1

เสียงร้องไห้งอแงของทารกปลุกให้ทราวดีตื่นขึ้นมาในตอนตีห้า...เสียงของแกดังมาก จนคนหลับลึกอย่างเธอที่เพิ่งนอนไปในตอนเที่ยงคืนต้องสะดุ้งตื่น

​“คุณแอ้ม คุณแอ้ม...ตาหนูร้องแหกปากขนาดนั้นไม่ตื่นหรือไงนะ เดี๋ยวข้างห้องก็เคาะด่าเอาหรอก เราโดนนิติเตือนมาสองรอบแล้วนะ”

​ทราวดีบ่นงึมงำ พลางปิดปากหาว เธอปูที่นอนปิกนิคนอนอยู่หน้าห้องนอน ที่อดีตเคยเป็นห้องเธอ แต่ก็ยกให้ อมราภัทร ลูกพี่ลูกน้องสาวได้อยู่อาศัยพักนี้ ทางนั้นหนีร้อนมาพึ่งเย็น ด้วยการหอบลูกวัยทารกมาหาเธอ ขืนที่บ้านของอมราภัทร รู้ว่าลูกสาวมีลูกไม่บอกไม่กล่าว แถมด้วยพ่อไม่รับผิดชอบ งานมันจะต้องใหญ่มหาใหญ่แน่ๆ

อมราภัทร เลยตกลงใจหอบหิ้วตาหนู มาหาญาติห่างๆ ของเธออย่างทราวดี ถ้านับกันตามสายเลือด ก็จางมาก ทราวดีเป็นลูกสาวของลูกพี่ลูกน้องของมารดาของอมราภัทร เป็นลูกกำพร้า บิดามารดาเสียชีวิตไปหมดตั้งแต่อายุเพียงแค่เก้าขวบ ไม่มีญาติคนไหนยื่นมือมาช่วย ทราวดีจำต้องอยู่บ้านหลังนั้นตามลำพังเกือบหนึ่งปี อาศัยได้คนข้างบ้านคอยช่วยเหลือเจือจานเพราะเห็นกันมาแต่เล็กแต่น้อย จนกระทั่งอัมพร มารดาของอัมราภัทรกลับไปจัดการเรื่องมรดกที่ดินและได้ยินเรื่องของเด็กหญิง จึงนำมาช่วยเหลือเลี้ยงดู ให้เป็นเพื่อนเล่นกับลูกสาวคนเดียวของตน

ลำดับแล้วคือญาติ แต่จริงๆ ก็คือเอามาเป็นเด็กเลี้ยงอาศัยในบ้านเอาบุญ ให้การศึกษาตามสมควร ทราวดีหัวดีพอสมควร เลยโชคดีขอทุนได้ ไม่ต้องรบกวนคุณอัมพร เธอเรียกป้าของเธอว่าแบบนั้น เพราะคุณอัมพรบอกว่าสะดวกใจให้เรียกแบบนี้ ทราวดีเติบโตมาแบบเด็กรับใช้ คอยรองมือรองเท้าให้กับอมราภัทร...ช่วยทุกอย่างที่ลูกพี่ลูกน้องสาวให้ทำ

เธอออกจากบ้านหลังนั้นมาก็ตอนที่คุณอัมพรหย่าขาดจากสามี และได้สามีใหม่อยู่ต่างประเทศ เธอเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายพอดี เลยอาศัยช่วงนี้ออกมาใช้ชีวิตของตนเอง คุณสรศักดิ์สงสารเธอแหละ ที่ต้องรองรับอารมณ์ของทั้งคุณอัมพรและอมราภัทรลูกสาว จึงแอบให้เงินเธอมาก้อนหนึ่ง รวมถึงคอนโดแห่งนี้ด้วย เอาไว้เป็นทุนรอน ท่านว่าแบบนั้น แล้วก็บอกว่าเธอชดใช้ความกตัญญูให้กับคนทั้งสองพอแล้ว ต่อไปนี้ถ้าจะทำอะไรให้พวกเขา ก็ต้องได้เงินบ้าง...อย่าเอาชีวิตมาทุ่มเทให้กับคำว่าหนี้กตัญญูอีก หลังจากหย่ากับคุณอัมพรแค่ครึ่งปี เขาก็เสียชีวิตไป ร่มโพธิ์ร่มไทรของทราวดีนั้นจากไปอีกคนหนึ่งแล้ว

มันเป็นคำสอนที่ดีสำหรับทราวดี เธอเรียนจบ หางานทำ ความที่เรียนเก่งและเป็นนักเรียนทุนส่งผลในการเลือกงานเพราะเธอจบจากมหาวิทยาลัยที่มีบริษัทต้องการตัว เรียกได้ว่าจบมากี่คนกี่คนไม่เคยตกงาน และเกียรตินิยมอันดับสองที่ติดมาด้วย ทำให้ทราวดีได้งานอย่างรวดเร็ว เธอตอบรับทำงานกับบริษัทน้องใหม่ไฟแรง เริ่มต้นไปด้วยกัน ทราวดีกำลังจะไต่เต้าถึงตำแหน่งหัวหน้าแผนกเพราะเธอมีผลงานที่ดีมาก แต่...ชีวิตต้องมีคำว่าแต่เสมอ สำหรับทราวดี บริษัทถูกโกงจนล้มละลาย งานเงินดีหายวับไปกับตา แถมไม่ได้ค่าจ้างเดือนสุดท้ายอีกต่างหาก

เธอหยุดพักไปหลายเดือน เพื่อเรียนเพิ่มในคอร์สที่คิดว่าจะเสริมสร้างศักยภาพให้เธอได้ทำงานในบริษัทที่ใหญ่กว่าเดิมและเป็นปึกแผ่น ทราวดีเล็งบริษัทในเครือ วี อาร์ กรุ๊ปไว้ บริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ติดอันดับต้นๆ ของประเทศ กำลังจะเปิดรับพนักงานในช่วงกลางปี เธอเลยเตรียมตัวเป็นอย่างดีเพราะอยากเข้าที่นี่ให้ได้ งานดี เงินดี สวัสดิการดี เปิดรับแค่ปีละครั้ง ยิ่งแผนกที่เธอเล็งไว้...ก็ต้องสอบ ต้องฟาดฟันกันหน่อย

แผนของเธอมีอันต้องเป๋ เมื่อลูกพี่ลูกน้องสาว อัมราภัทร อุ้มทารกมารอเธออยู่ตรงล็อบบี้ของคอนโดเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว

‘อะไรน่ะคุณแอ้ม’

‘ก็...ลูกยังไงล่ะ’

​อัมราภัทรตอบแค่นั้น เธอมีสีหน้าเหนื่อยหน่ายและบึ้งตึง แต่ยังคงสวยงามและดูเย่อหยิ่งแบบคุณหนูคนรวยผู้เอาแต่ใจคนเดิม แม้จะไม่ได้พบหน้ากันมาเกือบสองปีแล้ว แต่อัมราภัทรก็ยังคงเชิดใส่เธอ และมองเธอเหมือนกับเป็นคนใช้เหมือนเดิม

​เห็นหน้าทราวดีแล้ว เธอก็ยัดทารกมาให้อุ้ม ทราวดีรับไว้โดยอัตโนมัติ มองพี่สาวของตนอย่างสงสัย อัมราภัทรถอนใจเฮือกใหญ่เหมือนเอาภาระมายัดใส่มือทราวดีแล้วเรียบร้อย

​‘ช่วยฉันหน่อยนะ ยัยไทม์’

​นั่นเป็นที่มาของความอลเวงในชีวิตของทราวดีตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ แผนของเธอเปลี่ยนไปหมด เธอต้องหยุดเรียนคอร์สพัฒนาตัวเอง ที่เรียนภาษาเพิ่มเติม และเอาเงินเก็บมาทุ่มเทให้กับหลานตัวน้อย ที่ต้องไปโรงพยาบาลตามหมอนัดทุกอาทิตย์ อมราภัทรไม่ช่วยจ่ายเงินแถมมาเป็นภาระ กินอยู่ ให้เธอช่วยเลี้ยงลูกอีกต่างหาก

​อมราภัทรยึดห้องของเธอไป อ้างว่าสะดวกกว่าในการเลี้ยงตาหนู ทำให้เธอต้องมานอนที่ห้องโถงของบ้าน ตอนนี้ทั้งบ้านมีแต่กลิ่นเด็ก...และกลิ่นยา

​วันนี้อมราภัทรปล่อยให้ตาหนูป๊อบร้องไห้อีกแล้ว ชื่อนี้เธอก็เป็นคนตั้งให้แก...เพราะอมราภัทรเรียกลูกชายว่า..เด็กเวรทุกคำ จนเธออยากจะหยุมหัวพาไปอบรมบ่มสันดานความเป็นมนุษย์แม่ให้เหลือเกิน รู้ว่าพี่สาวนิสัยเสียสันดานแย่ แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้

​ก็ชื่อจริงลูก...นางพยาบาลก็ตั้งให้

​อมราภัทรบอกว่าตอนแจ้งเกิดใช้ชื่อของทราวดีไป เพราะตอนไปคลอดเธอใช้ชื่อของทราวดี สำเนาบัตรประจำตัวประชาชนของน้องสาว...ไม่ได้ใช้ชื่อตัวเอง อมราภัทรไปคลอดที่คลินิกเล็กๆ แห่งหนึ่ง เพราะไม่อยากให้ใครรู้ เธอซ่อนตัวในระยะครรภ์แก่ไม่ติดต่อใครเลยแม้แต่คนเดียว แม้แต่ฝากท้องก็ไม่ได้ทำด้วยซ้ำ

เธอถึงกับหะ! แล้วอมราภัทรก็ทำแบบนั้นจริงๆ คือให้เธอแจ้งเป็นมารดาของตาหนูป๊อบ โอยตาย...นี่หาคุกให้เธอแล้วหนึ่งข้อหา หาภาระให้เธอมาใส่ปลอกคอแบบไม่ถามสักคำ

​ทราวดีกลอกตาแล้วเปิดประตูห้องเข้าไป เธอพบกับตาหนูนอนร้องไห้ตรงนั้น ตรงเบาะของแก จึงรีบเอามาอุ้มโอ๋ มันเงียบอย่างน่าแปลกไร้วี่แววพี่สาวของเธอ ทราวดีร้องเรียกเพราะคิดว่าอมราภัทรอยู่ในห้องน้ำ แต่เงียบ..ไม่มีเสียงตอบ

​ใจของทราวดีเต้นแรง สังหรณ์กรีดเตือน

​เธอเปิดเข้าไปในห้องน้ำ

​มันว่างเปล่า

​ขาแข้งเธออ่อน จนแทบจะทรุดแต่ต้องอุ้มตาหนูเอาไว้ ก็เลยล้มไม่ได้ เธอสั่นไปทั้งตัวจนต้องค่อยๆ เดินไปนั่งบนเตียง ตาเหลือบมองไปเห็นกระดาษโน้ตติดที่หัวเตียง น้ำตาของทราวดีเอ่อไหล เพราะความโกรธอย่างถึงขีดสุด

​ฉันลาก่อน ฝากตาหนูด้วย

​ขอไปเคลียร์เรื่องนี้กับแม่ก่อนแล้วอาจจะกลับมารับ

​ถ้าเธอเลี้ยงไม่ไหว ก็ไปตามหาพ่อของตาหนู

​เขาชื่อปพนภพ วัชระโชติ เขารวยมาก

​อีห่าเอ๊ย!

​เธอได้แต่ด่าอัมราภัทรในใจ มองหลานตัวจ้อยที่หยุดร้องไห้แล้ว กำลังส่งเสียงทักทายแล้วก็ได้แต่ร้องไห้ ตาหนูเอ๊ย ชีวิตช่างบัดซบแท้ๆ ไม่เป็นไร ไม่มีใครเอา น้าจะดูแลเจ้าเอง...

​