิกตัวหนีความเมื่อยตามความเคยชินเท่านั้น ทว่าวงแขนแข็งแรงที่พาดทาบทับอยู่บนเอวบางกลับกระชับรั้งเข้าหาอย่างรวดเร็วจนแนบกับอกแน่นของคนด้านหลังตามเดิมเพลงพลอยซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม พร้อมกับระบายยิ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติเหตุการณ์หวานล้ำเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือเรื่องจริง... ยิ่งนึกไปถึงคำสารภาพรักจากปากผู้ชายที่นอนกอดเธออยู่ตอนนี้ ความอุ่นวาบก็แผ่ซ่านซึมลึกเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่เธอลองขยับตัวยุกยิกเพื่อทดสอบดูอีกครั้งและผลลัพธ์ก็คือ วงแขนที่โอบรอบเอวขยับกระชับแน่นขึ้นในทันทีทันใดราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน“จะไปไหนครับ”เสียงทุ้มแหบพร่าเจือความง่วงงุนดังขึ้นชิดใบหู ซึ่งแตกต่างจากน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการของธีธัชในเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง“จะลุกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”แต่ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยอ้อมแขนออกง่ายๆเพลงพลอยจึงต้อ
ธีธัชเลียจนแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของเธอ“น้องพลอย... พี่ชอบเลีย...”คนบ้า...ทำไมต้องมาพูดตรงไปตรงมากับเรื่องแบบนี้ด้วยนะ“พี่ธี... พลอยอายนะคะ...”เธอเอียงหน้าหนีพัลวัน ในขณะที่เขาระบายยิ้มหื่นกระหาย ที่เธอมั่นใจว่าไม่มีใครเคยได้เห็นแบบที่เธอเห็นแน่นอนจากนั้นเขาก็สลัดเสื้อผ้าออกจากตัว เปลือยเปล่าล้อนจ้อน และพร้อมที่จะสอดใส่ความแข็งชัน และยาวใหญ่เข้ามาในตัวของเธอค่ำคืนนี้ไฟหัวเตียงทั้งสองดวงไม่ได้ถูกปิด และเขาก็เห็นเธอทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนเห็นเพียงเงาจางๆ อีกแล้ว และเธอเองก็เห็นเขาทั้งตัว เห็นความใหญ่ ความยาว และความดุดันที่แสนเซ็กซี่ของเขาเต็มๆ ตาและเธอชอบมันมาก“พี่ธี...”เขาคร่อมขึ้นมาบนตัวของเธอ มือหนาสอดเข้าไปใต้ข้อพับขา แล้วจับให้ขาที่เรียวสวยแล้วของเธอพิงกับหน้าอกแน่นๆ ของเขาเธอรับรู้ได้ถึงความยาวใหญ่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับร่องสาวที่ถูกลิ้นของเขาเลียจนน้ำแตกทะลักไปถึงสองรอบอย่างชัดเจนเธอต้องการ...ต้องการให้เขาเข้ามาใจจะขาดอยู่แล้วเธอช้อนตาขึ้นมองเขา เผยอปากครางๆ จากนั้นก็ขยับร่องสาวเสียดสีกับสิ่งแข็งๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่ธีธัชระบายยิ้มร้อนแรง ก่อน
ธีธัชยังไม่ได้แตะต้องเธอหลังจากบทสนทนาวันนี้ ดูเหมือนเขาจะระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีกเพลงพลอยมองอยู่พักหนึ่งก็อดไม่ได้“พี่ธีคะ”“ครับ”“วันนี้พี่ธีขออนุญาตจับมือพลอยไปแล้วหนึ่งรอบ”เขารอฟัง“ถ้าจะทำอะไรต่อจากนี้ จะถามทุกอย่างเลยหรือคะ”“ถ้าน้องพลอยอยากให้ถามครับ”เพลงพลอยเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยกมือจับปกเสื้อเชิ้ตของเขา“คืนนี้ไม่ต้องให้พื้นที่พลอยแล้วค่ะ”“แน่ใจหรือครับ”“ค่ะ”เธอดึงเขาเข้ามาใกล้อีกนิด“แล้วถ้าพี่ธียังถอยอีก คราวนี้พลอยจะโกรธจริงๆ แล้วนะคะ”ประโยคคาดโทษยังไม่ทันจะหลุดรอดริมฝีปากดี ธีธัชก็โน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากเธอทันทีอย่างไม่รอช้าเพลงพลอยหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนนั้นแทบจะพร้อมๆ กับที่ริมฝีปากแนบชิดกันสัมผัสเดิม...อ้อมกอดเดิม...และกลิ่นกายสะอาดที่เธอคุ้นเคยซึ้งใจจนสามารถจดจำได้แม่นยำแม้ในยามหลับตาแต่ความรู้สึกที่ตีรวนขึ้นมาในอก กลับไม่เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เคยผ่านมาในอดีตหากเป็นเมื่อก่อน ยิ่งร่างกายแนบชิดกันมากเท่าไร คำถามในใจก็ยิ่งมากตามขึ้นเท่านั้น แต่ค่ำคืนนี้ทุกอย่างกลับสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพลงพลอยโอบแขนรอบคอเขา ตอบรับสัมผัสอย่างไม่ลังเล แ
เธอนั่งมองสามีอยู่พักหนึ่ง ก่อนนึกถึงอีกเรื่อง“แล้วเรื่องลดน้ำหนักล่ะคะ”ธีธัชตั้งใจฟัง“วันที่พี่ธีบอกว่า ถ้าลดแล้วสุขภาพดีขึ้นก็ควรลด พลอยน้อยใจมาก”“พี่รู้ทีหลังครับ”“พี่อยากให้พลอยผอมลงหรือเปล่า”เขาใช้เวลาคิดนานกว่าคำถามอื่นเล็กน้อย“พี่อยากให้น้องพลอยสุขภาพดีขึ้นครับ”“ถ้าพลอยไม่ลดล่ะคะ”“พี่ก็ไม่ได้คิดจะบังคับครับ”“ถ้าพลอยยังอ้วนเท่าเดิมล่ะคะ”“ก็ยังเป็นน้องพลอยของพี่เหมือนเดิม”เพลงพลอยจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นครั้งนี้ธีธัชคงรู้ด้วยตัวเองแล้วว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาอาจทำให้เธอตีความผิดเพี้ยนไปอีก จึงรีบเอ่ยอธิบายเพิ่มเติมขยายความออกมาให้ชัดเจน“วันนั้นหมอมีค่าบางอย่างที่อยากให้ระวัง พี่เลยคิดเรื่องสุขภาพก่อน เรื่องรูปร่างไม่ใช่ประเด็นสำหรับพี่ แล้วพี่ก็ไม่เคยคิดว่าน้องพลอยต้องเปลี่ยนตัวเองถึงจะดีพอ”เพลงพลอยเงียบงันไปนี่ต่างหากคือสิ่งที่เธออยากได้ยินในวันนั้นไม่ได้ต้องการให้เขาบอกว่าสวยไม่ได้ต้องการให้ค้านว่าไม่ต้องลดเธอเพียงอยากรู้ว่า การที่เขาเห็นว่าลดน้ำหนักแล้วจะดีต่อสุขภาพ ไม่ได้หมายความว่า รูปร่างเดิมของเธอเป็นสิ่งที่เขาอยากให้หายไป“แล้วทำไมตอนนั้นพี่ธีไม่พู







