บทที่ 93

            ยิ่งนานวันเข้าความมั่นใจของชีคหนุ่มก็ยิ่งสั่นคลอน แม้จะรู้ว่าท่านอากำลังเล่นสงครามประสาทกับเขา แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของพันไมล์

            เขาเหมือนจะไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันอยู่เหนือความควบคุมของเขา

            อัมรานลุกขึ้น โบกมือไล่คนสนิท ทั้งสองคนรีรอ

            “พวกนายไปพักเถอะ”

            “ท่านชีคก็ควรนอนพักบ้างนะครับ” วาคิมบอก เพราะเขารู้ว่าตั้งแต่คุณพันไมล์ถูกจับตัวไป เจ้านายหนุ่มของเขาก็ไม่ยอมกลับไปพักผ่อนที่ห้อง ได้แต่นั่งรอฟังข่าวของภรรยาอยู่ภายในห้องทำงานทุกคืน

            “อย่าบอกให้เรานอนเลยวาคิม” เขาหันไปบอกคนสนิท

            “เรามิอาจจะข่มตาหลับได้ ตราบใดที่ยังไม่ได้รับข่าวคราวของพาย ความทรมานจากการอดนอนเพียงน้อยนิด มันทำให้ไฟที่สุมใจเราอยู่เบาบางลง ปล่อยให้เราทำเถอะ” เขาบอก

            วาคิมและยะห์ซินได้แต่มองหน้ากัน พวกเขารับรู้ได้ถึงความรักที่ท่านชีคมีต่อท่านชายา ที่ยังไม่รู้ชะตากรรมอยู่ในขณะนี้ สองหนุ่มจึงยอมถอยกลับไปแต่โดยดี

            อัมรานมิอาจข่มตาให้หลับลงได้ เขาเดินออกไปยืนมองจันทราที่หน้าระเบียงห้อง พร้อมกับวิงวอนต่อองค์เทพีรีฮานน่า ขอให้พระนางคุ้มครองหญิงอันเป็นที่รักของเขาให้ปลอดภัย ก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียตอนใกล้รุ่ง

            และแล้วเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง ยะห์ซินได้นำจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งเสียบติดอยู่ที่หน้ารถประจำตำแหน่งของท่านชีค มามอบให้กับเจ้านายหนุ่ม อัมรานหยิบมาเปิดออกดู

            ‘ถ้าอยากให้พันไมล์ปลอดภัย หนึ่งทุ่มคืนนี้ให้นำสร้อยประจำตัวผู้นำเผ่าไปที่โกดังร้าง’

            สีหน้าอัมรานแม้จะดูอิดโรยซีดเซียว แต่ดวงตาที่หม่นหมองมาหลายวันกลับเปล่งประกายวาวโรจน์ กรามขบแน่น กระดาษในมือถูกขยำเป็นก้อน

            “ถึงเวลาแล้วยะห์ซิน” เขาพูดด้วยเสียงเหี้ยมเกรียมลอดไรฟัน

            “ครับ”

            “อย่าให้พวกมันรอดไปได้แม้แต่คนเดียว”

            คนสนิทพยักหน้า รีบรุดไปเตรียมการตามแผนที่วางไว้  อัมรานเปลี่ยนเป้าหมายในการเดินทาง โดยให้มุ่งตรงไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์แทนการไปทำงานตามปกติ เขาไปที่นั่นเพื่อพบกับแม่หมอประจำเผ่าเป็นการส่วนตัว

            ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน

            ผู้นำบารัซพูดคุยกับแม่หมอประมาณยี่สิบนาที จากนั้นก็ตรงกลับที่พักโดยไม่พูดไม่จา

            สายของฮาร์มาลได้ไปรายงานเรื่องนี้ให้เขาทราบ ก่อนจะหลบเลี่ยงกลับไปประจำที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ตามเดิม

            ทันทีที่อัมรานกลับมาถึงจัสตินพาเลซ เขาก็รีบเดินตรงไปที่ห้อง และต่อโทรศัพท์ถึงหัวหน้าเผ่าเฮฌามาเพื่อแจ้งให้อีกฝ่ายทราบถึงการนัดพบในค่ำคืนนี้ จากนั้นก็โทรไปสั่งให้จาบรินรีบนำกำลังกลับมาที่บารัซโดยด่วน หลังจากวางสายอัมรานหันกลับไปมองยะห์ซินด้วยสีหน้าหมองเศร้า

            “นายเองก็คิดว่าเราเป็นคนเห็นแก่ตัวใช่ไหมยะห์ซิน ที่ยอมสละแม้แต่ตำแหน่งผู้นำบารัซ เพื่อแลกกับความปลอดภัยของผู้หญิงเพียงคนเดียว เพื่อพายแล้วเรายอมแลกทุกอย่าง อย่าว่าแต่ว่าสละตำแหน่งเลย แม้แต่ชีวิตของเราก็สามารถสละได้เพื่อนาง”

            แววตาที่มุ่งมั่นรวมถึงคำพูดจริงจัง ที่หลุดออกจากปากของเจ้านายหนุ่ม ทำให้ยะห์ซินรู้ว่าเจ้านายอันเป็นที่รักของเขาตัดสินใจแน่นอนแล้วว่า จะยอมทำทุกอย่างเพื่อแลกกับความปลอดภัยของชายา

            ถึงยะห์ซินจะเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นนาย แต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่ท่านชีคได้ตัดสินใจทำลงไปนั้นมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง กระนั้นเขาก็พร้อมที่จะยืนอยู่เคียงข้างเจ้านายทั้งสองของเขา และสละได้แม้กระทั่งชีวิตของตนเองเพื่อปกป้องนายอันเป็นที่รัก

            ที่ผ่านมาไม่ว่าผู้นำบารัซจะทำงานหนักและเหนื่อยแค่ไหน แต่สีหน้าและแววตาของท่านชีคก็ไม่เคยหมองเศร้ามากเท่านี้มาก่อน เพียงแค่ท่านชีคได้เห็นรอยยิ้มที่สดใส หรือได้ยินคำพูดที่แสดงถึงความห่วงใยของคุณพันไมล์ ใบหน้าที่แสดงถึงความเหนื่อยล้าก็จะมลายหายไปจนหมดสิ้น มีก็แต่รอยยิ้มที่สดใสมาแทนที่

            “เตรียมคนของเราให้พร้อมนะยะห์ซิน จำไว้ว่าก่อนจะลงมือทำอะไร อย่าลืมคำนึงถึงความปลอดภัยของพายให้มากที่สุด เข้าใจนะ”

            “ครับท่านชีค”

            ชีคอัมรานเดินทางไปตามสถานที่ดังกล่าวตามเวลานัด พร้อมกับยะห์ซินและวาคิม โดยได้จัดเตรียมกำลังทหารบางส่วนดักซุ่มอยู่ด้านนอก เพื่อป้องกันเหตุร้ายที่อาจจะเกิดขึ้น เมื่อเดินทางไปถึง ฮาร์มาลสั่งให้ทหารปลดอาวุธพวกเขา และนำตัวเขาเข้าไปด้านใน  โดยมีผู้ติดตามได้เพียงแค่สองคนเท่านั้น นอกนั้นถูกกันตัวให้อยู่ด้านนอก ซึ่งทหารของทั้งสองฝ่ายต่างก็ยืนคุมเชิงอยู่ในท่าที่เตรียมพร้อม

            ทันทีที่อัมรานก้าวเท้าเข้าไปภายในโกดังก็พบว่า ท่านอาและดีนาสทหารคนสนิทกำลังยืนรอต้อนรับเขาพร้อมกับกองกำลังติดอาวุธ

            อัมรานกวาดสายตาสำรวจไปรอบบริเวณ เพื่อเก็บข้อมูลและหาทางหนีทีไล่ เขาเหลือบไปเห็นพันไมล์ซึ่งอยู่ในสภาพหมดสติ ถูกมัดตัวอย่างแน่นหนาลอยอยู่เหนือตู้กระจกใสขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำไว้จนเกือบเต็ม ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันบีบคั้นหัวใจและสร้างความเจ็บปวดให้แก่ผู้นำบารัซยิ่งนัก

            “มาตรงเวลาดีนี่” ฮาร์มาลทักทายหลานชายอย่างคนอารมณ์ดี เพราะว่าอีกไม่นานสิ่งที่เขาเคยวาดหวังไว้ก็จะเป็นความจริง

            ชีคหนุ่มยืนนิ่ง กรามใหญ่แข็งแรงขบแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์ อัมรานรู้ว่าหากเขาเผลอแสดงความรู้สึกห่วงใยให้ฮาร์มาลจับได้ ชีวิตพันไมล์ต้องตกอยู่ในอันตรายมากกว่านี้  ใบหน้าคมเข้มเครียดขรึมยิ่งกว่าเดิม และยากที่จะคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกของเขาได้ แต่คำตอบที่เอ่ยออกไปนั้นกลับฟังดูสบายๆ เหมือนชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไปแทนที่จะเป็นชีวิตคน

            “ท่านอาไม่ทำให้ผมแปลกใจเลย...เป็นฝีมือของท่านจริงๆ”

            “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนโง่....เพราะฉะนั้นเลิกตีหน้าซื่อได้แล้วอัมราน” ฮาร์มาลคำรามอย่างมีโมโห

            ที่ผ่านมาเขาเสียทีหลานชายคนนี้มาหลายต่อหลายครั้ง ไม่ใช่เพราะสีหน้านิ่งๆ ที่ดูราวกับไร้พิษสงแบบนี้ล่ะหรือที่ทำให้เขาตายใจ

            อัมรานหัวเราะเยาะ ใบหน้าคมยังดูเรียบเรื่อยไร้ความกังวล ผิดกับใจที่ร้อนรุ่มราวกับตกอยู่ในกองเพลิง เมื่อเห็นสภาพของพันไมล์ในเวลานี้

            “ดีครับ เพราะผมเองก็เบื่อท่าทีที่เสแสร้าง แกล้งทำเป็นคนดีของท่านอาเหมือนกัน มาพูดกันตรงๆ ดีกว่าว่าท่านอาต้องการอะไรถึงได้ทำแบบนี้”

            ฮาร์มาลหัวเราะเสียงดังกึกก้อง เขานับถือท่าทีเด็ดเดี่ยว และจิตใจที่เข้มแข็งของหลานชาย แม้จะอยู่ในสภาพเสียเปรียบแต่อัมรานก็ยังไม่มีท่าทางหวาดกลัว และนั่นก็ทำให้เขายิ่งเกลียดชังหลานชายมากขึ้นกว่าเดิม

            “ปากดีไม่เคยเปลี่ยนเลยนะอัมราน ไม่เห็นกับตาคงไม่สำนึก” เขาคำรามเสียงต่ำ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ไม่นานร่างของพันไมล์ก็ค่อยจมลงสู่อ่างน้ำขนาดใหญ่ ร่างเล็กบางดิ้นรนขัดขืน ดวงตาที่ปิดสนิทเบิกกว้าง ส่ายสะบัดไปมา

            อัมรานเผลอขยับตัวโดยมิได้ระวังท่าที ปฏิกิริยาของชีคหนุ่มไม่อาจรอดพันสายตาของฮาร์มาลไปได้ รอยยิ้มเยาะหยันสะใจประดับบนเรียวปาก

            “เป็นห่วงหรือ!?” เขาถามเสียงสูง “ปล่อยให้ชายาสุดที่รักของเจ้า ว่ายน้ำเล่นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะขาดใจตายดีไหม”