ตอนที่ 7 เรื่องสำคัญ

ด้านเตชินท์ที่พาหลานสาวเข้านอนจนเห็นว่าหลานสาวหลับสนิทแล้ว เขาจึงออกจากห้องของเธอ ทว่าพอเปิดประตูออกมาจากห้องก็เห็นเพื่อนสนิทยืนอยู่หน้าห้อง คิ้วหนาจึงขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่ที่เห็นเพื่อนตัวดียังอยู่ เขาจึงถอนหายใจแรงออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนออกไปกึ่งประชด

"มึงยังไม่กลับอีกเหรอวะ"

"กูไปส่งขวัญตาที่คอนโดแล้ว แต่กูไม่สบายใจกูเลยอยากกลับมาเคลียร์กับน้องเซียให้รู้เรื่องก่อน กูโคตรรู้สึกแย่เลยว่ะไอเต น้องเซียจะเกลียดกูจริงไหมวะ กูกลัวว่ะ ถ้าน้องเซียไม่รักกูเหมือนเดิมกูจะทำยังไงดีวะ"

ศิลาพูดร่ายยาวออกมาด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง จนเตชินท์ถึงกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งและส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เขาเองก็ไม่รู้จะช่วยเพื่อนยังไงเหมือนกัน แต่กระนั้นก็ไม่คิดจะช่วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะศิลาทำร้ายหลานสาวสุดที่รักของเขาที่เขาคอยเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่ตะบันหน้าให้ก็นับว่าเขาใจเย็นมากแล้ว

"กูไม่ใช่น้องเซีย มึงมาถามกูแล้วกูจะรู้ไหม ตอนนี้มึงกลับไปก่อนเถอะ น้องเซียหลับไปแล้ว"

"คืนนี้กูว่าจะนอนที่นี่ว่ะ ถ้ายังไม่ได้เคลียร์กับน้องเซียกลับบ้านไปกูคงนอนไม่หลับแน่" ศิลาเอ่ยบอกเพื่อนด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ภายในใจร้อนดังไฟเพราะไม่รู้ว่าเด็กสาวจะยอมให้อภัยเขาหรือเปล่า

"เรื่องของมึง อยากทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าน้องเซียไม่อยากคุยกับมึงอันนี้กูก็ช่วยไม่ได้" พูดจบเตชินท์ก็ยักไหล่ให้เพื่อนอย่างไม่ยี่หระ แล้วเดินเข้าห้องตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องของหลานสาว 

ด้านศิลาพอเห็นว่าเพื่อนเดินเข้าห้องไปแล้ว เขาก็ยืนมองประตูห้องนอนของเด็กสาวอยู่พักใหญ่ก่อนจะตัดใจเดินออกไปนั่งรอเธอที่ห้องรับแขก เพราะถ้าเด็กสาวตื่นแล้วเดินลงไปข้างล่างก็ต้องผ่านห้องรับแขกหรือห้องนั่งเล่น เขาจึงเลือกไปนั่งรอเธอที่นั่น

.....

เวลาต่อมา

23:55 น.

"มึงมานั่งทำไรอยู่ตรงนี้ ดึกแล้วไม่ไปนอนในห้องรับรองดีๆวะ" เตชินท์เอ่ยถามเมื่อลงมาข้างล่างแล้วเห็นเพื่อนยังนั่งอยู่ในห้องรับแขก

"กูรอน้องเซีย" ศิลาตอบเพื่อนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า ดูไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ แต่ภายในใจกลับอยู่ไม่สุขคิดไม่ตกกับเรื่องของเด็กสาว

"เฮ้อ~ ก็กูบอกมึงแล้วหนิว่าน้องเซียหลับไปแล้ว มึงจะนั่งรอเพื่ออะไรวะ รอเผื่อว่าน้องเซียจะตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วลงมาข้างล่างอย่างงี้เหรอ" เตชินท์อดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บแนมเพื่อนด้วยความเอือมระอาเต็มที แต่ลึกๆก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้ที่เป็นเอาหนักขนาดนี้ ถึงขั้นไม่ยอมหลับยอมนอนเพื่อรอเคลียร์กับหลานสาวของเขา

ศิลาไม่ตอบแต่เลือกที่จะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเตรียมจะเดินออกไปจากห้องรับแขก แต่เตชินท์ก็เอ่ยถามขึ้นมาเสียก่อน

"มึงจะไปไหน"

"ไปนอน" ศิลาเอ่ยตอบแค่นั้น น้ำเสียงและใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเช่นเดิม แล้วเดินออกไปทันที ทิ้งให้เพื่อนนั่งงงกับท่าทีนิ่งเฉยของเขา

"อะไรของมันวะ" เตชินท์พึมพำกับตัวเองเบาๆ จากนั้นก็ละความสนใจจากเพื่อนแล้วเดินไปยังห้องครัวเพื่อเอาน้ำดื่มที่เขาตั้งใจลงมาเอาตั้งแต่แรก พอได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็เดินกลับขึ้นห้องไป

เช้าวันต่อมา

วันนี้ศิลาตั้งใจจะเคลียร์กับเด็กสาวให้รู้เรื่อง แต่เด็กสาวดันไม่ยอมออกจากห้องเลย เธอเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง โรงเรียนก็ไม่ไป ทว่าด้วยความที่เขามีประชุมใหญ่ช่วงเช้าจึงต้องยอมกลับบ้านไปก่อน แม้จะไม่มีกระจิตกระใจทำงานก็ตาม แต่ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบเขาจึงเลี่ยงไม่ได้ โดยตั้งใจไว้ว่าถ้าเสร็จงานที่บริษัทแล้วเขาจะกลับมาเคลียร์กับเด็กสาวจริงๆจังๆเสียที เขาไม่อยากให้เรื่องมันค้างคาอยู่แบบนี้ เขาไม่อยากผิดใจกับเด็กสาวนาน เพราะมันทำให้เขารู้สึกทรมานใจอย่างบอกไม่ถูก

ก๊อกๆๆ!

"น้องเซียอาเองครับ ไอศิมันกลับไปแล้วหนูลงไปกินข้าวเถอะ"

ด้านซีเซียที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงนอนของตังเอง พอได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงคุ้นเคยของคนเป็นอา เธอจึงได้สติและคลานลงจากเตียงเดินไปเปิดประตูให้คนเป็นอาทันที

แกรก!

"ไอศิมันกลับไปแล้วครับ น้องเซียลงไปกินข้าวเถอะ คงหิวแย่แล้วใช่ไหมครับ" เมื่อหลานสาวเปิดประตูออกมาเตชินท์ก็พูดกับเธอทันทีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางยกมือหนาข้างหนึ่งขึ้นมาลูบศรีษะเล็กของหลานสาวเบาๆอย่างเอ็นดู

"อาเตคะ น้องเซียมีเรื่องสำคัญมากจะคุยด้วยค่ะ" ซีเซียไม่ตอบ แต่เลือกที่จะพูดถึงเรื่องสำคัญของเธอขึ้นมาแทน

"สำคัญมากเลยเหรอครับ" เตชินท์เลิกคิ้วขึ้นถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหลานสาว

"ค่ะ เป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ อาเตเข้ามาก่อนสิคะ คุยเสร็จแล้วเดี๋ยวค่อยไปกินข้าวกัน" พูดจบเด็กสาวก็หันหลังให้แล้วเดินไปนั่งตรงโซฟาปลายเตียงนอน เตชินท์จึงเดินตามไปนั่งลงข้างๆหลานสาว จากนั้นซีเซียก็เริ่มพูดถึงเรื่องสำคัญที่เธอว่า.....

.....

อาหลานใช้เวลาคุยเรื่องสำคัญกันอยู่นานพอสมควร เมื่อคุยเรื่องสำคัญกันเสร็จ คนเป็นอาถึงกับต้องหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายออกมา กอดหลานสาวสุดที่รักคนเดียวของตัวเองไว้แน่นจนจมอกแกร่งด้วยความรู้สึกใจหายเมื่อเธอกำลังจะห่างอก เขาเลี้ยงของเขามาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เขาทั้งรักทั้งหวงเธอยิ่งกว่าอะไรดี พอรับรู้ว่าหลานสาวกำลังจะไปจากเขา ก็ทำให้เขารู้สึกใจหายและไม่อยากให้เธอไปไหนเลย แต่ด้วยความที่เขารักและตามใจเด็กสาวมาก เขาจึงไม่อยากขัดความตั้งใจของเธอ แม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วยก็ตาม โดยที่เด็กสาวก็ไม่ได้บอกว่าจะไปนานแค่ไหน แต่ถึงคันต้องย้ายโรงเรียน เตชินท์ก็ทำใจแล้วว่าต้องไปนานนับปี ซึ่งไม่รู้ว่ากี่ปีเพราะเด็กสาวเองก็ให้คำตอบตอนนี้ไม่ได้ สุดแล้วแต่ความพอใจของเธอ...