บทที่ 44

กลุ่มนักเลงโตหยุดชะงัก ขณะนั้นเองลัยลาได้เดินตามมาสมทบ เธอเดินไปยืนแทรกกลางระหว่างสองหนุ่มสาว พร้อมกับเกิดอาการหมั่นไส้พันไมล์ที่จู่ๆ ก็เรียกร้องความสนใจจากท่านชีค ด้วยการเดินหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว ทำให้ท่านชีคและเธอต้องเสียเวลาออกเดินตามหาซะทั่ว

            ‘ที่แท้ก็มาทำอวดเก่งอยู่ตรงนี้เอง’

            ลัยลาแอบนินทาอีกฝ่ายในใจ พร้อมกับเบ้หน้าแสดงถึงความรังเกียจ สองแม่ลูกเจ้าปัญหาที่แต่งตัวซอมซ่อ

            อัมรานเดินไปหยุดใกล้พวกนั้นยิ่งขึ้น เขาถามพร้อมกับมองไปที่พันไมล์ "ใครที่เป็นคนลงมือทำร้ายผู้หญิงคนนี้"

          พวกมันต่างมองหน้ากัน และพร้อมใจกันชี้มือไปทางหัวหน้าใหญ่ราวกับได้รับการนัดหมาย

            "พวกเจ้าไปได้แล้ว"

            คราวนี้พวกนั้นไม่รอฟังซ้ำสอง ต่างก็วิ่งโกยอ้าวจากไปทันทีโดยไม่เหลียวหลัง

            "ทำไมท่านชีคถึงยอมปล่อยพวกมันไปง่ายๆ คะ" ลัยลาเอ่ยขึ้น

            เธอเดินมาเกาะแขนชายหนุ่มอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

            อัมรานถอนหายใจอย่างหงุดหงิด หันหลังเดินกลับมาช่วยประคองหญิงวัยกลางคน ที่ล้มอยู่กับพื้นโดยมิได้รังเกียจ ปากก็ตอบลัยลาว่า

            "คุณจะให้ผมทำร้ายชาวบ้านอย่างนั้นเหรอ"

            "เชอะ! พวกขยะ...ท่านชีคน่าจะสั่งสอนให้พวกมันรู้สำนึกบ้างนะคะ"

            คราวนี้อัมรานหันกลับมาจ้องหญิงสาวลูกหัวหน้าเผ่าเฮฌามาอย่างไม่คิดจะเก็บอารมณ์

            "คุณคิดว่าคนที่เป็นผู้นำ...ควรทำร้ายประชาชนของเขา เพียงเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าผมเป็นใครอย่างนั้นหรือ"

            ลัยลาเริ่มผิดสังเกต ใบหน้าสาวแย้มยิ้ม เดินเข้าไปเกาะแขนชีคหนุ่มอีกครั้ง เหมือนไมรู้อารมณ์ของอีกฝ่าย

            "ลัยลาไม่ได้หมายความอย่างนั้น ท่านชีคอย่าเพิ่งโกรธสิคะ" เธอพูดจาออดอ้อนเสียงหวาน

            อัมรานปลดแขนหญิงสาวออก และเดินไปพูดกับวาคิม

            "นายไปดูซิว่าสองคนแม่ลูกนั่นบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

            แต่เหมือนลัยลาจะไมยอมจบ ยังเซ้าซี้ไม่หยุด

            “ท่านชีคจะไปเสียเงินเสียทองให้พวกมันทำไมคะ คนพวกนี้อาจจะเป็นพวกเดียวกัน และรวมหัวกันมาแสดงละครตบตาพวกเราก็ได้นะคะ พวกมันไว้ใจไม่ได้หรอกค่ะท่านชีค”

            “เหม็นสาบคนจน” ลัยลาเธอบิดริมฝีปากพูดอย่างดูแคลน และก็ตั้งใจพูดให้สองแม่ลูกก็ยังได้ยิน

            คิ้วของอัมรานขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินคำพูดของลัยลา ที่ผ่านมาเขาพยายามอดทนจนถึงที่สุด แต่ครั้งเห็นจะทนต่อไปไม่ไหวจนต้องเอ่ยออกมา

            "คนเราทุกคนต่างก็เท่าเทียมกัน ไม่มีแบ่งแยกหรอก"

            เมื่อบุตรสาวหัวหน้าเผ่าเฮฌามาได้ยินเช่นนั้นก็รีบกลับลำทันที โดยการหันมาพูดประจบเอาใจชีคหนุ่ม

            "ท่านชีคพูดถูกค่ะ...จะมีหรือจนก็คนเหมือนกัน ลัยลาไม่เคยนึกรังเกียจเลยนะคะ"

            สองแม่ลูกเบดูอินต่างก็รู้ดีว่า ผู้หญิงที่แสดงความรังเกียจพวกตนนั้น เป็นบุตรสาวของท่านหัวหน้าเผ่าเฮฌามาและถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ ก็เลยไม่โต้ตอบอะไรและไม่ได้ให้ความสนใจกับเธอมากนัก สองแม่ลูกหันไปกล่าวขอบคุณผู้นำบารัซและพันไมล์ด้วยความซาบซึ้งใจ ที่บุคคลทั้งสองยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพวกตน

            “ข้ากับลูกขอขอบคุณท่านทั้งสองที่ช่วยเหลือพวกเราเอาไว้ ถ้าไม่ได้ท่านและคุณผู้หญิงมาช่วยไว้ละก็ ป่านนี้ลูกของข้าก็คงจะถูกพวกมันจับตัวไปขายที่ตลาดค้าทาส เราสองคนแม่ลูกจะไม่มีวันลืมบุญคุณของพวกท่านในครั้งนี้เลย”

            “ทำไมถึงไปกู้ยืมเงินจากคนพวกนั้นคะ” พันไมล์เอ่ยถาม

            หญิงวัยกลางคนเล่าให้สองหนุ่มสาวฟังว่าเพราะสามีของเธอเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน ทำให้เธอต้องไปกู้เงินมาทำศพของเขารวมถึงนำมาเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน เพราะมีอีกหลายชีวิตที่เธอจะต้องรับผิดชอบ แต่เป็นเพราะเธอหาเงินมาคืนพวกมันไม่ได้ตามกำหนดจึงได้ขอผ่อนผัน แต่พวกมันไม่ยอมและคิดจะจับตัวลูกสาวของเธอไปขายที่ตลาดค้าทาส

            เธอจึงพาลูกสาวหลบหนีมาก่อนที่พวกมันจะลงมือ พวกมันไหวตัวทันจึงตามมาจับตัวกลับไป โชคดีที่ได้รับการช่วยเหลือจากสองหนุ่มสาวไว้ได้ทันท่วงที ทำให้เธอและบุตรสาวรอดพ้นเงื้อมือของพวกมันมาได้อย่างหวุดหวิด

            อัมรานบอกให้วาคิมมอบเงินจำนวนหนึ่งให้แก่สองแม่ลูก ซึ่งเป็นเงินจำนวนมากพอที่จะประทังชีวิตรวมถืงนำไปลงทุนเพื่อหาเลี้ยงตัวเองและคนในปกครอง

            "เอาเงินนี้ไปสร้างตัว ทำมาค้าขายเลี้ยงครอบครัว จะได้ไม่ต้องไปยืมเงินจากคนพวกนั้นอีก"

            ตอนแรกสองแม่ลูกปฏิเสธที่จะรับปัจจัยเหล่านั้น แต่สุดท้ายก็ยอมจำนนด้วยเหตุผลของพันไมล์ พร้อมกับขอบคุณชีคหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ และยังได้อวยพรให้เขาและพันไมล์มีความสุขเช่นนี้ตลอดไป

            ลัยลารู้สึกโกรธที่ตนเองดูเหมือนว่าจะถูกมองข้ามความสำคัญ จนอาจกล่าวได้ว่าถูกละเลย ทำให้หญิงสาวเอ่ยชักชวนชีคอัมรานให้เดินทางกลับ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขา

            “หมดเรื่องแล้ว เราไปทางด้านโน้นกันดีกว่านะคะ ข้าอยากจะดูของอีกนิดหน่อยก่อนจะกลับที่พัก”

            "เมื่อครู่คุณยังบอกว่าเหม็นเหงื่อตัวเองอยู่เลย เรากลับที่พักกันดีกว่า คุณจะได้รีบไปอาบน้ำ เพื่อสลัดกลิ่นสาบของคุณ เพราะดูท่าว่าจะกลิ่นแรง" อัมรานพูดหน้าตาเฉยพร้อมกับออกเดินนำหน้าไป

            ลัยลาหน้าบูดบึ้ง ขยี้ปลายเท้าอย่างนึกเจ็บใจที่ถูกว่ากระทบ แต่ก็รีบวิ่งตามไปเกาะแขนเขาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของจนออกนอกหน้า

            พันไมล์หันไปเอ่ยลาสองแม่ลูกผู้เคราะห์ร้ายด้วยความเป็นมิตร

            “เดี๋ยวค่ะ...เราขอทราบชื่อของท่านได้ไหมคะ”

            “พันไมล์ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินจากตามสองหนุ่มสาวไป โดยมีวาคิมเดินเคียงข้าง