Partager

บทที่ 8 หญิงร่าน NC+

last update Date de publication: 2025-06-12 12:25:35

ตุ๊บ!

"โอ๊ย นี่คุณจะพาฉันไปไหน กระเป๋าฉันอยู่ที่ห้องแต่งตัว" สรรพนามที่เด็กสาวแทนตัวเปลี่ยนไป พร้อมๆ กับกำปั้นเล็กอีกข้างพยายามทุบนิ้วมือของเขาเพื่อให้คลายพันธนาการออกจากข้อแขนของเธอแต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งกระตุ้นต่อมโทสะของเขาให้เดือดดาล

"เข้าไป" เขายัดเธอเข้าไปในรถโรลส์รอยซ์คันหรูที่ลานจอดรถ แล้วก้าวขายาวตามขึ้นมาติดๆ

"ปล่อยนะ ฉันไม่ไป โอ๊ย!" ร่างอรชรล้มคะมำกระแทกกับเบาะหนังจนเด็กสาวรู้สึกเจ็บแปล๊บที่สะโพกงอนงาม ก่อนจะกวาดสายตามองภายห้องโดยสารที่กว้างขวางกว่าปกติแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"หึ...อยู่กับฉันทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวเพื่ออัพราคา พอทีกับคนอื่นรีบอ้าขาให้โดยไม่ลังเล...ผู้หญิงร่าน" ถ้อยคำดูถูกของแม็กเครย์ทำเอาเด็กสาวถูกเรียกคืนสติ แล้วหันมองเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ ฝ่ามือเล็กกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง

"ออกรถ"

"ขะ...คุณจะพาฉันไปไหน" ดวงตากลมมองข้างทางด้วยความหวาดกลัวเมื่อรถคันดังกล่าวถูกขับเคลื่อนไปถนนเส้นหลักด้วยความเร็วเกินกว่ากฎหมายกำหนดหลังจากที่แม็กเครย์ออกคำสั่ง

"อยากขายตัวนักไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันซื้อไว้เอง"

"มะ...ไม่ ก็บอกไม่ได้ขายไง" เธอตวาดกลับเสียงสั่นไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเจอกับอะไรบ้าง หากคืนนี้เธอต้องหลับนอนกับแม็กเครย์อีกไม่วายคงได้ล้มหมอนอนซมเป็นแน่

"แล้วเมื่อกี้ผู้หญิงร่านที่ไหนจะไปอ้าขาให้ผู้ชายคนอื่นหลังเลิกงานฮะ"

"ถะ...ถึงฉันจะอ้าขาให้คุณอู๋ มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ"

"หึ...ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ ได้ฉันจะทวนความจำให้เธอเองปาลิตา" จบประโยคแฝงนัยยะ เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำบนลำตัวทีละเม็ดทันที

"เดี๋ยวจอดรถข้างหน้า"

"แต่...ข้างหน้ามันคือสุสานไร้ญาตินะครับ...เอ่อให้จอดแถวนั้นหรือครับ" ขันเงินซึ่งเป็นมือซ้ายคนสนิทให้รีบเตือนสติผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลัง เมื่อเขาฟังบทสนทนามาสักพักพอจะทราบดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

"แถวนั้นแหละ ถ้าพวกภูติผี...หรือวิญญาณอยากจะดูหนังสด กูไม่ถือ"

"ครับ" ขันเงินชะลอความเร็วแล้วหยุดรถตามคำบัญชา หลังจากนั้นจึงกดปุ่มปิดม่านกั้นระหว่างเขาและเจ้านายหนุ่มอย่างรู้งาน

"จะ...ทำอะไร" ลิตาลนลานขยับสะโพกจนชิดกับประตูรถอีกฝั่งมองมาเฟียหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตสีดำอวดแผงอกลอนซิกซ์แพ็กด้วยแววตาสั่นระริก เขาต่างหากที่ยิ่งกว่าปีศาจร้าย

แควกกกกก!

"กรี๊ดดดดดดด" แม็กเครย์กระชากเดรสกลิตเตอร์สีดำบนเรือนร่างของเด็กสาวจนขาดวิ่น ถึงแม้จะมีเพียงแสงไฟสลัวริมถนนข้างทางแต่ก็มองเห็นเรือนร่างขาวผ่องอย่างชัดเจน

"ขะ...คนสารเลว"

"ฉันยังเลวได้กว่านี้อีก"

"หึ/ยะ...อย่านะ กรี๊ดดดดด...ฮือ" เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นพร้อมกับเสียงร่ำไห้คร่ำครวญของลิตา เมื่อเขาดึงบราเซียรูปปีกนกที่ห่อหุ้มเต้าอวบทั้งสองข้างออกโดยที่เด็กสาวไม่ทันตั้งตัว แล้วตามด้วยฉีกกางเกงในสีดำซีทรูซึ่งเป็นปราการด่านสุดท้ายบนตัวเด็กสาวที่วิงวอนให้เขาหยุดการกระทำ

"ขะ...ขอร้อง ฉันไม่ไหวแล้ว"

"หึ...เธอจะไปรู้ดีกว่าร่างกายตัวเองได้ยังไง" จบประโยคผู้อยู่เหนืออาณัติ เขาประกบริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มทันที

"อื้ออออ อ่อยยย" น้ำเสียงอู้อี้บอกคำว่าปล่อย ดังอยู่ในลำคอค่อยๆ ถูกกลืนหายเข้าไป ฝ่ามือหนาล็อกท้ายทอยเล็กไว้ เขาตวัดเรียวลิ้นไล่ชิมความหวานในโพรงปากเล็ก

มืออีกข้างสัมผัสไปที่โคนขาอ่อน ปลายนิ้วยาวแหวกกลีบกุหลาบแล้วสะกิดติ่งเกสรจนช่องทางรักคับแคบค่อยๆ ปลดปล่อยน้ำสีใสเบิกทาง

"อื้อ!"

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ~ ฝ่ามือหนาแยงนิ้วกลางยาวพร้อมกับอีกสองนิ้วเข้าไปในผนังอ่อนนุ่มที่มีน้ำหวานใสไหลเยิ้ม

"...ไหนล่ะบอกว่าไม่ไหว ห แฉะเร็วขนาดนี้" ริมฝีปากหยักผละออกจากรสจูบ แล้วกระซิบประโยคเย้ยหยันแนบกับแก้มเนียนใสอมชมพูระเรื่อของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อ๊าาา~...อื้อ พะ พอเถอะ" เขาเลื่อนฝ่ามือจากท้ายทอยทุยเล็กมารวบมือของเด็กสาวทั้งสองข้างที่กำลังปัดป้องการกระทำของเขา

"น้ำเยอะขนาดนี้ ยังจะบอกให้พออีกเหรอ" ว่าพลางนิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนางเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนหญิงสาวยกสะโพกมนเข้าหาเพื่อตอบสนองนิ้วของเขา ภายในร่องอ่อนนุ่มตอดรัดสามนิ้วแกร่งจนเขารับรู้ว่าเธอกำลังจะใกล้ถึงฝั่งฝัน

"แตกออกมาสิ แตกออกมาเลย"

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ!

เขาเร่งจังหวะชักเข้าชักออกไม่หยุด พร้อมๆ กับตะบี้ตะบันติ่งเกสร น้ำหวานภายในโพรงสวาทกระทบกับนิ้วยาวจนเกิดเสียงดังลามกดังไปทั่วห้องโดยสาร กลิ่นกายสาวที่ยั่วยวนทำเอาใบหน้าคมคายซุกไซ้ซอกคอขาวสลับซ้ายขวาแล้วขบเม้มผิวเนื้ออ่อนอย่างตั้งใจ

"อึก...อื้อ" แม็กเครย์ขยี้ช่องทางรักแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เด็กสาวรู้สึกวูบวาบที่ท้องน้อยจนไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้ แล้วขยับนิ้วแกร่งในห้วงจังหวะสุดท้ายก่อนที่เด็กสาวจะปลดปล่อยน้ำหวานไหลเยิ้มอาบฝ่ามือหนาของเขา

"อ่ะ...อ๊ายยยยย~" ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำเอาลิตาตัวเบาหวิวราวกับล่องลอยในอากาศ ใจกลางสาวเปียกแฉะ

"หึ...นี่นะเหรอที่บอกว่าไม่ไหว" เขายกฝ่ามือที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักของเด็กสาวไปตรงหน้าของเธอ สายตาคมกริบมองดูเด็กสาวราวกับคนโรคจิต

"พะ...พอที ปล่อยฉันไปได้รึยัง" ลิตาหายใจเหนื่อยหอบพร้อมกับเบือนหน้าหนี ร่างกายไม่รักดีของเธอกลับตอบสนองสิ่งที่เขาปรนเปรอให้จนน่าอับอาย

"หึ...ถ้าเธอทำให้ฉันเสร็จได้ด้วยตรงนั้นของเธอ แล้วฉันจะปล่อยเธอไป" ไม่พูดเปล่าใบหน้าคมคายกวาดสายตาไปจ้องที่ใจกลางความเป็นสาวด้วยแววตาหื่นกระหาย

"ขะ...คุณว่าไงนะ"

"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ"

"ขอร้องล่ะ ฉันทำไม่เป็นหรอก ขะ..คุณก็รู้หนิว่าฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อน"

"ก็ลองดูสิ ฉันจะสอนให้"

"ตะ...แต่ฉันไม่ค่อยสบายอยู่นะคะ ฉันอยากกลับไปพักแล้ว" เป็นอีกครั้งที่เธอขอร้องผ่านม่านน้ำตา สองมือเล็กพนมไหว้ขอความเมตตา

"หึ...ในเมื่อไม่ทำตามที่ฉันสั่ง ก็อย่าหวังว่าจะได้นอน"

ประโยคที่บ่งบอกความหมายและสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้แค่ข่มขู่ และแล้วแม็กเครย์ก็ปลดเข็มขัดแล้วตามด้วยกระดุมกางเกง เพียงเสี้ยววินาทีกางเกงยีนสีเข้มและบ็อกเซอร์ถูกถอดออกไปกองอยู่ที่ปลายขายาว เผยให้เห็นแก่นกายใหญ่ที่กำลังแข็งตัวเต็มที่

"ขอร้องล่ะ...ฉะ...ฉันไม่ไหว ฮือ~" ถึงแม้จะแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาจะเพียงน้อยนิด แต่แค่เธอเห็นลำชายขนาดใหญ่กว่าแขนของเธอก็ทำเอาเด็กสาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

หยาดน้ำตาค่อยรินไหลอาบสองแก้ม เธอรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ภาพความป่าเถื่อนที่เธอถูกชายหนุ่มรังแกในครั้งแรกก็ค่อยๆ ฉายเข้ามาในสมองอีกครั้ง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Commentaires (1)
goodnovel comment avatar
ครัว สุดซอย
กำลังสนุกค่ะ
VOIR TOUS LES COMMENTAIRES

Dernier chapitre

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    ตอนพิเศษ

    มิอาร์และมอตก้าก็เติบโตขึ้นทุกวัน ด้านแม็กเครย์จึงกลับไปทำงานเหมือนเดิม แต่พอถึงเวลาเลิกงานปุ๊บเขาก็รีบกลับมาบ้านทันที เพราะคิดถึงลูกคิดถึงเมียแทบไม่อยากห่าง ส่วนลิตาก็กลับไปเรียนต่อโดยเธอเลือกที่จะเรียนภาคค่ำแทน จะได้ไม่กระทบเวลาเลี้ยงลูกน้อยทั้งสอง"นี่ลูกก็เริ่มเดินได้แล้วนะ เราจะจัดงานแต่งงานกันเมื่อไหร่ดีครับ" ในขณะที่สองจิ๋วกำลังฝึกยืนตั้งไข่และก้าวเดินที่สนามหญ้าข้างบ้านโดยมีบรรดามือซ้ายมือขวาและป้าเจียนตามประกบไม่ห่าง รวมไปถึงแบล็กกับบราวน์ก็คอยนั่งอารักขาอยู่ใกล้ๆ สมาชิกใหม่ทั้งสองของบ้านด้วยความชาญฉลาด"ก็ไหนเราคุยกันแล้วไงคะ ว่ารอหนูกลับไปเรียนให้จบก่อน" เมื่ออยู่กันเพียงลำพังที่อีกมุมหนึ่งของสวนหย่อมเธอจึงให้คำตอบสามี"มันนานไป พี่อยากแต่งไวๆ" เขาให้ตอบห้วนๆ ทำเอาคนฟังพอจะมองออกว่าสามีหนุ่มของเธอไม่พอใจ"ไม่พอใจอะไรอีกคะเนี่ย""ก็เมียพี่กำลังกลับไปเรียน ถ้าเกิดมีหนุ่มๆ มาตามจีบให้ทำไง""อะไรกันคะ พี่เล่นส่งลูกน้องไปเข้าเรียนด้วยขนาดนั้นใครจะกล้าเข้ามาคะ" ลิตาพึ่งกลับไปเรียนเมื่อวานได้แค่วันเดียว แต่แม็กเครย์ก็ยื่นข้อแลกเปลี่ยนให้ลูกน้องของเขาไปตามเฝ้าด้วยไม่ห่างเพราะกลัวจะ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 52 Happy Ending (NC)

    เวลาต่อมา…แม็กเครย์ก็ได้เข้ารับรักษาตัวที่โรงพยาบาลในตัวอำเภอ ส่วนทุกคนที่เหลือก็บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงอยากนอนเฝ้าไข้พ่อของลูกด้วยตัวเองแสงสว่างของเช้าวันใหม่ก็ทอแสงผ่านเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ทำให้ร่างอรชรที่นอนบนโซฟารู้สึกตัว ซึ่งเป็นเวลาที่นายแพทย์หนุ่มต้องเข้ามาตรวจดูอาการของแม็กเครย์ตามหน้าที่"พี่แม็กเครย์อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ หนูจะไปซื้อมาให้" เธอลุกขึ้นมาถามชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้หลังจากที่คุณหมอออกไปแล้ว โดยชายหนุ่มตอบสนองตัวยาได้ดีก็ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจหลังจากผ่านเรื่องราวร้ายๆ มาแล้ว"ไม่ครับ พี่ขอโทษนะที่ดูแลหนูกับลูกไม่ดี" เขาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นหลังพิงหัวเตียง พลางจับมือหญิงสาว ถ้าเธอกับลูกเป็นอะไรไปเขาคงไม่ให้อภัยตัวเอง"ขอโทษทำไมกันคะ ตอนนี้หนูกับลูกก็ปลอดภัยดี" หลังจากผ่านการตรวจร่างกายมาแล้วก็พบว่าสองแฝดในท้องหัวใจเต้นปกติดี ส่วนลิตาก็มีแค่รอยฟกช้ำตามร่างกายเท่านั้น"แล้วพี่แม็กยังไม่เล่าให้ฟังเลยนะคะ ว่าพี่ตามมาช่วยหนูทันได้ไง" ในขณะที่ถามเธอก็ลากเก้าอี้ตัวเล็กมาไว้ข้างเตียงแล้วจึงหย่อนสะโพกนั่งลง"จริงๆ พี่ตามหนูมาแหละ นอนรีสอร์ตถัดไปนี

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 51 คนที่อยู่เบื้องหลัง

    ในเวลานี้ท้องฟ้าก็มืดมิดพอดี บรรยากาศที่ชวนขนลุกทำเอาร่างอรชรรู้สึกขวัญหนีดีฝ่อ ชายฉกรรจ์พาเธอเข้าไปในเส้นทางป่าทึบที่ไร้ผู้คน พื้นดินที่มีหญ้ารกปกคลุมมีเพียงแสงของดวงจันทร์ที่ให้ความสว่างในเวลานี้ เธอคิดถึงแม็กเครย์จับใจ แล้วใครกันนะที่ต้องการตัวเธอ แล้วเขาต้องการไปเพื่ออะไร ในสมองมันตีรวนไปหมดใช้เวลาพอสมควรก็เริ่มถึงหน้าผาสูง ดวงตากลมเห็นบุคคลที่เธอคุ้นเคยดียืนเอามือไพล่หลังกำลังจ้องมองไปยังท้องทะเลในยามค่ำคืนดวงตากลมเบิกโพลงเป็นไข่ห่าน อยู่ๆ ชายคนดังกล่าวหันมามองเธอ"ได้ตัวมาแล้วครับนาย""เปิดปากมันออก"ฟึบบบ!!! แรงกระชากจากกาวของสกอตช์เทปทำเอาเธอสะบัดหน้าหนีด้วยความรู้สึกเจ็บ"ขะ…คุณลุง" ริมฝีปากแดงเถือกเรียกสรรพนามชายตรงหน้าเสียงสั่นหรือว่าแท้จริงแล้วปองพลคือคนที่อยู่เบื้องหลังของเหตุการณ์ในวันนี้"หึ…มาสักทีนะหนูลิตา""ลุงทำแบบนี้ทำไมคะ ต้องการอะไร""มึงจ่ายเงินให้พวกมันได้แล้ว" ปองพลหันไปบอกคนขับรถของตัวเองที่ยื่นซองสีน้ำตาลซึ่งข้างในบรรจุเงินสด ในขณะที่ตัวเองหยิบปืนออกมาจากซองปืนพกข้างบั้นเอวออกมา"มีอะไรก็เรียกใช้พวกผมได้นะครับ" เสียงในหนึ่งของชายชุดดำบอกปองพลหลังจากนับเงิ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 50 คนแปลกหน้า

    ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและสมาชิกในบ้านเริ่มสนิทกันมากขึ้น บางวันเธอก็นอนที่บ้านและบางวันก็กลับไปนอนที่บ้านของแม็กเครย์ การที่มีครอบครัวแท้ๆ มันอบอุ่นแบบนี้นี่เอง ส่วนเด็กๆ ในท้องของลิตาก็เริ่มโตขึ้นไปตามพัฒนาการคุณตาของปาลิตาหมายมั่นอยากให้หลานสาวได้เข้าไปช่วยงานในบริษัทของตระกูล เธอจึงได้เข้าไปศึกษาเนื้องานของบริษัทในบางเพื่อไม่ให้รู้สึกเบื่อ และหลังจากที่เธอคลอดลูกแล้ว จึงจะค่อยไปดูกิจการที่ภาคใต้ในลำดับต่อไปเวลาได้เดินไปเรื่อยๆ ก็ถึงวันที่ครอบครัวของปาลิตาเดินทางมาพักผ่อนที่ปราณบุรี ท้องน้อยๆ ในวันวานมาตอนนี้กลับนูนออกชัดขึ้นซึ่งในตอนแรกแม็กเครย์จะตามแฟนสาวของเขามาด้วย แต่เธอก็ห้ามไว้เพราะอยากเป็นส่วนตัวกับคนที่บ้าน และลุงของเธอได้ย้ำกับว่าอยากให้มีเพียงคนในครอบครัวเท่านั้น แต่เธอก็ไม่กล้าบอกแม็กเครย์ไปตามตรงโดยลิตาจะนั่งไปกับปภังกร ส่วนปัถย์วีไปคันเดียวกับปองพล ในขณะที่ทุกคนยืนเตรียมและตรวจเช็กสัมภาระภายในรถ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของปัถย์วีก็ดังขึ้น เขาจึงรีบกดรับสาย"ว่าไง"[นายครับ ไฟล์งานประมูลเพชรของไตรมาสถัดไปมันถูกลบไปครับ]"มันจะถูกลบไปได้ไงวะ หรือมีใครเข้ามาในห้องทำงา

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 49 ครอบครัวแท้ๆ

    "สวัสดีทุกคนนะคะ" เธอยกมือไหว้ทุกคนอย่างมีมารยาทหลังจากทราบชื่อของทุกคน เกิดมาไม่คิดไม่ฝันว่าจะกลายเป็นลูกเศรษฐี มีคนใช้กับเขา แต่ละคนล้วนแก่กว่าเธอทั้งนั้น การกระทำดังกล่าวทำให้เหล่าบริวารของบ้านอัศวรัศมิ์กุลต่างรู้สึกประทับใจกับเจ้านายคนใหม่ ที่ดูใจดีและไม่ถือตัว"เดี๋ยวเตรียมห้องใหม่ให้คุณลิตาด้วยนะโพน งั้นทุกคนมีอะไรก็ไปทำ" ปภังกรหันไปบอกแม่บ้านใหญ่ประจำคฤหาสน์รวมไปถึงคนอื่นๆ"โถ คุณหนูลิตาช่างดูคล้ายคุณปิ่นมากๆ โดยเฉพาะดวงตา พูดแล้วก็คิดถึงคุณปิ่นนะคะ ดีใจกับคุณท่านด้วยที่ได้เจอหลานสาวแล้ว" โพนแม่บ้านวัยป้าคนเก่าแก่ของที่นี่ เมื่อเห็นใบหน้าของปาลิตาก็อดคิดถึงมารดาของเด็กสาวไม่ได้ หลังจากที่แสดงความยินดีกับประมุขของบ้านเสร็จโพนจึงปลีกตัวออกไปทำตามคำบัญชาด้วยความเต็มใจปภังกรจึงเอามือแตะที่หลังของหลานสาวเบาๆ เป็นเชิงให้เดินไปพักผ่อนที่โซฟาเบดด้วยกัน"ถ้าโพนเตรียมห้องเสร็จแล้วหนูขึ้นไปพักได้เลยนะ อยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกตาได้""ขอบคุณคุณตามากนะคะ""ไม่ต้องขอบคุณหรอก ต้องขอบคุณไอ้ไมค์มากกว่าที่มันเจอหนูแล้วมันพาหนูมาหาตา ไม่อย่างนั้นป่านนี้เราคงไม่ได้เจอหน้ากันหรอกหลานรักของตา" ใบหน้า

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 48 แต่งงานกันนะ

    หลังจากกลับมาพักผ่อนที่บ้านในช่วงบ่ายของวัน เขาจึงนัดแนะลิตาโดยบอกเธอว่าจะพามาดินเนอร์ที่รูฟท็อปโรงแรมแอมมิวตันซึ่งอยู่บนชั้นดาดฟ้า-ช่วงเย็น-ร่างอรชรในชุดแม็กซี่เดรสแบบเปิดไหล่ ก็เดินเคียงคู่มากับมาเฟียหนุ่มในปล่องลิฟต์ซึ่งกำลังเคลื่อนตัวมาถึงชั้นบนสุดของโรงแรม ทันทีที่ถึงรูฟท็อปบาร์ดาดฟ้าของแอมมิวตัน ก็มีสายลมเย็นกระทบผิวบาง บรรยากาศเป็นส่วนตัวโดยไม่มีแขกเลยสักคน จะเห็นก็มีแค่พนักงานของโรงแรมเท่านั้น ทำเอาลิตาถึงกับเผยอริมฝีปากเล็กๆ"อ้าว ไม่มีคนเลยเหรอคะ" ปกติเธอจะต้องเห็นภาพแขกเหรื่อที่มารับประทานอาหารมื้อเย็นอย่างคลาคล่ำเต็มทุกเกือบโต๊ะแต่มาวันนี้กลับปราศจากผู้คน แถมก็จัดโซนที่เห็นพระอาทิตย์ตกดินได้ชัดที่สุดให้มีซุ้มดอกไม้สดส่งกลิ่นหอมให้รู้สึกสดชื่น และใกล้กันมีกลีบดอกกุหลาบซึ่งถูกโปรยไว้เป็นรูปหัวใจตกแต่งด้วยเทียนLEDช่วยเพิ่มแสงสว่าง"ก็พี่อยากมากินกับหนูแค่สองคนหนิ ก็เลยให้ปิดรูฟท็อปหนึ่งวันครับ""ขนาดนั้นเชียว" เธอมุ่ยหน้ากลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่เขาพยายามเอาอกเอาใจเธอตามที่พูดจริงๆ และตั้งแต่เธอมาฝึกงานที่นี่ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้มานั่งทานอาหารที่นี่เลยสักค

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 43 ปรับความเข้าใจ

    ภายในห้องพักวีไอพีสุดหรู ร่างอรชรนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยมีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ใกล้ๆ ฝ่ามืออีกข้างของเธอมีชายหนุ่มนั่งกุมมือไว้ใกล้ๆ"นายยังไม่ได้กินอะไรเลยนะครับวันนี้" เข็มทิศรีบบอกเจ้านายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง หลังจากปาลิตาย้ายมาที่ห้องที่ห้องพักพิเศษ แม็กเครย์ก็คอยดูแลหญิงสาวอยู่ไม่ห่างส่วนไมเคิลกล

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 38 ชาติกำเนิด

    "แล้วทำไมท่านถึงจะให้หนูไปอาศัยอยู่กับท่านละคะ" คำถามของลิตาฉุดรั้งให้ไมเคิลหลุดออกจากภวังค์ในอดีต"ฉันขอดูสร้อยเส้นที่หนูใส่ไปงานหน่อยได้ไหม หนูพกมันมาด้วยหรือเปล่า" ประโยคดังกล่าวทำเอาลิตาเกิดคำถามมากกว่าเดิม แต่เธอก็ยอมหยิบสร้อยคอเส้นที่ว่าออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้ไมเคิลดู""นี่ค่ะสร้อย" ไมเคิลจ

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 31 ตัวหลอก

    -หลายชั่วโมงต่อมา-ในขณะที่ลิตากำลังแต่งตัวอยู่ที่หน้ากระจกเงาเพื่อเตรียมจะออกงานสังคมกับแม็กเครย์ซึ่งก็จวนจะแล้วเสร็จ เธอหยิบสร้อยเส้นหนึ่งออกมาจากกล่องสีขาว สร้อยที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เกิดแต่ไม่ค่อยได้มีโอกาสนำมันมาสวมใส่ ส่วนกล่องสีขาวนั้นเธอพึ่งจะมาซื้อทีหลังตอนที่เธอโตแล้ว สองมือบางจึงบรรจงสวมส

  • เด็กฝึกงานของแม็กเครย์    บทที่ 7 เจอกันอีกครั้ง

    "ก็ไหนลาออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ...ปาลิตา" ถ้อยคำกระแนะกระแหนของสาวสวยเจ้าของชื่อ 'ซอนญ่า' หญิงสาวเชื้อสายไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ใช้ชื่อใหม่ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นพีอาร์ของผับแห่งนี้ แววตาริษยาเพ่งมองอีกคนที่กำลังสำรวจความเรียบร้อยของชุดผ่านกระจกเงาในห้องน้ำ"..." ลิตาเลือกที่จะเงียบ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status