เข้าสู่ระบบเพลงพลอยเคยคิดมาตลอดว่า ถ้าวันหนึ่งเธอได้แต่งงานกับพี่ธีจริงๆ ตัวเองคงดีใจจนร้องไห้ตั้งแต่เช้า แต่พอวันนั้นมาถึงจริง เธอกลับไม่มีเวลาร้องเลย
เพราะตั้งแต่ตีห้าก็มีคนเดินเข้าออกห้องแต่งตัวไม่หยุด ทั้งช่างหน้า ช่างผม ช่างชุด แม่ของเธอ แม่ของธีธัช ผู้ช่วย และญาติผู้หญิงอีกสองสามคนที่แวะเข้ามาดูแล้วพูดประโยคเดิมซ้ำกันว่า
“วันนี้เจ้าสาวสวยมาก”
เพลงพลอยรับคำชมทุกครั้งอย่างไม่ถ่อมตัวนัก
“พลอยรู้ค่ะ วันนี้ลงทุนไปเยอะ”
แม่ของเธอหันมาค้อนจากอีกฝั่งห้อง
“เป็นเจ้าสาวสักวัน พูดเพราะๆ บ้างไม่ได้หรือไง”
เพลงพลอยมองตัวเองในกระจก ก่อนหันไปยิ้มให้แม่
“ได้ค่ะ วันนี้พลอยจะพูดเพราะทั้งวัน ถ้าไม่มีใครเริ่มก่อนนะ”
“นั่นไม่เรียกว่ารับปาก”
“สำหรับพลอยนี่ดีที่สุดแล้วนะคะ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบห้อง
ความจริงวันนี้เธออารมณ์ดีมาก ดีจนต่อให้ต้องนั่งแต่งหน้าอยู่หลายชั่วโมง ต่อให้ชุดเจ้าสาวหนักจนคิดว่าถ้าเดินขึ้นบันไดสิบขั้นอาจต้องเรียกรถพยาบาล เธอก็ยังยิ้มได้
เพราะปลายทางของวันนี้คือธีธัช
ผู้ชายที่เธอชอบมานานจนแทบจำไม่ได้แล้วว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไร
ถึงเขาจะไม่ได้อยากแต่งเหมือนเธอก็ตาม
ความคิดนั้นแทรกขึ้นมากลางอกเหมือนเข็มเล่มเล็ก
เพลงพลอยรีบปัดมันทิ้ง
วันนี้ยังไม่ใช่วันที่เธออยากน้อยใจ
อย่างน้อยเธอก็ได้แต่งกับเขาจริงๆ
เท่านี้ก็ควรดีใจแล้ว
“เสร็จแล้วค่ะคุณพลอย”
ช่างแต่งหน้าถอยออกไปเล็กน้อย
เพลงพลอยมองตัวเองในกระจกเต็มตัว
ชุดเจ้าสาวสีงาช้างถูกตัดให้รับรูปร่างของเธอพอดี
ชุดไม่ได้พยายามซ่อนความอวบอ้วนของเจ้าสาวจนเสียทรง แต่ทำให้ส่วนเว้าส่วนโค้งดูสวยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ผ้าปักละเอียดลากยาวไปด้านหลัง ด้านบนเปิดช่วงไหล่เล็กน้อย และเครื่องประดับเพชรที่เลือกไว้ช่วยให้ทุกอย่างดูสมบูรณ์ขึ้น
เธอยังอ้วน
แต่วันนี้เธอสวย
เพลงพลอยรู้
และเธอไม่คิดจะขอโทษใครที่ตัวเองสวยในรูปร่างแบบนี้ด้วย
ประตูห้องเปิดในเวลาเดียวกันกับที่แม่เดินเข้ามา
แม่หยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะแดงขึ้น
เพลงพลอยรีบยกมือ
“ห้ามร้องนะคะแม่ ถ้าแม่ร้องแล้วพลอยร้องตาม ช่างต้องแต่งใหม่ทั้งหมด พลอยไม่จ่ายเพิ่มนะคะ”
แม่หัวเราะทั้งน้ำตา
“ลูกคนนี้นี่นะ”
“พลอยพูดจริงค่ะ เครื่องสำอางแพง”
แต่พอแม่เดินเข้ามากอด เธอก็กอดกลับแน่นกว่าปากที่กำลังพูดเล่น
และหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วกลับเต้นแรงขึ้นอีก เมื่อเสียงด้านนอกแจ้งว่าถึงเวลาแล้ว
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
เพลงพลอยเห็นธีธัชตั้งแต่วินาทีแรกที่บานประตูใหญ่เปิดออก
เขายืนสง่านิ่งอยู่ตรงปลายทางเดินในชุดสูทสีดำสนิทเนียบกริบ
ไม่มีรอยยิ้ม
ไม่มีท่าทีประหม่า
และเขาดูเหมือนผู้ชายที่กำลังยืนรอเริ่มประชุมสำคัญมากกว่ายืนรอเจ้าสาวของตัวเองเสียอีก
หัวใจดวงน้อยของเพลงพลอยห่อเหี่ยวลงไปนิดหนึ่งอย่างอดไม่ได้
แต่พอก้าวเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอกลับสังเกตเห็นว่าสายตาคมกริบคู่นั้นหยุดมองสำรวจเธอเนิ่นนานกว่าปกติ... นานเสียจนทำให้เธอนึกเข้าข้างตัวเอง เผลอมีความหวังวาบขึ้นมาในอก
จนกระทั่งเขาเพียงแค่ยื่นมือมาให้ พร้อมกับเอ่ยประโยคเรียบๆ
“เดินระวังชายกระโปรงนะ น้องพลอย”
เขาพูดแค่นั้นจริงๆ
เพลงพลอยวางมือลงบนฝ่ามืออุ่นของเขาตามพิธี ก่อนจะกระซิบเบาๆ ระหว่างที่ก้าวเดินเคียงกันไป
“พี่ธีจะยอมชมพลอยว่าสวยสักคำไม่ได้เลยหรือคะ”
ธีธัชหันมามองเธอแวบหนึ่ง
“วันนี้คนชมเยอะแล้วไม่ใช่หรือ”
“แล้วคำชมพี่ธีเหมือนคนอื่นหรือคะ”
เขาไม่ได้ตอบกลับในทันที เพลงพลอยจึงเดินรอคำตอบอยู่เต็มๆ สองก้าว ก่อนที่เขาจะยอมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย
“ชุดเหมาะกับน้องพลอยดี”
เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ขอบคุณมากนะคะ พลอยซาบซึ้งใจเหลือเกินค่ะ”
“นี่กำลังประชดพี่อยู่หรือเปล่า”
“พลอยกำลังชมความโรแมนติกของเจ้าบ่าวค่ะ”
มุมปากเขาขยับนิดเดียว แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็วเสียจนเธอไม่แน่ใจว่าตาฝาดหรือไม่
พิธีการดำเนินล่วงไปอย่างราบรื่นตามขั้นตอน
แขกเหรื่อมากมายทยอยเข้ามาอวยพร ถ่ายรูปคู่ และพรั่งพรูคำพูดเดิมๆ ซ้ำซากจนเพลงพลอยแทบจะท่องจำได้ทุกคำ
มีช่วงจังหวะหนึ่งที่คุณยายอาวุโสท่านหนึ่งเดินเข้ามาจับมือเธอไว้แน่น พร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“ต่อจากนี้ก็ต้องฝากคุณธีช่วยดูแลเจ้าสาวคนสวยคนนี้ให้ดีๆ ด้วยนะคะ”
ธีธัชเพียงพยักหน้ารับแล้วตอบสั้นๆ
“ครับ”
ไม่มีคำว่าแน่นอนครับคุณยาย
ไม่มีคำว่าผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุดครับ
ไม่มีแม้แต่ประโยคต่อยอดใดๆ ทั้งสิ้น
เพลงพลอยยังคงยืนยิ้มอยู่เคียงข้างเขาเช่นเดิม เธอเป็นคนเก่งเรื่องการฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกมาตั้งแต่ไหนแต่ไร โดยเฉพาะในเวลาที่ไม่อยากให้ใครล่วงรู้ว่าข้างในของเธอกำลังรู้สึกแย่แค่ไหน
ช่วงงานเลี้ยงรับรองตอนค่ำ เธอยังคงได้ยินเสียงซุบซิบคำว่า “เจ้าสาวสามชั้น” ลอยเข้าหูมาอีกสองครั้ง และได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปากว่า
‘ถ้าไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจของสองตระกูล เขาคงไม่ยอมแต่งด้วยหรอก’
และเห็นสายตาหลายคู่มองมาที่เธอกับธีธัชเหมือนกำลังพยายามหาคำตอบจากระยะห่างระหว่างคนสองคน
ธีธัชไม่ตอบสนองอะไร
เขาไม่ได้โอบเธอแน่นขึ้น
ไม่ได้จับมือให้ใครเห็น
ไม่ได้พูดแทนเธอแม้แต่ครั้งเดียว
เขาเพียงยืนอยู่ข้างๆ ตามมารยาทของเจ้าบ่าวเท่านั้น
จะมีก็เพียงครั้งหนึ่ง ตอนเธอเกือบเหยียบชายกระโปรงตัวเองตรงขั้นบันได มือหนาของเขาคว้าหมับเข้าที่เอวเธอไว้ได้อย่างทันท่วงทีก่อนที่ร่างของเธอจะเสียหลักล้มคะมำลงไป
“ระวังหน่อยสิ”
เพลงพลอยเงยหน้าขึ้นสบตา
“พลอยยังไม่ได้ล้มเสียหน่อยนี่คะ”
“แต่ก็เกือบ”
พูดจบ เขาก็ชักมือกลับทันทีอย่างรวดเร็ว
รวดเร็วเสียจนทำให้เธอรู้สึกว่าสัมผัสเมื่อครู่มันช่างไร้ความหมายสิ้นดี
มันคงเป็นเพียงแค่ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของคนที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดก็เท่านั้น
เพลงพลอยจึงเลือกที่จะปล่อยผ่าน ไม่เก็บเอามาคิดเข้าข้างตัวเองให้เจ็บตัวเล่นอีก
อย่างน้อย... วันนี้เธอก็ทำหน้าที่เจ้าสาวของเขาได้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว
“ก็เหมือนเค้กแต่งงานไงคะ สามชั้น”ธีธัชยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ขันใดๆ ไปกับมุกตลกของภรรยา“ไม่ต้องทำหน้าบูดแทนพลอยแล้วค่ะ ตอนนี้คำพวกนั้นทำอะไรพลอยไม่ได้แล้ว”เธอหันกลับไปมองถนนรถเคลื่อนผ่านแสงไฟกลางคืนไปได้เพียงครู่เดียว เสียงทุ้มข้างตัวก็ดังขึ้น“เจ้าสาวสามชั้นของพี่”เพลงพลอยหันขวับมามอง แต่คนพูดยังทำหน้าเรียบเหมือนเดิม“พี่ธี!”“ครับ”“ใครให้เรียกแบบนี้คะ”“น้องพลอยบอกว่าไม่เป็นไรแล้วนี่ครับ”“แต่พลอยไม่ได้อนุญาตให้เรียกเสียหน่อย”ธีธัชมองเธอ ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง“งั้นพี่ขอเรียกได้ไหมครับ”เพลงพลอยพูดไม่ออกอยู่สองวินาที ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“ตกลงได้ไหมครับ”เธอมองหน้าเขาอีกครั้งคำเดียวกันที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอโกรธ วันนี้กลับทำให้หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเพราะถ้ามันออกมาจากปากของธีธัช มันไม่ได้หมายถึงผู้หญิงอ้วนที่ใครเอาไปล้อเล่น แต่มันหมายถึงภรรยาของเขาผู้หญิงที่เขาเลือกเอง“ให้พี่ธีเรียกคนเดียวค่ะ”ธีธัชพยักหน้า“ขอบคุณครับ”เพลงพลอยหันหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุข แต่ไม่ทันไร มือของเขาก็เลื่อนมาหา ปล่อยให้จับโดยไม่แกล้งทักอีกและตลอดทางกลับบ้
คนบนโซฟาที่ควรจะก้มหน้าทำงานอยู่ จู่ๆ ก็เงยหน้าขวับขึ้นมาสบตากับเธอทันที และนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองเปิดลำโพงอยู่“แค่นี้ก่อนนะ”เธอกดตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาอ่านกองเอกสารบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานอยู่ไม่ถึงสิบวินาที เสียงทุ้มกังวานก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ“พี่ตามติดขนาดนั้นเลยหรือครับ”เพลงพลอยหลับตาลง นี่เธอไม่น่าพลาดลืมปิดลำโพงเลยเธอจำใจหมุนเก้าอี้ทำงานหันกลับไปเผชิญหน้า“ก็... นิดหนึ่งค่ะ”ธีธัชมองสบตากับเธอนิ่งนานด้วยแววตาจริงจัง“ถ้าน้องพลอยไม่ชอบ... พี่จะลดความถี่ลงครับ”คนที่เตรียมจะอ้าปากแซวต่อถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง กลืนมันกลับลงคอแทบไม่ทันเธอรู้ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ หากเธอบอกว่าไม่ชอบ ธีธัชคงถอยทันทีโดยไม่ถามซ้ำหรือเซ้าซี้ใดๆเพลงพลอยจึงรีบวางปากกาในมือลงทันที“พลอยแค่พูดบ่นเล่นแก้เซ็งเฉยๆ ค่ะ”“แน่ใจนะครับ?”“ค่ะ แน่ใจที่สุด”เธอย้ำด้วยรอยยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยแซวต่ออย่างอดใจไม่ไหว“แต่ถ้าพี่ธีมารอก่อนนัดครึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวัน พนักงานพลอยคงคิดว่าบริษัทได้ผู้บริหารเพิ่มอีกคนแน่เลยค่ะ”ธีธัชนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง“งั้นครั้
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาภายในห้องนอน แต่เพลงพลอยกลับต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความง่วงงุน ด้วยเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกกักขังไว้ในอ้อมกอดแน่นหนาจนแทบขยับตัวไม่ได้เธอยังคงง่วงจนแทบไม่อยากจะลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอก เพียงแค่จะพลิกตัวหนีความเมื่อยตามความเคยชินเท่านั้น ทว่าวงแขนแข็งแรงที่พาดทาบทับอยู่บนเอวบางกลับกระชับรั้งเข้าหาอย่างรวดเร็วจนแนบกับอกแน่นของคนด้านหลังตามเดิมเพลงพลอยซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม พร้อมกับระบายยิ้มกว้างออกมาโดยอัตโนมัติเหตุการณ์หวานล้ำเมื่อคืนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันคือเรื่องจริง... ยิ่งนึกไปถึงคำสารภาพรักจากปากผู้ชายที่นอนกอดเธออยู่ตอนนี้ ความอุ่นวาบก็แผ่ซ่านซึมลึกเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่เธอลองขยับตัวยุกยิกเพื่อทดสอบดูอีกครั้งและผลลัพธ์ก็คือ วงแขนที่โอบรอบเอวขยับกระชับแน่นขึ้นในทันทีทันใดราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน“จะไปไหนครับ”เสียงทุ้มแหบพร่าเจือความง่วงงุนดังขึ้นชิดใบหู ซึ่งแตกต่างจากน้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการของธีธัชในเวลาปกติอย่างสิ้นเชิง“จะลุกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”แต่ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยอ้อมแขนออกง่ายๆเพลงพลอยจึงต้อ
ธีธัชเลียจนแห้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น เขาช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของเธอ“น้องพลอย... พี่ชอบเลีย...”คนบ้า...ทำไมต้องมาพูดตรงไปตรงมากับเรื่องแบบนี้ด้วยนะ“พี่ธี... พลอยอายนะคะ...”เธอเอียงหน้าหนีพัลวัน ในขณะที่เขาระบายยิ้มหื่นกระหาย ที่เธอมั่นใจว่าไม่มีใครเคยได้เห็นแบบที่เธอเห็นแน่นอนจากนั้นเขาก็สลัดเสื้อผ้าออกจากตัว เปลือยเปล่าล้อนจ้อน และพร้อมที่จะสอดใส่ความแข็งชัน และยาวใหญ่เข้ามาในตัวของเธอค่ำคืนนี้ไฟหัวเตียงทั้งสองดวงไม่ได้ถูกปิด และเขาก็เห็นเธอทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนเห็นเพียงเงาจางๆ อีกแล้ว และเธอเองก็เห็นเขาทั้งตัว เห็นความใหญ่ ความยาว และความดุดันที่แสนเซ็กซี่ของเขาเต็มๆ ตาและเธอชอบมันมาก“พี่ธี...”เขาคร่อมขึ้นมาบนตัวของเธอ มือหนาสอดเข้าไปใต้ข้อพับขา แล้วจับให้ขาที่เรียวสวยแล้วของเธอพิงกับหน้าอกแน่นๆ ของเขาเธอรับรู้ได้ถึงความยาวใหญ่ที่กำลังจดจ่ออยู่กับร่องสาวที่ถูกลิ้นของเขาเลียจนน้ำแตกทะลักไปถึงสองรอบอย่างชัดเจนเธอต้องการ...ต้องการให้เขาเข้ามาใจจะขาดอยู่แล้วเธอช้อนตาขึ้นมองเขา เผยอปากครางๆ จากนั้นก็ขยับร่องสาวเสียดสีกับสิ่งแข็งๆ ที่กำลังจดจ่ออยู่ธีธัชระบายยิ้มร้อนแรง ก่อน
ธีธัชยังไม่ได้แตะต้องเธอหลังจากบทสนทนาวันนี้ ดูเหมือนเขาจะระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีกเพลงพลอยมองอยู่พักหนึ่งก็อดไม่ได้“พี่ธีคะ”“ครับ”“วันนี้พี่ธีขออนุญาตจับมือพลอยไปแล้วหนึ่งรอบ”เขารอฟัง“ถ้าจะทำอะไรต่อจากนี้ จะถามทุกอย่างเลยหรือคะ”“ถ้าน้องพลอยอยากให้ถามครับ”เพลงพลอยเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยกมือจับปกเสื้อเชิ้ตของเขา“คืนนี้ไม่ต้องให้พื้นที่พลอยแล้วค่ะ”“แน่ใจหรือครับ”“ค่ะ”เธอดึงเขาเข้ามาใกล้อีกนิด“แล้วถ้าพี่ธียังถอยอีก คราวนี้พลอยจะโกรธจริงๆ แล้วนะคะ”ประโยคคาดโทษยังไม่ทันจะหลุดรอดริมฝีปากดี ธีธัชก็โน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากเธอทันทีอย่างไม่รอช้าเพลงพลอยหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนนั้นแทบจะพร้อมๆ กับที่ริมฝีปากแนบชิดกันสัมผัสเดิม...อ้อมกอดเดิม...และกลิ่นกายสะอาดที่เธอคุ้นเคยซึ้งใจจนสามารถจดจำได้แม่นยำแม้ในยามหลับตาแต่ความรู้สึกที่ตีรวนขึ้นมาในอก กลับไม่เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เคยผ่านมาในอดีตหากเป็นเมื่อก่อน ยิ่งร่างกายแนบชิดกันมากเท่าไร คำถามในใจก็ยิ่งมากตามขึ้นเท่านั้น แต่ค่ำคืนนี้ทุกอย่างกลับสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพลงพลอยโอบแขนรอบคอเขา ตอบรับสัมผัสอย่างไม่ลังเล แ
เธอนั่งมองสามีอยู่พักหนึ่ง ก่อนนึกถึงอีกเรื่อง“แล้วเรื่องลดน้ำหนักล่ะคะ”ธีธัชตั้งใจฟัง“วันที่พี่ธีบอกว่า ถ้าลดแล้วสุขภาพดีขึ้นก็ควรลด พลอยน้อยใจมาก”“พี่รู้ทีหลังครับ”“พี่อยากให้พลอยผอมลงหรือเปล่า”เขาใช้เวลาคิดนานกว่าคำถามอื่นเล็กน้อย“พี่อยากให้น้องพลอยสุขภาพดีขึ้นครับ”“ถ้าพลอยไม่ลดล่ะคะ”“พี่ก็ไม่ได้คิดจะบังคับครับ”“ถ้าพลอยยังอ้วนเท่าเดิมล่ะคะ”“ก็ยังเป็นน้องพลอยของพี่เหมือนเดิม”เพลงพลอยจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นครั้งนี้ธีธัชคงรู้ด้วยตัวเองแล้วว่าคำตอบสั้นๆ ของเขาอาจทำให้เธอตีความผิดเพี้ยนไปอีก จึงรีบเอ่ยอธิบายเพิ่มเติมขยายความออกมาให้ชัดเจน“วันนั้นหมอมีค่าบางอย่างที่อยากให้ระวัง พี่เลยคิดเรื่องสุขภาพก่อน เรื่องรูปร่างไม่ใช่ประเด็นสำหรับพี่ แล้วพี่ก็ไม่เคยคิดว่าน้องพลอยต้องเปลี่ยนตัวเองถึงจะดีพอ”เพลงพลอยเงียบงันไปนี่ต่างหากคือสิ่งที่เธออยากได้ยินในวันนั้นไม่ได้ต้องการให้เขาบอกว่าสวยไม่ได้ต้องการให้ค้านว่าไม่ต้องลดเธอเพียงอยากรู้ว่า การที่เขาเห็นว่าลดน้ำหนักแล้วจะดีต่อสุขภาพ ไม่ได้หมายความว่า รูปร่างเดิมของเธอเป็นสิ่งที่เขาอยากให้หายไป“แล้วทำไมตอนนั้นพี่ธีไม่พู







