เด็กเลี้ยงของภูริทัศน์ - พูดจาเพราะๆ

วันรุ่งขึ้นทัศดนัยขับรถมารับแพรชมกับลูกปลาที่บ้านเช่า แพรชมพูถอนหายใจ ทำไมพีรดลไม่มารับเองก็รู้ว่าสองคนนี้มีปัญหากัน แพรชมพูลากกระเป๋าเดินไปที่รถ แต่ลูกปลากลับยืนนิ่ง

"ปลาไม่เอาของขึ้นรถเล่าเดี๋ยวสายนะ"

"ไอ้พีบอกจะพาไปแต่เสือกให้คนอื่นมารับ"

"ลูกแพรไปเถอะค่ะ ใครไม่อยากไปก็ช่างเถอะ พวกรเรียกร้องความสนใจ โลกหมุนรอบตัวเองมากเลยมั้ง"

ลูกปลากำหมัดแน่น แพรชมพูเดินมาหาก่อนจะลากกระเป๋าเพื่อนไปเอง เธอเอ่ยกับลูกปลาเบาๆ

"ปลา อย่ามีปัญหาเลย ต้องไปอยู่ที่นั่น7วันนะ หรือว่าแกไม่อยากไป ถ้าแกไม่ไปฉันก็ไม่ไป"

ลูกปลามองหน้าเพื่อนรัก เธอคบกับแพรมาตั้งแต่มัธยมต้น แพรไม่ค่อยมีปัญหา และที่สำคัญคอยช่วยเหลือเธอเสมอเพราะลูกปลาเป็นเด็กกำพร้าอยู่กับยาย เธอหวังว่าเรียนจบจะกลับต่างจังหวัดไปอยู่กับตาและยาย แต่พวกท่านไม่อยู่แล้ว

ลูกปลาไม่อยากให้แพรลำบากใจจึงยอมยกหระเป๋าเดินตามเพื่อนไป ลูกปลากำลังจะขึ้นแต่ทัศดนัยเอ่ยดักคอเสียก่อน

"ไอ้ปลามึงมานั่งหน้า ให้แพรนั่งหลัง น้องมันตัวเล็ก ของกองเต็มเบาะมึงจะไปเบียดลูกแพรทำไม"

ลูกปลาขึ้นรถได้ก็ปิดประตูกระแทก ทัศดนัยตาลุกวาวรถคันนี้เขารักมาก ไม่ใช่รถหรูอะไรหรอก แต่เป็นเงินที่เขาหาเองและซื้อมันมา ทัศดนัยบหันไปหาคนตัวเล็กข้างๆ เอ่ยลอดไรฟัน

"มึงนี่กวนตีนกูได้ทุกวันนะไอ้ปลา เมื่อวานมึงโดนน้อยไปนะ ระวังกูจะเอามึงไปขายซ่องมาใช้หนี้ถ้ารถกูพัง แต่ก่อนขายกูต้องได้เอามึงก่อน"

"ไอ้สัสทัศ มึงอย่ามาพูดเรื่องเหี้ยๆ เมื่อวานกับกูอีกนะ"

ทัศดนัยยิ้มร้าย เขาคาดโทษในใจแล้ว

" มึงนี่พยศดีนักกูชอบจริง ที่เจอมามีแต่เห็นหน้ากูก็แก้ผ้าถ่างขารอดุ้นกู แต่อย่างมึงไม่ค่อยได้เจอกูชอบ สักวันกูจะเอาให้ครางชื่อกูจนมึงขาอ่อนเลยไอ้ปลา"

ลูกปลากำลังจะด่าต่อ แต่พอดีกับที่แพรชมพูเดินมาขึ้นรถพร้อมกับส่งน้ำให้เพื่อน ทัศดนัยมองเห็นที่ข้อมือแพรชมพูมีกำไลเส้นหนึ่งก็แปลกใจ คนละอันกับที่ไอ้พีซื้อนี่ แล้วไอ้พีซื้อให้ใคร

"กำไลสวยนะแพร"

"อ้อ..ของแม่แพรนะพี่ทัศ เป็นของขวัญครบรอบแต่งงานที่คุณพ่อซื้อให้แม่ ปีล่าสุดก่อนที่........"

ลูกปลาหันมาเห็นเพื่อนหน้าเศร้าก็หันกับไปทำตาดุใส่คนตัวโตที่กำลังเคลื่อนรถออก

"ปากหมา ไม่พูดไม่มีใครว่ามึงใบ้หรอกไอ้ทัศ"

ทัศดนัยรู้สึกผิดจึงไม่เอ่ยตอบโต้คนข้างๆ แพรชมพูบอกไม่เป็นไร พีรดลโทรหาบอกว่าให้ไปเจอกันจุดพักรถเขาไปรับมะนาวมาแล้ว

ทัศดนัยรู้ดีว่าเมื่อคืนคงไปนอนคอนโดมะนาวล่ะสิ อาภูโทรหาเขาถามว่ามันไปไหน เขาต้องโกหกว่าหลับไปแล้วมาค้างบ้านเขา เพราะคุณย่ามันโทรไปบอกอาภูว่าลูกชายไม่กลับบ้าน

บรรยากาศของพีรดลกับมะนาวมีแต่ความหวานยชื่น มะนาวนั่งซบไหล่พีรดลอยู่ เขาโอบไหล่เธอและขับรถมือเดียว จนมะนาวงกลัวว่าจะเกิดอันตรายเลยลุกไปนั่งตัวตรง

"นาวอย่าห่างพีสิครับ"

"พีขับรถอยู่อย่าเกเรสิคะ ตั้งใจขับหน่อย"

"ทำไมไม่ใส่สร้อยที่พีซื้อให้ล่ะนาว"

"ของมันแพง ใส่ไปเดินในไร่ถ้าหลุดหายเสียดายน่ะ"

"หายก็ซื้อใหม่ พีให้นาวได้หมดแหละ"

"ไม่เหมือนกัน มันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่พีให้นาวในฐานะแฟน"

พีรดลยิ้มให้คนรักก่อนจะตั้งใจขับรถ ไม่นานก็มาเจอเพื่อนที่จุดพักรถ สาวๆ ลงไปเข้าห้องน้ำเรียบร้อย ลูกปลากลับมาก่อนทัศดนัยนั่งรออยู่ แพรชมพูอาสาไปซื้อกาแฟบอกให้เพื่อนขึ้นรถไปก่อน

"แกขึ้นรถไปก่อน ฉันจะไปซื้อกาแฟ"

"แต่ว่าฉัน"

"เออน่า ไปเถอะพี่ทัศไม่ใช่ผีจะได้กลัวขนาดนั้น"

"ไม่ได้กลัวแต่ฉันเกลียด รังเกียจอ่ะ"

ลูกปลามาขึ้นรถ แต่เธอหันหน้าไปทางนอกหน้าต่างไม่มองคนขับสักนิด เขารู้ว่าแพรชมพูกว่าจะมาก็เกิน15นาที เพราะคิวยาวเรื่องจากเป็นวันหยุด รถคันนี้ฟิล์มมืดสนิท ทัศดนัยกดล็อกประตู ลูกปลาหันขวับมาทันที

"มึงทำอะไรไอ้ทัศ"

"ทำต่อจากเมื่อวานไง"

"นี่มันจุดจอดรถนะ มึงจะทำเหี้ย....อื้อ"

ข้อมือเล็กถูกคนตัวโตกระชากมาหาก่อนจะบังคับท้ายทอยของลูกปลาให้หงายขึ้นเพื่อรับจุมพิตจากเขา ลูกปลาพยายามดิ้น เธอภาวนาให้เพื่อนกลับมาไวๆ ทัศดนัยจูบอย่างลงโทษ

ตั้งแต่เจอหน้ากันยายนี่หยาบคายใส่เขามากี่ครั้งแล้ว เสื้อยืดตัวโคร่งที่ยายนี่ใส่ปิดบังอะไรไม่ได้ เพราะเมื่อวานเขาพิสูจน์แล้วว่าไฟหน้าคู่นี้มโหราฬขนาดไหน

ทัศดนัยเลิกชายเสื้อขึ้น ปลดตะขอเสื้อในออกก่อนจะละจากริมฝีปากมาดูดนมของเธอ ลูกปลาทุบเขาจนเจ็บมือปากก็ด่าไปด้วย

"ไอ้ทัศปล่อยกูนะ อื้อ อ๊า ปล่อยเดี๋ยวแพรมาแล้ว อื้อ อย่าล้วง"

มืออีกข้างของทัศดนัยเลิกชายกระโปรงยาว เขาลูบขาเรียวจนมาถึงโคนขาอ่อน ลูกปลาครางเบาๆ มันสยิว มือหนากุมลงที่เนินเนื้ออวบอิ่มตรงหว่างขานิ้วร้ายขยี้เบาๆ จนร่างเล็กครางออกมา ปากก็ด่าทอไม่หยุด

ทัศดนัยเป็นต่อเขาเห็นแพรชมพูกำลังเปิดประตูร้านออกมา จึงเอ่ยกระซิบกับคนที่กำลังถูกเขารังแก

"พูดเพราะๆ ก่อนปลา เรียกพี่ดีๆ คนสวย"

"อื้อ ไม่ ปล่อยกู"

"แพรเดินมาแล้ว พี่จะปลดล็อกประตูแล้วนะคะ จะเรียกไม่เรียก ที่สำคัญเรียกหวานๆ ด้วยค่ะ

"อื้อ มะ ไม่ อ๊า อื้อ พะ พี่ทัศปล่อยปลา อ๊า อย่าล้วง ของปลา อ๊า"

"ปลาครับ เมื่อคืนพี่นอนไม่ได้เลย คิดถึงนมหวานๆ เสียงครางเพราะๆ ของปลา ครางเรียกชื่อพี่หน่อยคนสวย แพรเดินจะถึงแล้วนะ"

คนตัวเล็กหมดทางรอด เพื่อนเดินมาใกล้ถึงแล้ว นึกถึงคำเตือนของเพื่อนเมื่อคืน ตอนนี้เธอรู้ดีแล้วว่าทัศดนัยอันตรายขนาดไหน เอ่ยเอาไจเรียกเขากระท่อนกระแท่น

"อื้อ พี่ทัศขา ปล่อยปลาเถอะนะคะ แพรมาแล้ว"

"ต่อไปจะดื้อ จะปากดีกับพี่อีกไหมคะ ถ้าดื้ออีกพี่จะจับกดบนรถจริงๆ นะ สั่งสอนให้รู้จักเด็กผู้ใหญ่เลยเชียว ปลาหวานขนาดนี้พี่จะลงโทษเด็กดื้อทุกวันเลย"

"มะ ไม่แล้วค่ะ ปล่อยปลานะคะ พี่ทัศขา ปลาเสียว พะ พอแล้ว"

ทัศดนัยยอมปล่อยอย่างเสียดาย เขาชูนิ้วที่สำรวจความอ่อนนุ่มของเธอให้ดูก่อนจะดูดนิ้วนั้นเข้าปาก ลูกปลาไม่มองหน้าเขาเธอหันไปทางที่เพื่อนกำลังเดินมา  ทัศดนัยเสียดายคนในอ้อมกอดกำลังอ่อนได้ที่ให้เขาอยู่แล้วเชียว ให้ตายสิลูกแพร อยู่ในร้านกาแฟนานกว่านี้ไม่ได้หรือไงนะ

ลูกปลานั่งตัวสั่น สองวันมานี้ทัศดนัยอันตรายน่ากลัวมาก เธอกลับบ้านได้ไหมไม่อยากไปเพชรบูรณ์แล้ว แพรชมพูขึ้นรถเรียบร้อยเห็นทั้งคู่นั่งเงียบใส่กันก็ถอนหายใจ ก็ยังดีกว่าห่ำหั่นกันแหละน่า

"ของปลาช็อกโกแลตเย็น ของพี่ทัศอเมริกาโน่เข้มๆ ค่ะ"

แพรชมพูยื่นมือส่งแก้วน้ำให้ทั้งคู่ ทัศดนัยรับมา ลูกปลาดูดน้ำในแก้วกลบเกลื่อนความรู้สึกวาบหวามเมื่อกี้ พอเธอดูดเสร็จทัศดนัยก็คว้าแก้วเธอมาดูดต่อ ตั้งใจให้ตรงกับรอยลิปติกของเธอบนหลอด ลูกปลาหน้าแดง ก้มหน้าไม่เอ่ยอะไร แต่เขาเอ่ยกำกวมจนลูกปลาประหม่า บีบมือตัวเองที่ประสานบนตักแน่น

"ขอชิมหน่อย อืมแก้วนี้ของไอ้ปลาหวานดี วันหลังลูกแพรซื้อแบบนี้มาให้พี่บ้างนะคะ กินหวานแบบนี้มิน่าถึงได้หวานไปหมด หวานจนอยากกินอีกสักรอบ"

ลูกปลามองหน้าเขาทันที ทัศดนัยยักคิ้วให้พร้อมกับหมุนพวงมาลัยออกรถ รถเคลื่อนไปตาม

เส้นทางสายเหนือ พีรดลออกไปก่อนตามด้วยทัศดนัย จนกระทั่งเข้าเขตเพชรบูรณ์ แพรชมพูหลับไปแล้ว คนนั่งเบาะหน้าก็เงียบตลอดทาง ก่อนจะสัปหงกเอียงคอพับไปพับมา

ทัศดนัยหาที่จอดปลอดภัยก่อนจะปรับเบาะเอนให้เธอได้นอน เวลาไม่ดื้อน่ารักเป็นบ้ายายตัวแสบ เขาแอบหอมเธออีกครั้ง

"ยายตัวแสบฉันรู้วิธีปราบพยศเธอแล้วลูกปลา"