กับดักร้าย... พ่ายรักเสน่หา​(NC25+)​

กับดักร้าย... พ่ายรักเสน่หา​(NC25+)​

last updateDernière mise à jour : 2025-07-15
Par:  รลิณาComplété
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
114Chapitres
3.1KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

"ถ้าไม่ดื้อเราจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ"ชายหนุ่มก้มหน้าพูดกับร่างเล็กในอ้อมกอด

Voir plus

Chapitre 1

แนะนำเรื่อง

Ich stieg aus meinem Auto und ging langsam in Richtung des Anwesens. Meine Hände zitterten, und mein Körper war schweißnass.

Ich konnte immer noch nicht glauben, dass es vorbei war. Dass ich endlich von ihm geschieden war. Der Beweis dafür war gerade in meiner Handtasche. Ich war hier, um ihm die endgültigen Papiere zu bringen und Noah abzuholen.

Ich betrat das Haus und folgte den gedämpften Stimmen, blieb jedoch stehen, als ich mich der Küche näherte.

Jetzt konnte ich sie klar hören, und was ich hörte, versetzte mir einen eisigen Schock.

„Ich verstehe immer noch nicht, warum du nicht mit mir und Mama leben kannst?“, fragte Noah seinen Vater.

Meine zitternden Hände fuhren zu meiner Brust. Mein Herz brach bei der Traurigkeit in seiner Stimme. Ich hätte alles für ihn getan, aber diese Scheidung war unvermeidlich.

Unsere Ehe war ein Fehler. Alles an uns war ein Fehler. Es hatte nur eine Weile gedauert, bis ich die Wahrheit sah.

„Du weißt, warum, Noah, deine Mutter und ich sind nicht mehr zusammen“, antwortete er leise.

Es war wirklich komisch. Während unserer ganzen Ehe hatte er nie einmal sanft mit mir gesprochen. Es war immer kalt. Immer flach und ohne Emotionen.

„Aber warum?“

„So etwas passiert einfach“, murmelte er.

Ich konnte mir sein Gesicht vorstellen, wie er die Stirn runzelte. Er versuchte, Noah zu erklären, dass er keine weiteren Fragen stellte. Aber Noah war mein Sohn. Neugier und Hinterfragen lagen in seinem Blut.

„Liebst du sie nicht?“

Ich blieb fast atemlos bei dieser einfachen, herzlichen Frage. Ich machte einen Schritt zurück und lehnte mich gegen die Wand. Mein Herz raste, während ich gespannt auf seine Antwort wartete.

Ich wusste, was seine Antwort sein würde. Ich hatte es immer gewusst. Jeder, mit Ausnahme von Noah, wusste wahrscheinlich die verdammte Antwort.

Die Wahrheit war, er liebte mich nicht. Hatte mich nie geliebt und würde mich nie lieben. Das war so klar wie der Tag. Aber trotzdem wollte ich seine Antwort hören. Würde er unserem Sohn die Wahrheit sagen oder ihn anlügen?

Er räusperte sich, offensichtlich zögernd. „Noah...“

„Papa, liebst du Mama oder nicht?“, fragte Noah wieder, seine Stimme entschlossen.

Ich hörte ein resigniertes Seufzen. „Ich liebe sie, weil sie mir dich geschenkt hat“, sagte er schließlich.

Es war eine Beschwichtigung, keine Antwort.

Ich schloss die Augen gegen den Schmerz, der mich überkam. Nach all dieser Zeit. Es tat immer noch weh. Ein kleiner Teil von mir hatte gehofft, dass seine Antwort anders wäre.

Er hatte mir nie diese drei Worte gesagt. Weder als wir heirateten, noch als ich Noah zur Welt brachte, noch in den Jahren danach oder als wir miteinander schliefen.

Er hielt sich während unserer ganzen Ehe zurück. Ich gab ihm alles, aber er gab mir nichts zurück außer Schmerz und Herzschmerz.

Wir waren verheiratet, aber anstatt von zwei, waren wir zu dritt in unserer Ehe. Er, ich und die Liebe seines Lebens. Die Frau, die er neun lange Jahre nicht loslassen konnte.

Tränen füllten meine Augen, aber ich rieb sie schnell weg. Ich war es leid zu weinen. Es war genug, einem Mann hinterherzulaufen, der mich nicht wollte.

„Hat dir schon mal jemand gesagt, dass es unhöflich ist, Gespräche von anderen zu belauschen?“

Seine tiefe Stimme durchbrach den stillen Raum. Sie unterbrach meine Gedanken. Ich richtete meine Schultern auf und betrat die Küche.

Da stand er, am Küchentresen. Mein jetzt Ex-Mann, Rowan Woods.

Seine spöttischen grauen Augen fixierten mich.

Meine Augen wanderten zu meinem Sohn. Mein Stolz und meine Freude. Das einzige Gute in meinem Leben. Sein gutes Aussehen hatte er definitiv von seinem Vater. Er hatte mein braunes Haar und seine durchdringenden grauen Augen.

„Hallo“, sagte ich und schenkte ihnen ein kleines Lächeln.

„Hallo, Mama“, Noah legte sein halbgegessenes Sandwich weg, sprang vom Tresen und stürmte auf mich zu. Er umarmte mich an der Taille. „Ich habe dich vermisst.“

„Ich hab dich auch vermisst, mein Schatz“, sagte ich und küsste ihm die Stirn, bevor er sich von mir löste und zurück zu seinem Essen ging.

Ich stand da und fühlte mich unwohl. Das war früher mein Zuhause, aber jetzt fühlte ich mich fremd darin. Als würde ich nicht dazugehören.

Dabei war ich in Wahrheit nie wirklich dazugehörig.

Ob absichtlich oder unabsichtlich, er hatte dieses Haus mit IHR im Hinterkopf gebaut. Das war IHR Traumhaus, alles bis hin zur Farbwahl.

Das hätte das erste Anzeichen dafür sein sollen, dass er sie nicht loslassen wollte. Dass er meine Liebe zu ihm nicht erwidern würde.

„Was machst du hier?“, fragte er genervt und schaute auf seine Uhr. „Du hast versprochen, meine Zeit mit Noah nicht zu stören.“

„Ich weiß... Ich habe heute das Scheidungsurteil bekommen und dachte, ich könnte dir eine Kopie bringen, während ich Noah abhole.“

Sein Gesicht wurde eisern, und seine Lippen bildeten eine dünne Linie. Jedes Mal, wenn er mich so ansah, brach ein Stück von mir. Ich hatte ihn geliebt, so lange ich mich erinnern konnte, aber das bedeutete ihm keinen Deut.

Immer wieder hatte er mein Herz gebrochen und meine Seele zerschlagen. Ich hatte weiter geliebt. Festgehalten. Gedacht, dass sich etwas ändern würde, aber es tat es nie.

Als wir heirateten, dachte ich, dass ich endlich Liebe bekommen würde. Die Liebe, nach der ich mich seit meiner Kindheit gesehnt hatte. Ich lag falsch. Die Ehe verwandelte sich in einen Albtraum. Ich kämpfte ständig mit dem Gespenst seiner Vergangenheit. Dem Gespenst eines Mädchens, mit dem ich mich niemals messen konnte, egal wie sehr ich es versuchte.

Ich rieb meine Brust. Versuchte, den Schmerz zu lindern, der sich dort festgesetzt hatte.

Es half nichts. Es tat immer noch verdammt weh, obwohl wir schon monatelang getrennt waren.

„Noah, könntest du bitte in dein Zimmer gehen? Deine Mutter und ich müssen etwas besprechen“, sagte Rowan durch zusammengebissene Zähne, das Wort „Mutter“ kam ihm mit Abscheu über die Lippen.

Er sah uns einen Moment lang an, bevor er nickte.

„Kein Streiten“, befahl er, bevor er den Raum verließ.

Sobald er außer Hörweite war, schlug Rowan mit seiner Faust auf die Theke. Seine grauen Augen waren eisig, als er mich ansprach.

„Du hättest sie verdammt noch mal in mein Büro schicken können, anstatt meine Zeit mit meinem Sohn zu stören“, ließ er in einem Knurren los. Seine Hände waren zur Faust geballt, und er sah aus, als würde er gleich explodieren.

„Rowan...“, seufzte ich, unfähig, den Satz zu beenden.

„Nein. Verdammte Nein! Du hast mein Leben vor neun Jahren auf den Kopf gestellt, du hast es wieder getan, als du diese verdammte Scheidung verlangt hast. Wolltest du mir damit weh tun? Mich von meinem Sohn zu trennen, weil ich dich nicht lieben konnte? Nachricht für dich, Ava: Ich hasse dich verdammt noch mal.“

Er atmete schwer, als er fertig war. Die wütenden Worte schossen aus seinem Mund wie Kugeln, die direkt auf mich zielten. Ich spürte, wie sie mein Herz durchbohrten. Jedes Wort zerschmetterte mein bereits zerbrechliches Herz.

„Ich-ich...“

Was sollte man sagen, wenn der Mann, den man immer noch liebte, sagte, dass er einen hasste?

„Verpiss dich einfach aus meinem verdammten Haus... Ich bringe Noah nach Hause, wenn meine Zeit mit ihm vorbei ist“, schnappte er.

Ich legte das Scheidungsurteil auf die Theke. Ich wollte mich entschuldigen, als mein Handy klingelte. Ich holte es aus meiner Tasche und schaute auf die Anrufer-ID.

MUTTER.

Ich wollte es ignorieren, aber sie rief mich nie an, es sei denn, es war etwas Wichtiges.

Ich wischte über den Bildschirm und hielt das Telefon ans Ohr.

„Mutter...“, seufzte ich.

Sie ließ mir keine Chance, den Satz zu beenden.

„Komm sofort ins Krankenhaus! Dein Vater wurde erschossen!“, sagte sie fast hysterisch, bevor sie auflegte.

Mein Handy rutschte mir aus der Hand. Ich war schockiert.

„Was ist los?“, drang seine Stimme in mein Gehirn.

Mein Herz raste, ich sah nicht auf, während ich mein Handy wieder aufnahm und ihm antwortete.

„Vater wurde erschossen.“
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
114
แนะนำเรื่อง
ความรักมันคืออะไร มันเป็นคำถามที่เขาเคยสงสัยมันมาตลอด เจ้าสมุทร ​ภาริพงษ์​ อายุ 35 ปี ทายาทคนโตของเจ้าของอสังหาริมทรัพย์​ที่ใหญ่ที่สุดประเทศ ภาริพงษ์​ผูกขาดการตลาด​ภายในประเทศเกือบ 70% เป็นมหาเศรษฐี​อันดับต้นๆของเมืองไทยและในต่างประเทศเจ้าสมุทรไม่เคยต้องรออะไร สิ่งที่เขาต้องการ ล้วนมาอยู่ตรงหน้า ภายในพริบตาเดียว อำนาจของเงินตรา สามารถเปลี่ยนทุกอย่างที่มันยากให้มันง่ายดายเสมอ แต่ทว่าเมื่อสิ่งที่ได้มันง่ายดายเกินไป คุณค่ามันก็จะลดลงเช่นเดียวกันเพียงแค่เผลอพบสบตา สาวน้อยดวงตากลมโตสวยคู่นั้น ที่เธอจับจ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว แต่กลับมีน้ำตาคลอเบ้าที่ปริ่มจะไหล เขาและเธอไม่เคยรู้จักกัน กลับทำให้เขารู้สึกสงสารเธอถูกวางยาทำไมเจ้าสมุทรจะไม่รู้ เรื่องราวคาวโลกีย์​ของพวกลูกชายคนรวยบางคน ที่มักใช้วิธีสกปรกกับผู้หญิงที่ตัวเองอยากได้เจ้าสมุทรให้ความช่วยเหลือ เพราะความสงสาร แต่ลูกแมวน้อยดันยั่วยวนจนเขาหมดความอดทน เผลอขย้ำกลืนลงท้อง ความแปลกใหม่ทำให้ติดใจในรสชาติ อยากได้เธอมาเป็นอาหารจานโปรดเพียงชั่วคราว ในมื้ออาหารอีกมื้อที่เขายังอยากมันอีกนั้น ของโปรดเมนูใหม่ดันหายไปเจ้าสมุทรไม่ยินยอมให้เธอปฎิ
Read More
ตอนที่​1.1​ ความสวยเป็นเหตุ
"คนเขียนบทมักเขียนบทให้ตอนสุดท้าย นางเอกนั้นสมหวังกับพระเอก และรักกันจนนิรันดร์ แล้วนางร้ายล่ะพวกเธอทำผิดอะไร ความจริงเธออาจมาก่อนและรักกันดีกับพระเอกอยู่ก่อนหน้าแล้วด้วยซ้ำ ทำไมพวกเธอถึงไม่ได้สมหวังกับพระเอกล่ะน่าเบื่อจริงๆ" ใบหน้าหวานสวมแว่นสายตากรอบสีชมพู ยิ่งทำให้ใบหน้าเล็กนั้น น่ารักน่าทะนุถนอมมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว ธนัชชากำลังนั่งอ่านบท เรื่องที่สามที่ผู้จัดได้นำบทมาให้เธออ่าน บทนางร้ายเป็นการแจ้งเกิดเกิดในวงการในฐานะอาชีพนักแสดงของเธอ "มันเป็นแค่ละครหนึ่งเรื่อง ที่สร้างขึ้นเพื่อความสนุกให้คนดู เราจะไปอินกับมันทำไมน้องแทน" "แทนแค่สงสัยแค่นั้นเอง คนเขียนก็แปลกมักให้บทนางร้ายเป็นคนไม่ดีตลอดเลย" วันนี้ธนัชชาสวมเสื้อยืดสีขาวตัวโต พร้อมด้วยกางเกงยีนส์ขาสั้นตัวโปรดที่เธอชอบใส่มันเป็นประจำ ถุงที่วางด้านข้างเป็นชุดราตรี ที่คืนนี้เธอจะต้องไปงานเลี้ยงปิดกล้องละครที่กำลังออนแอร์ ด้วยเรตติ้งที่สูงมากจนเธอนั่นตกใจ รองเท้าส้นสูงที่อยู่ในกล่องใบโต ธนัชชาถูกปลายฟ้าบังคับให้เอาคู่นี้มา ทั้งที่เป็นคู่ที่เธอไม่เคยเฉียดเข้าไปใกล้เลย เพราะความสูงสองนิ้วพอจบงานที ขาเธอทั้งสองข้างนั้นปวดจนเธอ
Read More
ตอนที่​ 1.2​ ความสวยเป็นเหตุ
"น้องริต้าก็อยู่ น้องแทนไม่ไว้ใจพี่หรอครับ พริม ไรอัน จิม น้ำฟ้า พี่มอบให้หมดทุกคน แต่กำลังจะตามมา" ใบหน้าหล่อสะอาดตาในความมืดสลัว ความสุภาพทำให้ธนัชชายกเครื่องดื่มสีสวย sex on the beach ตัวค็อกเทล สีของมันแดงอมส้มที่มีส่วนผสมของวอดก้า น้ำลูกพีช และน้ำแคนเบอรรี่อยู่ในแก้วทรงสวย ที่ปากแก้วโรยด้วยเกลือบนปากแก้ว รสชาติหวานอมเปี้ยวติดลิ้น ธนัชชายกแก้วขึ้นจิ๊บ รสชาติของมันที่หวานอมเปี้ยวนิดๆ ทั้งที่ปลายฟ้ากำชับหนักหนาว่าอย่าดื่มแอลกอฮอล์ นอกจากยกขึ้นแตะที่ลิ้นแล้วก็วางลง เพื่อไม่ให้เสียมารยาทก็เป็นพอ ผิวของเธอขาวเนียน เอวเล็กคอดหน้าท้องแบนราบ อกอวบอัด เรียกความร้อนรุ่มในความเป็นชายได้อย่างดี ลำคอขาวอนงค์ "ริต้าคงต้องขอตัวกลับก่อนนะ แทนกลับพร้อมกันไหม" อาริตาเดินมากระซิบกระซาบเสียงเบา ยิ่งธนัชชาเผลอยิ้มออกมา แล้วส่ายหน้าจนผมหน้าม้าแตก พีระยิ่งจ้องตาเป็นมัน "พี่ปลายจะมารับตอนห้าทุ่ม" แก้วที่สองที่ถูกวางแทนแก้วที่ธนัชชาพึ่งดื่มหมดไป ใบหน้าเล็กจึงก้มหน้าขอบคุณแล้วส่งยิ้มให้ "ให้ริต้าไปส่งไหม จะบอกพี่ไวท์ให้" ถึงตอนนี้เธอจะพึ่งทะเลาะกันกับไวท์ เรื่องชุดที่ใส่มาคืนนี้ และเขาขีดเส้นตายว่าให
Read More
ตอนที่​ ​1.3​ ความสวยเป็นเหตุ
"คุณเจ้าสมุทร​.. คุณไม่ควรมายุ่งเรื่องของผมกับคนของผม" เจนตพลพูดขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อหันหน้ามาเจอใบหน้านิ่งสายตาคมดุเหมือนหมาป่าที่พร้อมจะล่าเหยื่อ​ตลอดเวลา "จากท่าทางของผู้หญิง เธอไม่ได้เต็มใจ" เจ้าสมุทรหันหน้ามองใบหน้าหวานนิ่ง เพราะตอนนี้เหมือนเธอจะเริ่มยืนไม่นิ่ง ธนัชชา รู้สึกร้อนมีอาการร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอต้องกลับคอนโดให้เร็วที่สุด วันก่อน อาริตาเล่าเรื่องเพื่อนของในวงการ ถูกวางยา แล้วเไปช่วยได้ทัน จึงเอามาเตือนเธอเวลาจะรับน้ำหรือเครื่องดื่มจากใคร ควรที่จะระมัดระวัง​ให้ดีแต่วันนี้เธอพลาดพลั้ง​ ความประมาทเลินเล่อกำลัง​ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวง​ " คุณจะรู้ได้ยังไง น้องแทน กำลังงอนผมอยู่ " " ไม่... ช่วยด้วย... ฉันไม่รู้จักเขา " ธนัชชาไม่รู้ว่าอะไรดลใจ แต่ความรู้สึกเธอบอกว่า เขาจะสามารถช่วยเธอออกจากเงื้อมมือ ​ของขุมนรกนี้ได้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอได้จ้องตาสีน้ำตาลนุ่มลึกคู่นี้ ตอนอยู่ภายในร้าน "น้องแทน จะโกรธพี่อีกนานเท่าไหร่ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ขอโทษ " การเล่นละครของผู้ชายที่จับแขนเธออยู่ ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง ถ้าหลุดพ้นจากเหตุการณ์นี้ไปได้ สัญญากับตัวเองว่า จะไม่ดื่
Read More
ตอนที่​ 1.4​ ความสวยเป็นเหตุ
"คุณเจ้าสมุทร​.. คุณไม่ควรมายุ่งเรื่องของผมกับคนของผม" เจนตพลพูดขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อหันหน้ามาเจอใบหน้านิ่งสายตาคมดุเหมือนหมาป่าที่พร้อมจะล่าเหยื่อ​ตลอดเวลา "จากท่าทางของผู้หญิง เธอไม่ได้เต็มใจ" เจ้าสมุทรหันหน้ามองใบหน้าหวานนิ่ง เพราะตอนนี้เหมือนเธอจะเริ่มยืนไม่นิ่ง ธนัชชา รู้สึกร้อนมีอาการร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอต้องกลับคอนโดให้เร็วที่สุด วันก่อน อาริตาเล่าเรื่องเพื่อนของในวงการ ถูกวางยา แล้วเไปช่วยได้ทัน จึงเอามาเตือนเธอเวลาจะรับน้ำหรือเครื่องดื่มจากใคร ควรที่จะระมัดระวัง​ให้ดีแต่วันนี้เธอพลาดพลั้ง​ ความประมาทเลินเล่อกำลัง​ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวง​ " คุณจะรู้ได้ยังไง น้องแทน กำลังงอนผมอยู่ " " ไม่... ช่วยด้วย... ฉันไม่รู้จักเขา " ธนัชชาไม่รู้ว่าอะไรดลใจ แต่ความรู้สึกเธอบอกว่า เขาจะสามารถช่วยเธอออกจากเงื้อมมือ ​ของขุมนรกนี้ได้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอได้จ้องตาสีน้ำตาลนุ่มลึกคู่นี้ ตอนอยู่ภายในร้าน "น้องแทน จะโกรธพี่อีกนานเท่าไหร่ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ขอโทษ " การเล่นละครของผู้ชายที่จับแขนเธออยู่ ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง ถ้าหลุดพ้นจากเหตุการณ์นี้ไปได้ สัญญากับตัวเองว่า จะไม่ดื่
Read More
ตอนที่​ ​2.1​ ความต้องการ
"คุณพี พอดีพี่ปลายให้คนมารับ ขอบคุณคุณพีมากนะคะ" มือหนาของพีระยื่นมาจับแขนเธอแล้วดึงเธอเดินไปอีกทาง "แทนกลับเองได้ค่ะ" น้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ เธอพยามรั้งตัวเองไว้ อาการร้อนวูบวาบตรงที่พีระสัมผัสทำให้ขนในกายเธอลุกชัน เธอชอบสัมผัสเขาหรอ มันไม่ใช่เธอไม่ได้ชอบเขา "กลับพร้อมพี่.. แทนไม่ไหวหรอก" สายตาของเขาเปลี่ยนไป จากที่นั่งคุยกันในคลับเพาร์ท แต่ตอนนี้คือสายตาของผู้ชาย ที่พร้อมจะกลืนกินเธอ และเขาจะทำมันถ้าเอาตัวเธอไปที่รถได้ แค่ดาราหน้าใหม่คนหนึ่ง ทำไมเขาจะทำไม่ได้พีระคิดในใจ ดาราอันดับต้นๆ ของช่องยังไม่ยุ่งยากขนาดนี้เลย นี่เธอเป็นใครทำไมถึงเล่นตัวมากขนาดนี้ อยากจนตัวสั่นแต่กัดปากจนเลือดจะซึมอยู่แล้ว อาการต่อต้านของเธอยิ่งทำให้เขามีความต้องการในตัวเธอมากขึ้น "เจ้ามึงจะเดินไปไหน ไม่ช่วยหน่อยหรอว่ะ" ปราบดาถามเพื่อน เขากับเจ้าสมุทรกำลังจะกลับ เจ้าสมุทรเพียงแค่ยืนมอง แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพื่อนเขาคนนี้ค่อนข้างที่จะเดาอารมณ์ยาก สายตาคมดุจ้องดูเหตุการณ์ตรงหน้านิ่ง คนของพีระรายล้อมตัวเจ้านายของมัน ดูยังไงเธอก็ไม่น่ารอด " วิธีสกปรกแบบนี้ ระดับมันมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหา แล้วจะไปอยากได้ค
Read More
ตอนที่​ 2.2​ ความต้องการ
แต่ถ้าเธอโอนอ่อนตามใจเขา หน้าที่การงานของเธอก็จะมีชื่อเสียงเพิ่มมากขึ้น แต่ธนัชชาดันมีสิ่งที่เขาอยากได้ และครอบครองเธอมากกว่าผู้หญิงทุกคน รูปร่าง หน้าตาที่เรียกเลือดในกายเพียงแค่เผลอสบตา เสน่ห์ที่แค่เธอขยับตัวยังทำให้เขาไม่อาจคาดสายตาจากเธอไปได้ ที่ถ้าเขาได้กดเธอลงบนเตียงแล้วกระแทกเธอแรงๆ คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว "คนระดับคุณพีระ ไม่น่าทำอะไร ที่น่าลดตัวเองมาทำเรื่อง... ที่ไม่เป็นลูกผู้ชายแบบนี้เลยนะครับ" ใบหน้าหล่อเหลา เรียบนิ่ง ดวงตาคมดุสีน้ำตาลเข้ม เผลอยิ้มแค่เพียงมุมปากด้านข้าง รูปร่างที่สมส่วนสูงกว่าพีระเป็นเท่าตัวเพียงเพราะเขามีดีเอนเอของบิดมาเยอะพอตัว เจ้าสมุทรกระชากไหล่ของพีระมาแล้วชกหน้าเขาเขาไปเต็มแรง เขารู้สึกสะอิดสะเอียนการกระทำ ที่แสนต่ำทราม ของลูกชายเจ้าพ่อสื่อคนนี้ "มึง... ชกกู!" พีระที่ล้มไปกับพื้นเพราะขาดการระวังตัว คนสนิทของเขาก็เข้าไปในรถแล้วจึงเหลือแค่เขา "ไอ้เจ้า!... เอาจนได้นะมึง!" ปราบดาที่วิ่งหายใจหอบมาหาเพื่อนสนิท "เอ้ย!!... น้องแทน เป็นอะไรว่ะ?" ปราบดาตกใจ อุทานออกมา เมื่อเห็นสภาพของธนัชชา ที่ตอนนี้สภาพเธอดูไม่ได้เลย ดวงตากลมโตของเธอคลอด้วยน้ำตา แขนเรีย
Read More
ตอนที่​ ​2.3​ ความต้องการ
"พอเจอตัวเป็นๆ แม่งสวยจนอยากหยุดหายใจว่ะ เฟิร์ส" เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น แล้วหัวเราะออกมา ทั้งหมดน่าจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยกันแล้ว แต่ตัวดันสูงจนปิดบังเธอจนมิด " ขนาดปลายเส้นผม ยังละมุนเลยว่ะ" ผู้ชายอีกคน ที่ยืนอยู่ด้านซ้ายก้มหน้า มาสบตาเธอแล้ว หัวเราะออกมาอีกคน "อาการเหมือน โดนยามาเลยว่ะ พวกเรามาช่วยเธอดีกว่า" ผู้ชายที่ชื่อเฟิร์สขยับเข้ามาใกล้เอามือมาลูบแขนเธอ ทั้งที่เธอพึ่งจะหนีจากพีระมาได้ดันมาเจอวัยรุ่นกลุ่มนี้อีก น้ำตาคลอเบ้าเจียนจะไหลออกมา เจ้าสมุทรมองดูเหตุการณ์อยู่ในรถ เขามีน้ำใจจะไปส่งเธอ แต่เธอนั้นเลือกที่จะปฏิเสธแล้วมายืนรอคนมารับ ในสถานที่แบบนี้คนเดียว การให้บทเรียนคงพอแล้ว สำหรับการดื้อพยศของเธอ เจ้าสมุทรให้สัญญาณให้คนขับรถบีบแตรไล่เด็กหนุ่มกลุ่มนั้น เพราะสังเกตเห็นว่า เธอกำลังขวัญกระเจิงอีกครั้ง ตัวเองจะเอาตัวไม่รอดยังอวดดี "ขึ้นมา อย่าให้ฉันต้องพูดอีกครั้ง คิดยังไงถึงมายืนตรงนี้คนเดียว" มือเล็กสั่นเทารีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งแล้วนั่งชิดประตูอีกฝั่ง ธนัชชาพยายามสงบสติอารมณ์ได้สักพัก ในร่างกายเธอก็ตีวนกลับมาอีกครั้ง วัยรุ่นกลุ่มนั้นจึงแตกตื่นและรีบเดินหนีหายไป
Read More
ตอนที่​ 2.4​ ความต้องการ
ความอ่อนนุ่มตรงนั้นของเธออุ่นร้อนเสียดสีกับความใหญ่โตของเขา ที่ตอนนี้มันกำลังตื่นตัวอย่างเต็มที่ ถ้าธนัชชาไม่ถ่วงเวลารอให้คนมารับ แล้วยอมให้เขาไปส่งตั้งแต่แรก ตัวยาที่เธอที่เธอดื่มเข้าไป ตอนนี้อาจถูกเขาจับร่างเล็กแช่ในอ่างอาบน้ำแล้วก็เป็นได้ ตอนนี้เธออาจจะนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำที่เย็นเฉียบ ความร้อนรุ่มในกายอาจถูกบรรเทา ไม่ใช่มันออกฤทธิ์​แรงในสถานที่คับแคบบนรถแบบนี้ แต่ถ้าเขามาช้ากว่านี้วัยรุ่นกลุ่มนั้นจะทำอะไรเธอ "หนู..ร้อน." เมื่อความร้อนรุ่มจากใจกลางความสาว เสียดสีกับแท่งลำยาวใหญ่ผ่านเนื้อกางเกงยีนราคาแพง โดยที่เธอใส่แพตตี้สีดำเข้ากับชุด กระโปรงที่เลิกขึ้นมาที่เอว โชว์​เรียวขายาวสวย ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นหลับตาพลิ้ม รับความหฤหรรษ์ เงยหน้าไปด้านหลังแอ่นโค้ง แต่ก็ยังไม่ถึงใจเธอ มือเรียวจึงยกขึ้นมากอบกุมหน้าอกตัวเองแล้วบีบเค้นนวดคลึงช่วย ภาพตรงหน้าที่เห็น ความสวยงามสะพรั่ง นิ้วเรียวยาวขาวเหมือนลำเทียนที่กำลังบีบเค้นหน้าอกตัวเองผ่านเนื้อผ้าสีดำ หน้าอกอวบขาวโผล่พ้นออกมาจากชุดที่เธอสวมใส่ บางส่วนหลุดรอดออกมาตามนิ้วมือ ที่เธอกำลังกอบกุม ผิวเธอแดงไปทั้งตัว นี่มันนางมารน้อยชัดๆ และจากท
Read More
ตอนที่ 3.1 ของหวง(NC+)​
มือหนาคลืบคลานเข้าไปในพื้นที่ความสาวของเธอตั้งแต่ตอนไหน เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้แตะต้องส่วนสงวนสิทธิ์ตรงนั้น ขนาดตอนเธออาบน้ำทุกครั้งเธอทำความสะอาดยังรู้สึกเขินอายตัวเองเลยด้วยซ้ำ ความอุ่นร้อนและเรียวขาสวยแยกออกกว้าง เปิดทางให้เขาให้สัมผัสตัวตนของตัวเอง เรียกเสียงคำรามแหบพร่าในลำคอหนาด้วยความยินดี กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่โหยมาทุกครั้งคราวที่เธอดิ้นและขยับตัวด้วยความเสียวซ่าน นิ้วมือหนาขยับถูไถด้านนอกของธนัชชาอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กสะดุ้งตัวสั่นด้วยความกระสันเสียว ปากเล็กต้องการอิสระแต่เจ้าสมุทรยังคงดูดกลืนเธออยู่ไม่ปล่อย เสียงครางหวานจึงถูกคนร่างสูงดูดเข้าไปลำคอตัวเอง ความรู้สึกนี้ที่เธอกระหายอยาก ความเสียวซ่านที่พึ่งพบเจอซึ่งมันมากกว่าครั้งก่อนหน้า เอวเล็กขยับตามมือหนาอย่างกระตือรือร้น ช่องทางรักเล็กแคบบีบรัดตัวเองแน่นทั้งที่ไม่มีอะไรสอดแทรกเข้าไปเลย การตอบสนองโดยไม่มีสติของร่างเล็กที่ร้อนแรง การยั่วยวนของเธอที่เธอแสดงออก เพียงครั้งแรกที่เขาแตะต้องเธอยังมีปฎิกิริยาแบบนี้ ถ้าเขาและเธอใช้เวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ เธอคงจะร้อนแรงและตอบสนองความต้องการเขาได้มากเลยทีเดียว ยิ่งเจ้าสมุทรขยับนิ้วรัวเร
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status