Chapter 4

Chapter 4

..

ฟูว!!

หลังจากซีวิคเข้าห้องไปแล้ว เจ้าขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมทั้งยกมือกุมหน้าอกด้วยใจเต้นแรง

ถึงเธอจะไม่ได้ใส่แว่นสายตา แต่กลับมองเห็นส่วนนั้นของเขาได้ชัดเต็มตา แต่ที่ต้องทำเป็นไม่รู้สึกอะไร เพราะไม่อยากตกเป็นเหยื่อโดนเขาแกล้ง

‘เพื่อเงิน ๆ อดทนเข้าไว้ทำงานที่นี่แค่วันเดียวเท่านั้น’ เจ้าขาสะกดจิตเตือนตัวเองในใจให้อดทน จนสามารถสลัดความคิดว้าวุ่นใจออกจากหัวไปได้

จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงผ่านไป...ในขณะที่เจ้าขากำลังเช็ดโต๊ะกระจกตัวเตี้ยตรงโซนโซฟา เจ้าของบ้านก็เดินออกจากห้องมานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา 

เขาเทกล่องถุงยางกระจายเต็มโต๊ะ จากนั้นก็ฉีกซองฟอยล์ดึงถุงยางทิ้งลงบนพื้นอันแล้วอันเล่า

คราแรกเจ้าขาก็ตามเก็บโดยไม่พูดไม่จา จนกระทั่งความอดทนสิ้นสุดลง เธอก็เลยจ้องมองซีวิคด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“มองหน้าฉันแบบนี้ เธอมีปัญหาอะไร” 

“ที่เจ้านายกวนหนูแบบนี้ เพราะเจ้านายโกรธหนูเรื่องวันนั้นใช่ไหมคะ?”

กริ๊ง!! กริ๊ง!!

ยังไม่ทันที่ซีวิคจะตอบกลับ เสียงมือถือของเขาก็ดังเข้ามาขัดจังหวะ

“ครับปู่ ผมกำลังจะออกไปแล้วครับ” หลังจากที่ซีวิคคุยกับปลายสายเสร็จ เขาก็หยัดตัวลุกขึ้นจากโซฟา แต่ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากบ้าน เจ้าขาก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

“เจ้านายคะ หนูขอโทษเรื่องวันนั้นด้วยนะคะ”

“เก็บคำขอโทษของเธอกองไว้ตรงนั้นแหละ ฉันไม่รับคำขอโทษจากเด็กนิสัยไม่ดีอย่างเธอ” ซีวิคตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง จากนั้นเขาก็เดินออกจากบ้านไป

“แล้วคนแก่อย่างเจ้านายนิสัยดีนักหรือไง ถึงได้มาถอดเสื้อผ้าโชว์หรรมหนูเนี่ย เฮ้อ ~” เจ้าขาบ่นไล่หลังเจ้าของบ้านเสียงเบาอย่างหนักใจกับความเจ้าคิดเจ้าแค้นของเขา

ย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อน เธอมีสอบควิซวิชาเสรีที่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ โดยอาจารย์รายวิชานัดสอบแปดโมงเช้า แต่ด้วยความที่นาฬิกาเสียทำให้เธอคิดว่าตัวเองตื่นสายจนไปสอบไม่ทันเวลาที่อาจารย์นัดไว้ เพราะกว่าจะไปถึงมหาวิทยาลัยก็แปดโมงครึ่งแล้ว ทั้งที่ความจริงยังไม่แปดโมงเลยด้วยซ้ำ 

วันนั้นเจ้าขารีบวิ่งเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในขณะที่เจ้าขาวิ่งใกล้จะถึงลิฟต์อยู่แล้ว แต่ทว่าประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เจ้าขาก็เลยตะโกนบอกคนในลิฟต์ให้รอเธอก่อน ซึ่งคนในลิฟต์ที่กดลิฟต์ค้างไว้รอเธอก็คือเขา

แต่พอเจ้าขาเข้าไปในลิฟต์กลับมีสัญญาณแจ้งเตือนว่าน้ำหนักเกิน ด้วยความที่เธอไม่อยากรอลิฟต์รอบหลัง เพราะไม่อยากเข้าห้องสอบสายมากไปกว่าเดิม เธอก็เลยไปยืนด้านหลังเขา แล้วแกล้งจามโดยการโน้มตัวเอาหัวดันหลังเขาออกจากลิฟต์ เพื่อให้เขาเป็นคนเสียสละรอลิฟต์รอบหลัง

จากความคิดน้อยและความเห็นแก่ตัวของเธอในวันนั้น แม้ไม่ได้เจอหน้ากันอีก จนกระทั่งวันนี้ เขาก็ยังคงโกรธเคืองเธอไม่เลิก...