มองหาใคร?

"กะจะแดกให้ตับแข็งเลยหรือไงวะ!"

เสียงกระแทกแดกดันดังขึ้นมาก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฏกายออกมา ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูของสถาบันก้าวขายาวๆ เข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกตัวที่ว่างตรงข้ามเพื่อน แล้วยกเท้าขึ้นไขว่ห้างเอียงคอจ้องหน้าเพื่อนอย่างกวนๆ

ไทป์เอียงคอกระตุกยกยิ้มควงโทรศัพท์มือถือในมือเล่นในขณะที่เพื่อนสนิทดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มพ่นลมหายใจออกแรงๆ แล้วยกเท้าเตะเข้ากับขาเก้าอี้ของเจ้าตัวแรงๆ

"กวนตีนสัส"

"กูกวนตีนตรงไหน มึงเพิ่งชวนกูมาเมื่อคืนก่อนเองแล้ววันนี้ก็ชวนมาอีกจะให้กูพูดว่าไง"

"หุบปากไป"

"เหอะ! ชวนกูมาแดกเหล้าแต่มึงกลับมานั่งเล่นเกมสรุปคือชวนมาทำอะไรกันแน่วะ"

มันไม่เกินจริงเลยสักนิด มันชวนเขามากินเหล้าแต่ดูมันทำดิ ไม่สนใจเหล้าตรงหน้าเอาแต่ก้มหน้าเล่นเกมพอเงยหน้าขึ้นมาก็กวาดตามองรอบตัวเหมือนกำลังหาใครอยู่ สาวเหรอวะ... ไม่น่าใช่ ปกติมันสนใจใครสักที่ไหนล่ะนอกจากเกม เกม แล้วก็เกม

พระนายจิ๊ปากเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือด้วยความหงุดหงิดหลังจากโดนฝ่ายตรงข้ามยิงตายมากกว่าสิบครั้งได้นับจากมานั่งอยู่ในร้านจนถึงตอนนี้ กวาดสายตามองรอบบริเวณแบบผิวเผินแล้วดันลิ้นแตะมุมปากวางโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะยกแก้วเหล้าด้านหน้าขึ้นมากระดกดื่ม 

เขามานั่งในร้านตั้งแต่ห้าโมงเย็นเรียกได้ว่าร้านเปิดเลยก็ว่าได้จนตอนนี้จวนจะเข้าห้าทุ่มแล้ว แล้ว... ความรู้สึกเหมือนกำลังรอใครสักคนนี้คืออะไร แล้วทำไมต้องรู้สึกร้อนไปทั่วอกแบบนี้ด้วยวะ สรุปเขาเป็นอะไรกันแน่

"มึงหาใคร"

"หาใคร"

"กูถามอยู่ว่ามึงหาใคร เห็นมองรอบร้านเหมือนหาใครอยู่เลย"

"กูจะหาใคร มีใครให้หา"

"เออไม่หาก็ไม่หาวะขี้เกียจมานั่งจับผิดมึง"

ใบหน้าไม่สบอารมณ์หันกลับมามองตรงไปด้วยด้านหน้าตัวเอง ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกดื่มอีกครั้ง หาใครเหรอ เออ.. เขาก็ไม่รู้เหมือนกันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหันมองรอบร้านบ่อยครั้งมากแค่ไหน มันเป็นไปตามกลไกของร่างกายที่เป็นไปเอง

อาการแปลกๆ ของเพื่อนเป็นมาตั้งแต่เมื่อคืนก่อนแล้ว หลังจากมันไปเข้าห้องน้ำกลับมาไทป์ก็รู้สึกได้ว่ามันอารมณ์เสียบ่อยมากแถมยังดูหงุดหงิดมองรอบร้านอยู่บ่อยครั้งมาก ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมากคิดว่าอาจจะเป็นปกติของมันแต่ตอนนี้ชักเริ่มสงสัยแล้วสิว่าเพราะอะไรกันแน่

"ฝัน!"

เสียงตะโกนเรียกชื่อใครบางคนทำให้พระนายหันขวับมองตามโดยอัตโนมัติซึ่งร่างกายมันเป็นไปเองโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว แต่พอเห็นใบหน้าเจ้าของชื่อก็ต้องถอนหายใจออกมาราวกับผิดหวังอีกครั้ง

"สรุปมึงมองหาใครวะ"

"เปล่า กลับล่ะ"

"อ้าว? อะไรของมันวะ"

ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูเดินออกจากร้านเหล้ามาโดยในมือถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้ กระดุมเสื้อถูกปลดลงมาสองเม็ดบนเปิดอกโชว์วับๆ แวมๆ เล็กน้อย

ช่วงเรียวขายาวก้าวเท้าเดินอาดๆ ออกมายังลานจอดรถของร้านหยุดลงข้างรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ของตัวเองเอื้อมคว้าหมวกกันน็อคขึ้นมาสวมใส่เรียบร้อยจึงยกเท้าขึ้นคร่อมรถคันใหญ่โดยหย่อนมือถือในมือลงกระเป๋าเสื้อหนังสีดำของตัวเองไปด้วย

เสียงบิดเร่งเครื่องเสียงดังลั่นบริเวณชวนแสบแก้วหูและรำคาญแต่สำหรับคนขับแล้วมันเป็นเสียงที่เร้าใจมาก ฟังแล้วใจเต้นตึกตักเหมือนได้เจอเรื่องน่าตื่นเต้นก็ไม่ปาน

พระนายกระชากรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ออกจากร้านเหล้ามาด้วยความเร็วเหมาะสมสำหรับรถที่ขับอยู่ ตรงกลับมายังคอนโดที่พักของตัวเอง ในระหว่างที่กำลังตรงกลับมายังที่พักหางตาก็เหลือบเห็นร่างคุ้นเคยที่แม้จะเคยเจอกันเพียงสองครั้งแต่มันก็คอยกวนใจเขามาโดยตลอด

ลมหายใจแรงถูกพ่นออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ไม่เข้าใจการกระทำตัวเองเช่นเดียวกับความเร็วของเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ ลดลงหางตาเอาแต่มองตามเธอไปจนกระทั่งเธอเดินเข้าไปยังร้านสะดวกซื้อเขาถึงเลี้ยวรถเข้ามาจอดยังหน้าร้านสะดวกซื้อแล้วจ้องมองเข้าไปด้านในผ่านกระจกใสบานใหญ่

"เป็นอะไรของกูวะจอดทำไมเนี่ย"

ถึงบ่นพึมพำตัวเองแต่สายตาก็ยังคงมองตามคนด้านในตลอดเวลาราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปหากว่าเขาหลุบตาลงหรือเพียงแค่กะพริบตา

อีกด้านหนึ่ง...

ทอฝันย่อตัวลงนั่งทับส้นเท้ากวาดสายตามองห่อผ้าอนามัยด้านหน้าแล้วกัดกลีบปากล่างไว้เบาๆ ความรู้สึกปวดหน่วงท้องน้อยและแผ่นหลังทำให้เธอที่เข้านอนไปเมื่อสามชั่วโมงที่แล้วต้องตื่นลงมาหาซื้อของสำคัญเตรียมไว้ เธอรู้สึกได้ว่าอีกไม่นานประจำเดือนเธอน่าจะมาและมันก็เป็นเหมือนที่คาดไว้จริงๆ เพราะตอนนี้เธอรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่มันกำลังคืบคลานเข้ามาหาแล้ว

ร่างเล็กหยัดกายขึ้นคว้าห่อผ้าอนามัยยี่ห้อที่ใช้ประจำติดมือมาด้วยแล้วยกมืออีกข้างขึ้นมากุมท้องน้อยไว้เบาๆ เดินเข้าไปจ่ายเงินยังเคาน์เตอร์แคชเชียร์ก่อนจะออกมานอกร้านแล้วรีบสาวเท้าเดินกลับยังคอนโดที่พักซึ่งอยู่ใกล้ๆ นี้เอง

เสื้อคลุมผืนบางที่สวมทับชุดนอนกระโปรงสีขาวตัวบางถูกเจ้าของกระชับเข้าแนบแน่นมากขึ้น ก้มหน้าหลบตายามเดินผ่านร้านเหล้าใกล้คอนโดซึ่งมีกลุ่มลูกค้าของร้านที่เป็นผู้ชายกำลังมองมายังเธออยู่ มันจะไม่กังวลกลัวอะไรเลยหากว่าตอนที่เธอมาพวกเขาจะไม่มองเธอด้วยสายตาแบบนี้ด้วย ปกติก็ไม่เคยลงมาด้วยชุดนอนแบบนี้เลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้มันสุดวิสัยจริงๆ ไม่คิดว่าจะซวยขนาดนั้น

สองเท้าสับขาด้วยความเร็วไวรู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามหลังมาถึงจะมีแสงไฟให้ความสว่างตลอดทางแต่เวลานี้มันก็ดึกมากแล้วผู้คนก็ไม่ค่อยมีแล้วด้วยสิ

"เดี๋ยวครับน้องสาว"

ร่างเล็กชะงักกึกกระชับมือกำถุงในมือไว้แน่นค่อยๆ หันหลังกลับไปด้านหลังช้าๆ ทำใจดีสู้เสือคิดดีไว้ก่อนเขาอาจจะเรียกเพราะเธอเผลอทำของอะไรหล่นก็ได้ แต่พอหันกลับมาทั้งตัวแล้วเธอถึงได้รู้ว่าเธอ... คิดผิด

"มะ.. มีอะไรคะ"

"ดึกๆ ดื่นๆ มาเดินอะไรคนเดียวครับพักที่ไหนให้พี่ไปส่งไหม"

"มะ.. ไม่เป็นไรค่ะหนูพักคอนโดใกล้ๆ นี้เองค่ะ ล็อกหน้าก็ถึงแล้ว"

"บังเอิญจริงเลยพี่ก็พักที่นั่นเหมือนกันเดินไปด้วยกันไหมครับ"

"อึก!"

ปฏิเสธไปสิทอฝันบอกไปว่าเดินไปเองได้ ไม่ชอบตัวเองเลยจริงๆ ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ขี้เกรงใจไม่ค่อยกล้าปฏิเสธทั้งที่สถานการณ์ตอนนี้น่าปฏิเสธที่สุดแล้ว

"นะ.. หนูไปเองได้ค่ะขอตัวนะคะ"

"เดี๋ยวสิครับ"

หมับ!

"กรี๊ด! ปล่อยนะปล่อยมาจับหนูทำไมเนี่ยปล่อย"

"บอกว่าจะไปส่งไงทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่องวะ!"

"ปล่อยนะกรี๊ด! ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย!"

"จะแหกปากทำซากไรวะ!"

"ช่วย...อ๊ะ!"

พรึ่บ!

ร่างเล็กถูกกระชากออกจากฝ่ามือร้อนหยาบกร้านด้วยความรวดเร็วและแรงจนทรงตัวไม่อยู่ล้มลงบนพื้นโทรศัพท์ในมือกระแทกกับพื้นเข้าอย่างจัง หัวเข่าทั้งสองข้างถูกพื้นหยาบขีดข่วนจนเป็นรอยถลอกเลือดซิบเช่นเดียวกับฝ่ามือที่ครูดไปกับพื้นหยาบจนเกิดรอย ถลอกเช่นกัน

"เด็กนี่เสือกไม่เข้าเรื่องอยากเจอดีหรือไงวะ!"

"โทษทีพอดีเป็นคนชอบเสือกว่ะเลยเสือกไปทั่ว"

เสียงนี้มัน.... คงไม่หรอกมั้ง เธอคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอกทอฝัน