บทที่ 94

            ผู้นำบารัซตวัดสายตาเคียดแค้น จนแทบจะฆ่าคนได้กลับมามองท่านอาอีกครั้ง

            “หยุดเถอะ! แล้วเรามาเจราจากัน” เขาบอกน้ำเสียงลอดไรฟัน

            เสือเฒ่าผู้เจนสงครามยิ้มเยือกเย็น ยกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องหยุด ไม่นานร่างเล็กบางที่เปียกชุ่มของพันไมล์ก็กลับมาลอยเด่นเหนืออ่างน้ำใหญ่นั้นอีกครั้ง

            ฮาร์มาลหัวเราะสะใจ “ดี! แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย”

            “ท่านอาต้องการอะไร” เขาถามย้ำ

            “สร้อย...และตำแหน่งผู้นำบารัซ”

            “ท่านอาต้องการตำแหน่งนี้มาก จนถึงกับใช้วิธีสกปรกกับหลานชายของตัวเอง ตำแหน่งผู้นำบารัซมันมีความสำคัญสำหรับท่านอามากกว่าสายเลือดหรือครับ”

            แม้น้ำเสียงของอัมรานยังคงราบเรียบ แต่ฮาร์มาลก็สามารถจับกระแสความเจ็บปวด ที่แฝงมากับคำพูดเหล่านั้นได้

            “สายเลือดอย่างนั้นหรือ?” ฮาร์มาลยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินตรงมายืนประจันหน้าอัมราน

             “อย่ามาอ้างสายสัมพันธ์ห่วยๆ อะไรนั่น ทั้งที่เจ้าเองก็ไม่เคยเห็นอาคนนี้อยู่ในสายตา ถ้าไม่มีเจ้าสักคน ตำแหน่งผู้นำบารัซก็ต้องตกเป็นของข้า ของข้าคนเดียวเท่านั้น”

            “ทุกวันนี้ท่านอาก็ดูแลงานด้านบริหาร มีอำนาจล้นเหลืออยู่แล้ว ยังจะต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีก....”

            “ไอ้อำนาจปลอมๆ หลอกๆ พวกนั้นน่ะหรือ มันยังไม่พอหรอกอัมราน เพราะข้าไม่ต้องการเป็นเพียงเงาของเจ้า สิ่งที่ข้าต้องการคือการได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง ชีคผู้นำบารัซโดยสมบูรณ์เท่านั้น”

            “ท่านอาก็เลยใช้แผนสกปรกบีบบังคับผม”

            “ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า ว่าเจ้าจะเลือกตำแหน่งผู้นำบารัซ หรือเลือกที่จะช่วยชีวิตผู้หญิงที่เจ้ารัก”

            “แล้วผมต้องทำอะไร”

            ฮาร์มาลจ้องมองหลานชายอย่างประเมินความคิด แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่งรอคำตอบอย่างอดทน เขาจึงพูดว่า

            “ส่งสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่ามาให้ข้า และในวันพรุ่งนี้เจ้าต้องประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่า เจ้าต้องการจะสละตำแหน่งผู้นำเพื่อไปใช้ชีวิตอิสระอยู่กับเมียของเจ้า เพื่อแลกกับชีวิตพันไมล์”

            “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมปฏิเสธ”

            ฮาร์มาลไม่ตอบ เขาเพียงกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขาฉายแววเหี้ยมโหด ก่อนจะหันไปพยักหน้าเพื่อส่งสัญญาณบางอย่างกับคนของตน จากนั้นร่างของพันไมล์ก็ถูกหย่อนลงไปตู้กระจกใสขนาดใหญ่ ที่บรรจุน้ำไว้จนเกือบเต็มด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง เธอพยายามดิ้นรนเพื่อที่จะเอาชีวิตรอด แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะร่างกายถูกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนา

            ความทรมานที่พันไมล์ได้รับนั้นมันบีบคั้นหัวใจอัมรานอย่างรุนแรง นัยน์ตาของเขาแดงก่ำ แม้แต่สององครักษ์หนุ่มคนสนิทของท่านชีคเองก็ยังตกใจกับภาพที่เห็น พันไมล์ตะเกียกตะกายอยู่เช่นนั้นจนเกือบจะหมดลมหายใจ

            “หยุด!...หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้นะท่านอา” อัมรานร้องสั่งพร้อมกับกำมือทั้งสองข้างไว้แน่น แต่ไม่มีใครสนใจคำสั่งเหล่านั้น พันไมล์ยังดิ้นรนอยู่ในน้ำเช่นเดิม

            “นี่เพิ่งจะแค่เริ่มต้นเท่านั้นนะ ยังมีอะไรสนุกๆ ให้เจ้าดูอีกมาก”

            ฮาร์มาลตอบพร้อมกับยืนดูพันไมล์ดิ้นทุรนทุรายอย่างทรมานด้วยความสะใจ จากนั้นก็หันไปสั่งให้ดึงตัวเธอขึ้นด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะขาดใจตาย ก่อนที่เขาจะได้บรรลุถึงเป้าหมาย อัมรานสาวเท้าเข้าไปตรงจุดนั้นเพื่อจะเข้าไปช่วยพันไมล์ แต่ฮาร์มาลร้องห้าม

            “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละอัมราน ถ้าเจ้ายังก้าวเข้ามาข้าจะสั่งให้คนยิงนางทันที”

            คำพูดของท่านอาทำให้ฝีเท้าของอัมรานหยุดชะงักลง เขาจ้องมองไปยังบุรุษผู้นั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

            “ฆ่านางมันง่ายนิดเดียว แต่จะสนุกอะไร สู้ค่อยๆ ทรมานนางต่อหน้าเจ้า โดยที่เจ้าไม่สามารถช่วยนางได้ แบบนี้สนุกกว่าหลายเท่าจริงไหม”

            พันไมล์พยายามสูดหายใจเข้าปอด เธอมีอาการสำลักน้ำอย่างรุนแรง เนื้อตัวของเธอสั่นเทาด้วยความกลัวกับเหตุการณ์เฉียดตายที่เกิดขึ้นกับตนเอง นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นชายที่เธอรัก กำลังยืนประจันหน้าอยู่กับผู้สำเร็จราชการของบารัซท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฮาร์มาลกำลังใช้ชีวิตและความปลอดภัยของเธอข่มขู่ชายที่เธอรัก เพียงเพื่อให้เขายอมทำทุกอย่างตามที่ฮาร์มาลต้องการ

            สองหนุ่มสาวสบตากัน สายตาของพวกเขาต่างฉายแววห่วงใยซึ่งกันและกัน พันไมล์ส่ายหัวเพื่อบอกเขาว่าไม่จำเป็นต้องห่วงเธอ และให้ทำในสิ่งที่ผู้นำบารัซควรทำ

            “มาเริ่มต้นความสนุกกันต่อเลยดีกว่านะหลานชาย เผื่อว่ามันจะทำให้เจ้าตัดสินใจง่ายขึ้น”

            ตอนแรกอัมรานไม่เข้าใจคำพูดของท่านอา แต่เมื่อเห็นดีนาสเดินตรงไปที่สวิชซึ่งต่อกับสายไฟ ทำให้เขารู้ว่าท่านอากำลังคิดที่จะใช้ไฟฟ้าช็อตไปที่ร่างของพันไมล์ ถ้าเขาปล่อยให้ท่านอาทำเช่นนั้นเธอคงไม่รอดชีวิต

            พันไมล์ก็ดูเหมือนจะรู้ชะตาชีวิตของตนเอง แม้จะกลัวแต่ก็ยอมรับชะตากรรม ที่อาจจะเกิดขึ้นกับตนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ถ้าความตายของเธอจะช่วยค้ำจุนตำแหน่งผู้นำบารัซของเขาให้มั่นคงได้ เธอก็พร้อมที่จะรับชะตากรรมที่เกิดขึ้น

            “หยุด!” เสียงทุ้มต่ำคำรามสั่งอย่างเจ็บแค้นในลำคอ ชีคหนุ่มเดินมายืนประจันหน้ากับท่านอา และจ้องมองอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ ความเจ็บแค้นฝังแน่นอยู่ในอก

            “ต้องการสร้อยใช่ไหม” เขาหยิบสร้อยออกจากถุงผ้า “ท่านอาอยากได้สร้อยเส้นนี้ใช่ไหม เอาไปเลย แต่ต้องปล่อยเธอ”

            เมื่อได้ยินคำพูดของหลานชาย ฮาร์มาลหันไปยกมือห้ามคนของตนเองให้ยุติการกระทำดังกล่าว

            “อย่าทำแบบนั้น คุณต้องไม่ตกลงไปในหลุมพรางของเขานะคะ อย่าเชื่อคำพูดของเขาและห้ามมอบสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าให้อาของคุณเด็ดขาด ถึงคุณมอบสร้อยให้เขา เขาก็คงไม่ปล่อยฉันไว้หรอกค่ะ ไม่ต้องห่วงฉัน ได้ยินไหมคะว่าไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีค่ามากขนาดนั้นหรอก เพราะฉะนั้นอย่าทำอะไรโง่ๆ หรือเสียสละโดยไม่จำเป็น”

            พันไมล์ร้องห้ามเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา สายตาของเธอมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

            “คุณมีค่าและมีความหมายมากที่สุดสำหรับผม ผมจะอยู่ได้อย่างไรโดยไม่มีคุณอยู่เคียงข้าง”

            “ต้องอยู่ได้สิคะ ก่อนที่คุณจะพบฉันคุณก็ใช้ชีวิตของคุณตามปกติ ในเมื่อไม่มีฉันคุณก็ต้องอยู่ให้ได้ อย่าทำให้การเสียสละของฉันต้องสูญเปล่า ใช้ความรักและความเจ็บปวดที่คุณได้รับในวันนี้ เป็นแรงผลักดันให้คุณนำพาบารัซไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองในแบบที่คนอื่นไม่เคยทำได้มาก่อน”