مشاركة

บทที่ 5 ค่าเปิดซิง NC+

مؤلف: รีล์ม
last update تاريخ النشر: 2025-06-10 14:14:59

"ไม่นะ...หนูไม่ไหว" เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อนเรือนร่าง แต่เขากลับใช้ขาแกร่งดันเรียวขาให้อ้าออก แล้วจ่อปลายหัวบานหยักมาที่ปากทางเข้าโพรงสวาทอีกครั้ง

"แต่ฉันไหว" เจ้าของน้ำเสียงเย็นชาว่าพลางกระแทกกระทั้นท่อนเอ็นขนาดใหญ่ซึ่งโอบล้อมไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนเข้าไปในช่องทางรักที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามของเขาทันที

สวบ!

"กรี๊ดดดดดดดด นะ...หนูไม่ได้ขายตัวนะ พอเถอะ" มือหนารั้งเอวคอดกิ่วให้เข้าหาลำตัว แล้วตอกอัดแก่นกายใหญ่ด้วยความป่าเถื่อน

"ให้ฉันเอาฟรีงั้นสิ"

"ขะ...คุณมันเลว" ลิตาด่าทอคนใจร้ายพร้อมกับตวัดสายตาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธเคือง สองมือเล็กพยายามขีดข่วนแผงอกแกร่งเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำ แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน

"หึ...ไม่เคยบอกว่าเป็นคนดี"

จ๊วบ~ จ๊วบ~

ตับๆๆๆ

จบประโยค เจ้าของวาจาร้ายกาจก็รวบข้อแขนเล็กทั้งสองคลึงราบกับเตียงนอนไว้แน่น แล้วเคลื่อนริมฝีปากหนาตะโบมดูดดุนหน้าอกขนาดใหญ่ทั้งสองข้างจนปลายปทุมถันสีชมพูสวยแข็งเป็นไตสู้ลิ้น แข่งกับเสียงเนื้อกระแทกที่ระรัวจังหวะอย่างสม่ำเสมอ

แท่งเอ็นยาวเหยียดขยายใหญ่ผลุบเข้าออกร่องสวาทจนมิดด้าม ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกเสียวสะท้าน ภายในห้องที่อุณหภูมิเย็นฉ่ำแต่เหงื่อกาฬกลับผุดตามกรอบใบหน้าคมคาย

"จะ...เจ็บ" น้ำเสียงเบาหวิวขาดห้วงจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แต่กลับกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้พลุ่งพล่าน เขาโน้มใบหน้าแนบชิดกับหญิงสาวที่กำลังเบือนหน้าหนี

"เอากับฉัน ต้องมองหน้าฉัน" เขายื่นมือข้างหนึ่งบีบปลายคางมนให้คนใต้ร่างหันหน้ากลับมาสบตา

"อื้ออ...อ๋อย!" คำพูดสุดท้ายถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเหยเกที่อ้อนวอนซ้ำๆ อย่างเย็นชา แล้วบดจูบเจ้าของริมฝีปากสั่นระริกราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหิวกระหาย

"อืม!" ลิ้นร้อนของเขาตวัดชิมความหวานไปทั่วโพรงปากเล็กด้วยความชำนาญ ต่างฝ่ายต่างแลกกลืนน้ำลายของกันและกัน ถึงแม้เด็กสาวจะจูบกลับไม่เป็นแต่กลับสร้างความพึงพอใจให้เขาไม่น้อย

"อึก...เฮ้อ" เธอรีบกอบโกยลมหายใจเข้าปอดเมื่อเขาผละริมฝีปากออก แต่ทว่าสะโพกสอบยังคงเร่งจังหวะรักหนักหน่วงจนหญิงสาวตัวโยกคลอน

"พะ...พอเถอะหนูไม่ไหวแล้ว...อึก" เธอได้แต่แบกรับความรุนแรงของแม็กเครย์ที่ระบายอารณ์ใส่เรือนร่างของเธอ ทุกสัมผัสมีแต่ความหยาบโลนราวกับเธอเป็นเพียงเครื่องระบายความใคร่ ดวงตากลมปรือหลุดลอย ต่อให้เธอตายตรงหน้าเขาคงไม่เห็นใจ

--หลายชั่วโมงต่อมา--

ตับๆๆๆ

"อ่าสสส์" เป็นอีกครั้งที่แม็กเครย์เปล่งเสียงคำรามลั่นเพื่อระบายความเสียวซ่านเมื่อถึงฝั่งฝัน ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาเขาพ่นน้ำกามใส่คนใต้ร่างโดยไม่ได้หยุดพักนับเป็นตัวเลขไม่ต่ำกว่าสิบรอบ จนลิตาสลบคาเตียง

ดวงตาสีอำพันไล่สายตามองเด็กสาวที่เต็มไปด้วยร่องรอยสีแดงเถือกแทบทั่วเรือนร่าง โดยเฉพาะอกอวบของเธอที่เป็นรอยแดงช้ำผ่านการดูดดุนอย่างหนักหน่วง

ใจกลางความเป็นสาวที่ติ่งเกสรบวมเป่ง จากนั้นเขาค่อยๆ ถอนแก่นกายออกมาจากกลีบดอกไม้บวมช้ำด้วยความพึงพอใจ น้ำรักสีขาวขุ่นก็ไหลเยิ้มเป็นทางยาวลงบนผ้าปูที่นอน

เขาหยัดกายลุกขึ้นมองดูคนตัวเล็กที่นอนหลับใหลเปลือยกายไม่ได้สติด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้สนใจว่าอากาศในห้องจะทำให้เธอหนาวเย็นหรือไม่ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย

"อื้อ" กว่าลิตาจะรู้สึกตัวก็จวบจนตีสี่ของเช้าวันใหม่ ร่างกายของเธอปวดร้าวไปทั่วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือคนใจร้ายเคลื่อนไหวที่กลางหว่างขาของเธอ เขาย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

"โอ๊ย..เจ็บ หนาว" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและหนาวสั่น ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความหวาดระแวง แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงาของแม็กเครย์

แพขนตายังคงมีร่องรอยเปียกชุ่มของน้ำสีใส เธอกัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วดันตัวลุกขึ้น เมื่อเห็นกระเป๋าสะพายวางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ใกล้กันมีกระดาษโน๊ตสีขาววางไว้คู่กันกับเช็คเงินสด ลิตาจึงเอื้อมมือหยิบ

"ค่าเปิดซิง คงไม่ต้องบอกนะว่าถ้าเอาเรื่องทั้งหมดไปบอกคนอื่นจะเป็นไง" เธออ่านข้อความเชิงข่มขู่ในกระดาษแผ่นดังกล่าว ก่อนจะเบิกตาโพลงมองจำนวนเงินที่มีลายเซ็นของแม็กเครย์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

"สองล้านบาท!?" ภาพความโหดร้ายที่เธอพึ่งประสบพบเจอยังคงชัดเจน เขาทำเหมือนกับเธอขายตัวเพื่อแลกกับเงิน และถึงแม้มันจะไม่คุ้มกับสิ่งที่เสียไป แต่เงินจำนวนดังกล่าวก็พอให้เธอสามารถจ่ายค่าเทอมและค่าใช้จ่ายส่วนตัวได้อีกหลายเดือน

แล้วเด็กสาวจึงเก็บเช็คเงินสดใส่ในกระเป๋าตัวเอง เธอปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มใส ก้าวขาสั่นเทาไปหยิบชุดชั้นในและนักศึกษาตัวเดิมที่ยังพอใส่ได้ แล้วรีบสวมมันอย่างลวกๆ

"อะนี่ยาของคุณ" เข็มทิศเดินตรงเข้ามาหาลิตาเมื่อเห็นเด็กสาวเดินออกมาจากห้องอย่างเชื่องช้าด้วยท่าทางอิดโรย แล้วยื่นแผงยาคุมกำเนิดจากร้านขายยาที่เปิดขายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพร้อมกับขวดน้ำเปล่าให้กับเธอ เห็นร่องรอยฟกช้ำจ้ำเลือดตามเนื้อตัวของเจ้าหล่อน เขาพอจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

"ยาคุมฉุกเฉินงั้นเหรอ"

"นายกำชับว่าให้คุณกินมันซะ คุณคงไม่คิดจะจับนายหรอกใช่ไหม"

"คะ...ใครจะปล่อยให้ตัวเองท้องกับผู้ชายเลวๆ แบบนั้น" เด็กสาวชะงักงันเพียงครู่หนึ่งก่อนตะเบ็งเสียงลั่นพร้อมกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเคือง

"พูดอะไรระวังปากหน่อย" เข็มทิศรีบปรามเจ้าหล่อน แต่ทว่าเด็กสาวก็รีบรับแผงยาดังกล่าวมาแต่โดยดี เธอหยิบยาออกจากแผงแล้วรีบกลืนลงคอทันที

"นายบอกให้ผมไปส่งคุณ"

"อึก~...ไม่ต้อง กลับเองได้" หลังจากกลืนน้ำเปล่าลงคอ ลิตาก็รีบปฏิเสธ เธอไม่อยากต้องข้องแวะเกี่ยวข้องกับมาเฟียหนุ่มหรือคนของเขาอีก

"แน่ใจเหรอจะขึ้นแท็กซี่ด้วยสภาพนี่"

"..." ประโยคดังกล่าวทำเอาเด็กสาวรีบก้มมองดูตัวเอง จริงเหมือนที่เข็มทิศพูด เนื้อตัวของเธอมีรอยฟกช้ำราวกับพึ่งถูกรุมโทรม

"ตามมา เดี๋ยวพาไปขึ้นรถ" ปาลิตาได้แต่นิ่งเงียบ หยิบหูกระเป๋าขึ้นคล้องไหล่ แล้วเดินกุมหน้าท้องตามหลังลูกน้องของแม็กเครย์ไปอย่างไม่มีทางเลือก

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    ตอนพิเศษ

    มิอาร์และมอตก้าก็เติบโตขึ้นทุกวัน ด้านแม็กเครย์จึงกลับไปทำงานเหมือนเดิม แต่พอถึงเวลาเลิกงานปุ๊บเขาก็รีบกลับมาบ้านทันที เพราะคิดถึงลูกคิดถึงเมียแทบไม่อยากห่าง ส่วนลิตาก็กลับไปเรียนต่อโดยเธอเลือกที่จะเรียนภาคค่ำแทน จะได้ไม่กระทบเวลาเลี้ยงลูกน้อยทั้งสอง"นี่ลูกก็เริ่มเดินได้แล้วนะ เราจะจัดงานแต่งงานกันเมื่อไหร่ดีครับ" ในขณะที่สองจิ๋วกำลังฝึกยืนตั้งไข่และก้าวเดินที่สนามหญ้าข้างบ้านโดยมีบรรดามือซ้ายมือขวาและป้าเจียนตามประกบไม่ห่าง รวมไปถึงแบล็กกับบราวน์ก็คอยนั่งอารักขาอยู่ใกล้ๆ สมาชิกใหม่ทั้งสองของบ้านด้วยความชาญฉลาด"ก็ไหนเราคุยกันแล้วไงคะ ว่ารอหนูกลับไปเรียนให้จบก่อน" เมื่ออยู่กันเพียงลำพังที่อีกมุมหนึ่งของสวนหย่อมเธอจึงให้คำตอบสามี"มันนานไป พี่อยากแต่งไวๆ" เขาให้ตอบห้วนๆ ทำเอาคนฟังพอจะมองออกว่าสามีหนุ่มของเธอไม่พอใจ"ไม่พอใจอะไรอีกคะเนี่ย""ก็เมียพี่กำลังกลับไปเรียน ถ้าเกิดมีหนุ่มๆ มาตามจีบให้ทำไง""อะไรกันคะ พี่เล่นส่งลูกน้องไปเข้าเรียนด้วยขนาดนั้นใครจะกล้าเข้ามาคะ" ลิตาพึ่งกลับไปเรียนเมื่อวานได้แค่วันเดียว แต่แม็กเครย์ก็ยื่นข้อแลกเปลี่ยนให้ลูกน้องของเขาไปตามเฝ้าด้วยไม่ห่างเพราะกลัวจะ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 52 Happy Ending (NC)

    เวลาต่อมา…แม็กเครย์ก็ได้เข้ารับรักษาตัวที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอ ส่วนทุกคนที่เหลือก็บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงอยากนอนเฝ้าไข้พ่อของลูกด้วยตัวเองแสงสว่างของเช้าวันใหม่ก็ทอแสงผ่านเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ทำให้ร่างอรชรที่นอนบนโซฟารู้สึกตัว ซึ่งเป็นเวลาที่นายแพทย์หนุ่มต้องเข้ามาตรวจดูอาการของแม็กเครย์ตามหน้าที่"พี่แม็กเครย์อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ หนูจะไปซื้อมาให้" เธอลุกขึ้นมาถามชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้หลังจากที่คุณหมอออกไปแล้ว โดยชายหนุ่มตอบสนองตัวยาได้ดีก็ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจหลังจากผ่านเรื่องราวร้ายๆ มาแล้ว"ไม่ครับ พี่ขอโทษนะที่ดูแลหนูกับลูกไม่ดี" เขาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นหลังพิงหัวเตียง พลางจับมือหญิงสาว ถ้าเธอกับลูกเป็นอะไรไปเขาคงไม่ให้อภัยตัวเอง"ขอโทษทำไมกันคะ ตอนนี้หนูกับลูกก็ปลอดภัยดี" หลังจากผ่านการตรวจร่างกายมาแล้วก็พบว่าสองแฝดในท้องหัวใจเต้นปกติดี ส่วนลิตาก็มีแค่รอยฟกช้ำตามร่างกายเท่านั้น"แล้วพี่แม็กยังไม่เล่าให้ฟังเลยนะคะ ว่าพี่ตามมาช่วยหนูทันได้ไง" ในขณะที่ถามเธอก็ลากเก้าอี้ตัวเล็กมาไว้ข้างเตียงแล้วจึงหย่อนสะโพกนั่งลง"จริงๆ พี่ตามหนูมาแหละ นอนรีสอร์ตถัดไปนี

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 51 คนที่อยู่เบื้องหลัง

    ในเวลานี้ท้องฟ้าก็มืดมิดพอดี บรรยากาศที่ชวนขนลุกทำเอาร่างอรชรรู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ ชายฉกรรจ์พาเธอเข้าไปในเส้นทางป่าทึบที่ไร้ผู้คน พื้นดินที่มีหญ้ารกปกคลุมมีเพียงแสงของดวงจันทร์ที่ให้ความสว่างในเวลานี้ เธอคิดถึงแม็กเครย์จับใจ แล้วใครกันนะที่ต้องการตัวเธอ แล้วเขาต้องการไปเพื่ออะไร ในสมองมันตีรวนไปหมดใช้เวลาพอสมควรก็เริ่มถึงหน้าผาสูง ดวงตากลมเห็นบุคคลที่เธอคุ้นเคยดียืนเอามือไพล่หลังกำลังจ้องมองไปยังท้องทะเลในยามค่ำคืนดวงตากลมเบิกโพลงเป็นไข่ห่าน อยู่ๆ ชายคนดังกล่าวหันมามองเธอ"ได้ตัวมาแล้วครับนาย""เปิดปากมันออก"ฟึบบบ!!! แรงกระชากจากกาวของสกอตช์เทปทำเอาเธอสะบัดหน้าหนีด้วยความรู้สึกเจ็บ"ขะ…คุณลุง" ริมฝีปากแดงเถือกเรียกสรรพนามชายตรงหน้าเสียงสั่นหรือว่าแท้จริงแล้วปองพลคือคนที่อยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์ในวันนี้"หึ…มาสักทีนะหนูลิตา""ลุงทำแบบนี้ทำไมคะ ต้องการอะไร""มึงจ่ายเงินให้พวกมันได้แล้ว" ปองพลหันไปบอกคนขับรถของตัวเองที่ยื่นซองสีน้ำตาลซึ่งข้างในบรรจุเงินสด ในขณะที่ตัวเองหยิบปืนออกมาจากซองปืนพกข้างบั้นเอวออกมา"มีอะไรก็เรียกใช้พวกผมได้นะครับ" เสียงในหนึ่งของชายชุดดำบอกปองพลหลังจากนับเงิ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 50 คนแปลกหน้า

    ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและสมาชิกในบ้านเริ่มสนิทกันมากขึ้น บางวันเธอก็นอนที่บ้านและบางวันก็กลับไปนอนที่บ้านของแม็กเครย์ การที่มีครอบครัวแท้ๆ มันอบอุ่นแบบนี้นี่เอง ส่วนเด็กๆ ในท้องของลิตาก็เริ่มโตขึ้นไปตามพัฒนาการคุณตาของปาลิตาหมายมั่นอยากให้หลานสาวได้เข้าไปช่วยงานในบริษัทของตระกูล เธอจึงได้เข้าไปศึกษาเนื้องานของบริษัทในบางเพื่อไม่ให้รู้สึกเบื่อ และหลังจากที่เธอคลอดลูกแล้ว จึงจะค่อยไปดูกิจการที่ภาคใต้ในลำดับต่อไปเวลาได้เดินไปเรื่อยๆ ก็ถึงวันที่ครอบครัวของปาลิตาเดินทางมาพักผ่อนที่ปราณบุรี ท้องน้อยๆ ในวันวานมาตอนนี้กลับนูนออกชัดขึ้นซึ่งในตอนแรกแม็กเครย์จะตามแฟนสาวของเขามาด้วย แต่เธอก็ห้ามไว้เพราะอยากเป็นส่วนตัวกับคนที่บ้าน และลุงของเธอได้ย้ำกับว่าอยากให้มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้น แต่เธอก็ไม่กล้าบอกแม็กเครย์ไปตามตรงโดยลิตาจะนั่งไปกับปภังกร ส่วนปัถย์วีไปคันเดียวกับปองพล ในขณะที่ทุกคนยืนเตรียมและตรวจเช็กสัมภาระภายในรถ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของปัถย์วีก็ดังขึ้น เขาจึงรีบกดรับสาย"ว่าไง"[นายครับ ไฟล์งานประมูลเพชรของไตรมาสถัดไปมันถูกลบไปครับ]"มันจะถูกลบไปได้ไงวะ หรือมีใครเข้ามาในห้องทำงา

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 49 ครอบครัวแท้ๆ

    "สวัสดีทุกคนนะคะ" เธอยกมือไหว้ทุกคนอย่างมีมารยาทหลังจากทราบชื่อของทุกคน เกิดมาไม่คิดไม่ฝันว่าจะกลายเป็นลูกเศรษฐี มีคนใช้กับเขา แต่ละคนล้วนแก่กว่าเธอทั้งนั้น การกระทำดังกล่าวทำให้เหล่าบริวารของบ้านอัศวรัศมิ์กุลต่างรู้สึกประทับใจกับเจ้านายคนใหม่ ที่ดูใจดีและไม่ถือตัว"เดี๋ยวเตรียมห้องใหม่ให้คุณลิตาด้วยนะโพน งั้นทุกคนมีอะไรก็ไปทำ" ปภังกรหันไปบอกแม่บ้านใหญ่ประจำคฤหาสน์รวมไปถึงคนอื่นๆ"โถ คุณหนูลิตาช่างดูคล้ายคุณปิ่นมากๆ โดยเฉพาะดวงตา พูดแล้วก็คิดถึงคุณปิ่นนะคะ ดีใจกับคุณท่านด้วยที่ได้เจอหลานสาวแล้ว" โพนแม่บ้านวัยป้าคนเก่าแก่ของที่นี่ เมื่อเห็นใบหน้าของปาลิตาก็อดคิดถึงมารดาของเด็กสาวไม่ได้ หลังจากที่แสดงความยินดีกับประมุขของบ้านเสร็จโพนจึงปลีกตัวออกไปทำตามคำบัญชาด้วยความเต็มใจปภังกรจึงเอามือแตะที่หลังของหลานสาวเบาๆ เป็นเชิงให้เดินไปพักผ่อนที่โซฟาเบดด้วยกัน"ถ้าโพนเตรียมห้องเสร็จแล้วหนูขึ้นไปพักได้เลยนะ อยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกตาได้""ขอบคุณคุณตามากนะคะ""ไม่ต้องขอบคุณหรอก ต้องขอบคุณไอ้ไมค์มากกว่าที่มันเจอหนูแล้วมันพาหนูมาหาตา ไม่อย่างนั้นป่านนี้เราคงไม่ได้เจอหน้ากันหรอกหลานรักของตา" ใบหน้า

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 48 แต่งงานกันนะ

    หลังจากกลับมาพักผ่อนที่บ้านในช่วงบ่ายของวัน เขาจึงนัดแนะลิตาโดยบอกเธอว่าจะพามาดินเนอร์ที่รูฟท็อปโรงแรมแอมมิวตันซึ่งอยู่บนชั้นดาดฟ้า-ช่วงเย็น-ร่างอรชรในชุดแม็กซี่เดรสแบบเปิดไหล่ ก็เดินเคียงคู่มากับมาเฟียหนุ่มในปล่องลิฟต์ซึ่งกำลังเคลื่อนตัวมาถึงชั้นบนสุดของโรงแรม ทันทีที่ถึงรูฟท็อปบาร์ดาดฟ้าของแอมมิวตัน ก็มีสายลมเย็นกระทบผิวบาง บรรยากาศเป็นส่วนตัวโดยไม่มีแขกเลยสักคน จะเห็นก็มีแค่พนักงานของโรงแรมเท่านั้น ทำเอาลิตาถึงกับเผยอริมฝีปากเล็กๆ"อ้าว ไม่มีคนเลยเหรอคะ" ปกติเธอจะต้องเห็นภาพแขกเหรื่อที่มารับประทานอาหารมื้อเย็นอย่างคลาคล่ำเต็มทุกเกือบโต๊ะแต่มาวันนี้กลับปราศจากผู้คน แถมก็จัดโซนที่เห็นพระอาทิตย์ตกดินได้ชัดที่สุดให้มีซุ้มดอกไม้สดส่งกลิ่นหอมให้รู้สึกสดชื่น และใกล้กันมีกลีบดอกกุหลาบซึ่งถูกโปรยไว้เป็นรูปหัวใจตกแต่งด้วยเทียนLEDช่วยเพิ่มแสงสว่าง"ก็พี่อยากมากินกับหนูแค่สองคนหนิ ก็เลยให้ปิดรูฟท็อปหนึ่งวันครับ""ขนาดนั้นเชียว" เธอมุ่ยหน้ากลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่เขาพยายามเอาอกเอาใจเธอตามที่พูดจริงๆ และตั้งแต่เธอมาฝึกงานที่นี่ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้มานั่งทานอาหารที่นี่เลยสักค

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 43 ปรับความเข้าใจ

    ภายในห้องพักวีไอพีสุดหรู ร่างอรชรนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยมีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ใกล้ๆ ฝ่ามืออีกข้างของเธอมีชายหนุ่มนั่งกุมมือไว้ใกล้ๆ"นายยังไม่ได้กินอะไรเลยนะครับวันนี้" เข็มทิศรีบบอกเจ้านายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง หลังจากปาลิตาย้ายมาที่ห้องที่ห้องพักพิเศษ แม็กเครย์ก็คอยดูแลหญิงสาวอยู่ไม่ห่างส่วนไมเคิลกล

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 31 ตัวหลอก

    -หลายชั่วโมงต่อมา-ในขณะที่ลิตากำลังแต่งตัวอยู่ที่หน้ากระจกเงาเพื่อเตรียมจะออกงานสังคมกับแม็กเครย์ซึ่งก็จวนจะแล้วเสร็จ เธอหยิบสร้อยเส้นหนึ่งออกมาจากกล่องสีขาว สร้อยที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เกิดแต่ไม่ค่อยได้มีโอกาสนำมันมาสวมใส่ ส่วนกล่องสีขาวนั้นเธอพึ่งจะมาซื้อทีหลังตอนที่เธอโตแล้ว สองมือบางจึงบรรจงสวมส

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 8 หญิงร่าน NC+

    ตุ๊บ! "โอ๊ย นี่คุณจะพาฉันไปไหน กระเป๋าฉันอยู่ที่ห้องแต่งตัว" สรรพนามที่เด็กสาวแทนตัวเปลี่ยนไป พร้อมๆ กับกำปั้นเล็กอีกข้างพยายามทุบนิ้วมือของเขาเพื่อให้คลายพันธนาการออกจากข้อแขนของเธอแต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งกระตุ้นต่อมโทสะของเขาให้เดือดดาล "เข้าไป" เขายัดเธอเข้าไปในรถโรลส์รอยซ์คันหรูที่ลานจอดรถ แล้

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 7 เจอกันอีกครั้ง

    "ก็ไหนลาออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ...ปาลิตา" ถ้อยคำกระแนะกระแหนของสาวสวยเจ้าของชื่อ 'ซอนญ่า' หญิงสาวเชื้อสายไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ใช้ชื่อใหม่ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นพีอาร์ของผับแห่งนี้ แววตาริษยาเพ่งมองอีกคนที่กำลังสำรวจความเรียบร้อยของชุดผ่านกระจกเงาในห้องน้ำ"..." ลิตาเลือกที่จะเงียบ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status