LOGIN“ฉันใจดีกับทุกคนยกเว้นเธอจันทร์ เพราะอะไรรู้ไหมเพราะฉันขยะแขยงเธอที่สุดแต่ก็ต้องกัดฟันนอนกับเธอเพื่อที่เธอจะได้ท้องลูกของฉัน” เขาเอ่ยลอดไรฟันออกมาแล้วผละตัวถอยห่างมาปลดเปลื้องชุดของตัวเองออกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการเข้าหอ
อึก!
เสียงกลืนน้ำลายของกลิ่นจันทร์ดังออกมาพร้อมกับมองจ้องไปยังแผงอกกำยำของคนตรงหน้าที่ตอนนี้เปลือยท่อนบนแล้วและก็ต้องเบือนหน้าหนีเมื่อมองต่ำกว่าสะดือของเขาลงมาก็เห็นไรขนอ่อนๆ พร้อมกับ ความเป็นบุรุษของเขา เธอเม้มปากแน่นเขินอายและหวาดกลัวตื่นเต้นในที
“ฉันสั่งให้ถอดเสื้อผ้าทำไมไม่รีบถอด อย่าลีลานักเลย วันนี้เธอน่าจะดีใจนะที่ได้ครอบครองทุกอย่างสมใจแล้ว”
เขาบอกหล่อนเสียงเหี้ยมเมื่อเปลือยร่างตัวเองเสร็จ เขาไม่นึกอายที่ต้องมาเปลือยต่อหน้าคนที่ตัวเองเกลียดชัง แต่ที่เขาต้องกัดฟันฝืนทนคือเรื่องต่อจากนี้มากกว่า เขาไม่อยากแนบกายในร่างหล่อนเลยให้ตายสิ แต่ก็ต้องทำเพื่อของที่เป็นของเขา หล่อนมันก็แค่ตัวหมากตัวหนึ่งเท่านั้น และธรรพ์ก็รู้ดีว่าเด็กกาฝากนั่นคิดยังไงกับตัวเอง และเขาก็ชัดเจนมาตลอดว่าเกลียดหล่อนยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือน
“จันทร์...” เธอหันหน้ามามองจ้องดวงตาแข็งเขม็งของเขาแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอเมื่อพูดต่อไม่ออก เธอขยับตัวลุกนั่งแล้วถอดชุดแต่งงานลายลูกไม้เปิดไหล่ของตัวเองออก แต่ก็ลำบากเพราะต้องรูดซิบอยู่ข้างหลังออก ด้านธรรพ์เห็นความเงอะงะชักช้าของกลิ่นจันทร์ก็เอ่ยขึ้น
“ฉันจะถอดให้ หันหลังมา”
เขานั่งลงบนเตียงแล้วจับหัวไหล่มนให้หมุนกายหันหลังให้ตัวเอง กลิ่นจันทร์ไม่อาจต่อต้านได้เพราะมันคือความต้องการของเขา และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ในตอนนี้ด้วย เพราะเขาคือสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่างของตนเอง
ผิวขาวเนียนเปิดเผยให้เห็นก่อนหน้านี้เห็นเพียงแค่หัวไหล่เนียน ตอนนี้แผ่นหลังเนียนเปิดเผยอยู่ตรงหน้า ธรรพ์มองจ้องผิวนวลเนียนแล้วก็อดกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอไม่ได้เมื่อเห็นความขาวน่าสัมผัสของกลิ่นจันทร์
“เสร็จแล้ว” เขาบอกเธอทันทีเมื่อรูดซิบมาถึงเอวเล็กคอดที่เขาจับเพียงมือเดียวก็รอบเอวของหล่อนแล้ว หล่อนผอมบางมาก แต่ทุกอย่างก็ลงตัวเมื่อรวมเป็นกลิ่นจันทร์
“ขะ...ขอบคุณค่ะ”
เธอเอ่ยตอบเสียงสั่น เพราะตอนนี้ถ้าดึงชุดออกเธอก็จะเปลือยอกทันที และข้างล่างอีกล่ะ เธอไม่กล้าจะถอดต่อแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเสียงเข้มของคนที่นั่งข้างหลังดังขึ้น
“ขอบคุณแล้วก็ถอดสิ จะได้รีบเข้าหอ จะได้รีบท้องแล้วแยกกันอยู่”
หงุดหงิดนักทำไมหล่อนชักช้าแบบนี้ ปากบอกว่าเกลียดเจ้าสาวแต่ตอนนี้หัวใจของเขามันกำลังตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นเนื้อในของหล่อนว่าจะสวยงามเพียงไร แค่หลังยังเนียนสวยขนาดนี้แล้วสองเต้าล่ะ และความเป็นสาวของหล่อนล่ะจะเป็นยังไงบ้าง ปากบอกอย่างแต่ความคิดกลับตรงกันข้าม ใช่เขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายเวลาเจอผู้หญิงเปลือยตรงหน้าก็ต้องมีความอยากรู้และอยากสัมผัสบ้างแหละแม้ว่าจะเกลียดผู้หญิงคนนั้นมากแค่ไหนก็ตาม เขายกความคิดมาหักล้างความตื่นเต้นของตัวเองในครั้งนี้
“จันทร์กำลังจะถอดค่ะ” เธอบอกเขาเสียงเบา
“ดี รีบถอดได้แล้วอย่าถ่วงเวลาอีกเลยเสียเวลา”
ปากพูดเหมือนไม่สนใจแต่ก็จ้องมองมือเล็กที่กำลังถลกดึงชุดขอตัวเองออกจากร่าง เขาเบิกตากว้างเมื่อชุดนั้นถูกโยนทิ้งออกไปไว้ข้างๆ พร้อมตามด้วยกางเกงซับในและกางเกงในของหล่อน ตอนนี้หล่อนกำลังนั่งเปลือยหันหลังให้เขาอยู่
“หันหน้ามาสิ หันหลังแบบนี้แล้วจะเสร็จเมื่อไหร่”บอกอย่างหงุดหงิด ทำไมหล่อนชักช้าแบบนี้
กลิ่นจันทร์เม้มปากแน่นเมื่อต้องหันหน้าไปหาเขา เธอยกมือกุมสองเต้าตัวเองเพื่อปิดบังไว้ แต่มันไม่มิด หน้าอกของเธอมันไม่ได้เล็กเหมือนตัวเธอ มันใหญ่เกินตัว เธอปิดมันไม่มิดด้วยสองมือแต่ก็ยังดีกว่าไม่ปิด เธอหมุนตัวมาช้าๆ มาหาคนที่นั่งอยู่ข้างหลัง และสองขาก็บดเบียดกันปิดบังความเป็นสาวที่มีสนามหญ้าสีดำขึ้นปกคลุมบางๆ ของเธอไว้
ธรรพ์มองจ้องสองมือเล็กที่ปิดสองเต้าใหญ่โตล้นมือของเธอ เขาไม่อยากเชื่อว่าเด็กของคุณแม่จะใหญ่ล้นมือแบบนี้ มันใหญ่จริงๆ เขายื่นมือไปดึงมือเล็กที่ปิดเต้าตัวเองออกทันทีเมื่ออยากเห็นสองเต้าใหญ่ของหล่อนเต็มตาเมื่อดึงมือเล็กออกก็เห็นความอวบอูมใหญ่โตเต็มตา ทั้งขาวทั้งเนียน และยอดอกของหล่อนก็ชมพูน่ากัดเม้นเหลือเกิน
“ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอมีนมใหญ่ขนาดนี้”
เขาบอกเธอตรงๆ โดยไม่ละสายตาจากสองเต้าใหญ่ ส่วนคนถูกจ้องก็นั่งเกร็งเมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาของสามี ใช่เขาเป็นสามีของเธอและหลังจากนี้ก็จะเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบของหล่อน แต่เสียใจเหลือเกินที่เขาไม่คิดจะรักเธอ ไม่คิดจะมองเธอเหมือนผู้หญิงคนนั้น
ธรรพ์มองจ้องสองเต้าและห้ามมือตัวเองไม่ได้ เขาเคลื่อนมือไปกอบกุมสองเต้าตรงหน้า มันเต่งตึง และนุ่มมือ มันคือของแท้ไม่มีซิลิโคลน ทุกอย่างบนร่างกายของกลิ่นจันทร์คือธรรมชาติ สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงไปยังหน้าขาของหล่อนที่ตอนนี้ขาเล็กนั่งไขว่พาดกันปกปิดความเป็นสาวของหล่อนอยู่ ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางไร้เดียงสาของหล่อน
“อย่ามาแสร้งเป็นเขินอายฉัน เธอต้องการไม่ใช่เหรอจันทร์”
เขาเอ่ยออกมาอย่างดูถูกคนตรงหน้าพร้อมผลักร่างเปลือยให้นอนล้มลงไปยังเตียงอีกครั้ง
“เราค่อยทำวันอื่นไม่ได้เหรอคะคุณดี”
เธอมองเห็นความเป็นบุรุษที่นอนแน่นิ่งซบอยู่หว่างขาของเขาก็อดกลัวไม่ได้ ขนาดนอนนิ่งยังไม่ตื่นตัวยังน่ากลัว แล้วเนี่ยนะที่จะสอดแทรกกรีดกายเข้ามาในร่างของเธอ แค่นึกภาพก็กลัวแทบขาดใจแล้วตอนนี้
หึหึ
“จะวันนี้วันไหนเธอก็ต้องทำหน้าที่เมียของฉันอยู่ดีจันทร์”
เคลื่อนตัวคร่อมทับร่างเล็กที่นอนเกร็งอยู่ พร้อมกับสองมือนั้นวางทาบทับไปยังเต้าอวบอูมอีกครั้งพร้อมเริ่มขยับจังหวะบีบนวดคลึงเคล้นสองเต้า เอวสอบก็บดเบียดแก่นกายร้อนของตัวเองที่กำลังขยับตัวเหยียดตั้งออกทีละนิดของตัวเองไปมากับหน้าท้องแบนราบของหล่อน
แล้วกลิ่นจันทร์ก็พูดอะไรต่อไม่ได้เลย เมื่อสิ่งที่ธรรพ์พูดมานั่นคือความจริง จะตอนนี้หรือตอนไหนเธอก็ต้องทำหน้าที่บนเตียงกับเขา เพราะเธอแต่งงานกับเขาแล้วตอนนี้ เป็นภรรยา และในอนาคตจะเป็นแม่ของลูกเขา แม้ว่าตัวหล่อนและลูกจะเป็นที่ชังก็ตาม แต่เธอก็ดีใจที่อย่างน้อยเขาก็คือพ่อของลูกและยังเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอนับตั้งแต่นี้และตลอดไป
กลิ่นจันทร์มายืนที่หน้าตึกสูงระฟ้าสี่สิบชั้นของโรงแรมโมกขจร ทันทีที่เธอลงจากรถคนขับรถก็ขับรถกลับบ้านทันที เพราะคุณแม่บอกให้มาส่งเธอแล้วก็กลับ เท้าเล็กของเธอก้าวเดินเข้าไปในตัวตึกทีละก้าวๆ ช้าๆ ด้วยความไม่มั่นคงเท่าไหร่นัก ด้วยกลัวว่าจะโดนพายุอารมณ์โกรธของเจ้าของโรงแรม เธอรู้ว่าห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นไหน กลิ่นจันทร์เดินไปยังลิฟต์โดยสารแล้วกดเรียกลิฟต์ รอไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก เธอก้าวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกดเลือกชั้นสูงสุดเพื่อไปห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่ม ใช่ผู้บริหารคือสามีของเธอ และตอนนี้เธอก็มาหาเขา กลิ่นจันทร์แต่งตัวด้วยชุดเดรสซีฟองตัวยาวคลุมเข่าลายลูกไม้สีฟ้าอ่อน ผมยาวสลวยปล่อยสยายเต็มหลังพร้อมม้วนเป็นลอนวอลลุ่มสวยงามแบบผมสุขภาพดี เมื่อโดยสารลิฟต์มาถึงชั้นที่เลือกแล้วประตูลิฟต์ก็เปิดกว้างออกเท้าเล็กๆ ที่ใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวก็เดินออกมาจากลิฟต์ พร้อมกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กใบเก่าของตัวเองเดินไปทางห้องทำงานของเจ้าของโรงแรม พอเดินมาถึงก็หยุดทักทายเลขาวัยกลางคนของเขาก่อน “สวัสดีค่ะพี่พรรณี” เธอยกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยความเคารพ
“อือ รักสิ ผมรักตองที่สุด” แล้วสุดท้ายเขาก็ตอบหล่อนและคำตอบนั้นก็ทำให้ใบตองยิ้มแก้มปริผละหัวจากไหล่เขามาหอมแก้มสากแรงๆ “อือ หอมจังเลยค่ะ งั้นคืนนี้อยู่กับตองนะคะ” หล่อนตวัดเรียวแขนคล้องลำคอหนาอย่างออดอ้อน “ได้สิ คืนนี้ผมจะอยู่กับตอง” “น่ารักที่สุดเลยคุณดีของตอง ตอนนี้ตองเชื่อใจคุณดีนะคะ เชื่อว่าความรักของเราจะยังเหมือนเดิม และจะทำเพื่อเราสองคนเหมือนที่พูดสัญญาไว้ก่อนจะแต่งงานใช่ไหมคะ” หล่อนถามย้ำคำสัญญาของเขาก่อนหน้านี้ “แน่นอน ผมจะทำเพื่อเราสองคน ผมรักตองนะ” เขาโอบกอดหล่อนแล้วโมลงหอมหน้าผากมนแผ่วเบา แปลกเขากลับรู้สึกว่ากลิ่นน้ำหอมที่ใบตองใช้ประจำฉุนจนต้องเบือนหน้าหนีทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเขาชอบกลิ่นน้ำหอมที่หล่อนใช้จะตายไป “งั้นเราไปซื้อของทำกับข้าวกันไหมคะคุณดี เนี่ยก็บ่ายสองกว่าแล้วนะคะ” “ตองไม่กลัวนักข่าวเห็นเหรอ”เขาถามแฟนสาวที่กำลังฮอตในตอนนี้ ใบตองเป็นนางแบบที่เป็นที่ต้องการของนิตยสารมากที่สุดตอนนี้ไม่ว่านิตยสารหัวไหนเล่มไหนก็อยากได้หล่อนไปขึ้นปกทั้งนั้นในตอนนี้ “ไม่กลัว
ตามร่างกายของกลิ่นจันทร์เต็มไปด้วยร่องลอยของธรรพ์ เขาคือสามี เขาคือเจ้าบ่าว เขาคือผู้ชายคนเดียวที่หล่อนรักมาตลอด แต่ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าความรักของตัวเองนั้นรักถูกคนหรือเปล่า กลิ่นจันทร์กอดตัวเองแน่นอยู่บนเตียงแล้วเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “ใครคะ?” เธอร้องถามคนที่เคาะประตูห้อง “แม่เองลูก” คุณนายผิงส่งเสียงร้องตะโกนตอบกลับมาด้วยรู้ดีว่าห้องนี้เก็บเสียงดีมากจึงร้องตะโกนตอบกลับมาดัง “คุณแม่เหรอคะ” เธอรีบมองหาชุดตัวเองแล้วก็เห็นชุดเจ้าสาวแสนสวยที่ถูกทิ้งข้างเตียงอย่างไร้ค่าก็อดน้ำตาซึมไม่ได้ แต่ก็ต้องรีบลุกกอดผ้าห่มห่อตัวเองเดินไปเปิดประตูห้อง แม้จะลำบากด้วยแข้งขาอ่อนแรงและเจ็บกลางกายความเป็นสาวยามขยับตัวและก้าวเดินก็ตามแต่ แอค! ประตูบานใหญ่ถูกเปิดกว้างออกพร้อมกับเจ้าของห้องและผู้มาหาที่ยืนส่งยิ้มให้ตัวเองอยู่หน้าห้อง “เป็นอะไรรึเปล่าลูก เนี่ยก็บ่ายโมงแล้วนะหนูจันทร์”นางถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเมื่อเช้ากลิ่นจันทร์ไม่ได้ตื่นลงไปใส่บาตรกับตัวเอง พ
นาทีนี้ร่างเปลือยของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่อีกคนฝืนกัดฟันแต่งงานด้วย ส่วนอีกคนนั้นเต็มใจและพร้อมจะทำหน้าที่ภรรยาของเขาแม้ว่าเขาจะเกลียดชังตัวเองมากนักก็ตาม หัวใจสาวของกลิ่นจันทร์เต้นระรัวเมื่อถูกทาบทับด้วยร่างใหญ่ และสองมือของเขาก็บีบนวดคลึงเคล้นเต้าของเธอ แม้จะรู้สึกเจ็บและไม่คุ้นชินแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธหรือผลักไสเขาไปไหนได้ เมื่อมันคือหน้าที่ของภรรยาที่ต้องทำร่วมกับสามี “เธอจำไว้ว่าสิ่งที่ฉันทำตอนนี้คือหน้าที่เท่านั้น ฉันไม่เคยคิดจะแตะต้องเธอเลยสักนิดจันทร์ แต่ฉันก็ต้องแตะต้องกาฝากอย่างเธอเพราะแม่ของฉันต้องการหลานที่เกิดจากเธอ” เขาพูดแล้วก็โน้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอระหง กลิ่นจันทร์ได้แต่เม้มปากแน่นเก็บความจุกเจ็บไว้ในอกของตัวเองแต่น้ำตาของหล่อนก็ห้ามไม่ได้เหมือนความเจ็บที่อัดแน่นไว้ในอกมันกำลังไหลล้นดวงตาสวยออกทางหางตา อึก! เสียงสะอื้นไห้ของหล่อนดังลอดออกมาจากปากที่เม้มกันแน่จนคนที่กำลังขูดถูเคราสากตามซอกคอระหงผละออกมาดูแล้วแสยะยิ้มสมเพชส่งให้เธอแล้วพูดว่า... “น้ำตามันช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก ร้องไห้เป็นเลือดฉันก็ไม่คิดจะมองเธอเป็นอื่
“ฉันใจดีกับทุกคนยกเว้นเธอจันทร์ เพราะอะไรรู้ไหมเพราะฉันขยะแขยงเธอที่สุดแต่ก็ต้องกัดฟันนอนกับเธอเพื่อที่เธอจะได้ท้องลูกของฉัน” เขาเอ่ยลอดไรฟันออกมาแล้วผละตัวถอยห่างมาปลดเปลื้องชุดของตัวเองออกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการเข้าหอ อึก! เสียงกลืนน้ำลายของกลิ่นจันทร์ดังออกมาพร้อมกับมองจ้องไปยังแผงอกกำยำของคนตรงหน้าที่ตอนนี้เปลือยท่อนบนแล้วและก็ต้องเบือนหน้าหนีเมื่อมองต่ำกว่าสะดือของเขาลงมาก็เห็นไรขนอ่อนๆ พร้อมกับ ความเป็นบุรุษของเขา เธอเม้มปากแน่นเขินอายและหวาดกลัวตื่นเต้นในที “ฉันสั่งให้ถอดเสื้อผ้าทำไมไม่รีบถอด อย่าลีลานักเลย วันนี้เธอน่าจะดีใจนะที่ได้ครอบครองทุกอย่างสมใจแล้ว”เขาบอกหล่อนเสียงเหี้ยมเมื่อเปลือยร่างตัวเองเสร็จ เขาไม่นึกอายที่ต้องมาเปลือยต่อหน้าคนที่ตัวเองเกลียดชัง แต่ที่เขาต้องกัดฟันฝืนทนคือเรื่องต่อจากนี้มากกว่า เขาไม่อยากแนบกายในร่างหล่อนเลยให้ตายสิ แต่ก็ต้องทำเพื่อของที่เป็นของเขา หล่อนมันก็แค่ตัวหมากตัวหนึ่งเท่านั้น และธรรพ์ก็รู้ดีว่าเด็กกาฝากนั่นคิดยังไงกับตัวเอง และเขาก็ชัดเจนมาตลอดว่าเกลียดหล่อนยิ่ง
“ยังเรียกแม่นั่นว่าแฟนอีกเหรอคุณดี ตอนนี้ลูกมีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วลูกยังเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าแฟนได้ยังไง”“สำหรับผมแล้วตองเป็นแฟนของผมเสมอ เป็นคนที่ผมรักตลอดแม้แต่ตอนนี้ผมก็ยังรักเธอ เชิญครับ ผมจะเข้าหอ” เขาลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องหอพร้อมผายมือเชิญท่านออกไปจากห้อง“แม่ไปก่อนนะจันทร์ คืนนี้เป็นคืนที่ดีเป็นวันดี แม่อยากให้หนูอดทนนะจันทร์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้และวันต่อๆ ไปหนูยังมีแม่คนนี้อยู่จำไว้แม่รักหนูนะ และขอบคุณที่ทำทุกอย่างเพื่อแม่มาตลอด ความดีของลูกจะทำให้ลูกผ่านมันไปได้ เพียงแต่อดทนไปก่อนนะลูก แม่เชื่อว่าสักวันคุณดีจะมองเห็นลูกของแม่บ้าง” นางก้มลงเอ่ยกับเจ้าสาวที่นั่งเงียบมาตลอดที่นางและลูกชายฟาดฟันฝีปากกัน“ความดีมันกินไม่ได้คุณแม่ก็รู้ และอีกอย่างผู้หญิงอย่างจันทร์จะมีอะไรดีกันเชียว และเชิญได้แล้วครับผมจะเข้าหอ” ยิ่งหงุดหงิดเมื่อแม่ที่รักนั้นใส่ใจความรู้สึกกลิ่นจันทร์มากกว่าเขา“ค่ะคุณแม่”เธอก้มลงกราบเท้าผู้มีพระคุณของตัวเองแล้วลุกขึ้นประคองท่านลุกขึ้นจากเตียงแล้วพาเดินไปส่งที่หน้าประตูห้อง“คุณดีอย่ารุนแรงกับน้องนะลูก” ก่อนจะเดินออกจากห้องไปไม่วายสั่งลูกชาย“หึ! คุณแ







