บทที่ 11 : ไม่ตายก็ขึ้นสวรรค์ได้

จางอี้เฟิงสะดุ้งโหยงในท่วงท่าที่ไม่ต่างจากการกระโดดหลบกองหลัง ที่พุ่งตัวเข้ามาเสียบสกัด เขากระเด้งถอยหลังไปอีกราว 2 - 3 ช่วงตัวเอาให้พ้นระยะปลอดภัยจากภัยคุกคามบานกระจก ทว่าแผ่นหลังก็เกือบจะชนเข้ากับประตูห้องส้วมอยู่ดี ถูกต้องที่สุดว่าใบหน้าสุดคมเข้มที่ปรากฏอยู่บนแผ่นสะท้อนก็คือเทพกงกง เทพผู้เฝ้าตำหนักสวรรค์หวงหือลี่ ( 黄花梨 ) ท่านน่าจะมีเวลาไม่มากเลยรีบเข้าประเด็นด้วยประโยคห้วน ๆ

.

"มิต้องตกใจพ่อหนุ่ม ข้ามิทำอะไรเจ้าหรอก ตอนนี้เจ้าหายเจ็บอัณฑะแล้วใช่หรือไม่?"

.

จางอี้เฟิงตกใจจนเกือบลืมไปแล้วว่าตนเองเข้ามาในนี้ทำไม ทั้งที่ไม่ได้มีกิจธุระ

.

"เอ้อ..! ใช่จริงด้วย! ใช่ครับใช่! ตอนนี้ผมหายปวดแล้ว ทุกอย่างปกติดีหมดเลย!"

"ท่านเป็นเทพเจ้าประจำโรงเรียนเหรอครับ? นี่พวกท่านมีตัวตนอยู่จริง ๆ เหรอครับเนี่ยะ ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย!"

.

"ข้ารู้.. แต่ข้ามิมีเวลาจะแถลงไขมากนัก เอาเป็นว่าเจ้าจงเร่งเข้าประตูห้องน้ำหมายเลข 4 ที่อยู่ด้านหลังนั่นก่อน"

"ขึ้นมาหาข้าบนนี้ แล้วข้าจะชี้แจงทุกอย่างให้เจ้าฟัง"

.

หนุ่มน้อยยอดนักบอลเริ่มชักแปลกใจ เขาหันหลังไปมองประตูที่ว่าอยู่หลายครั้ง พลันคิดในใจว่านั่นมันห้องส้วมนะ! มันจะมีอะไรในนั้นได้นอกจากสายฉีดตูดกับโถสุขภัณฑ์ ก็เลยโพล่งสิ่งที่ตนเองสงสัยออกไปโต้ง ๆ

.

"เอ่อ.. คือ.. นี่คือเรื่องแปลกที่สุดในชีวิตผมเลยครับ"

"แต่ทำไมผมถึงต้องเชื่อฟังท่านด้วยล่ะ หน้าตาท่านอย่างกับกระเทยเก๊กแมนอ่ะ!"

"ฝ่ามือท่านก็อย่างกับตุ๊ดที่เขียนกลอนโป๊ ลงบนประตูห้องน้ำสาธารณะ!"

"หรือไม่ก็พวกที่ชอบแจกเบอร์โทร 084-9658*** "อมเก่ง! โมคได้! อยากเสียวโทรมา!" อะไรทำนองนั้น"

"ผมว่ามันไม่ Make sense เลยอ่ะครับ!"

.

"หึ! ปากดีนักนะ?!"

.

"แกร๊ก..ก..ก..ก!"

.

"โอ๊ย! ๆ ๆ , ไข่ผม! ครับ ๆ ๆ ผมจะรีบเข้าไปเดี๋ยวนี้!"

"ยอมแล้ว ๆ จะไม่กวนประสาทอะไรอีกแล้วครับ , โอ๊ยยย..ย..ย..! , อื้อ..อ..อ..!"

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าแค่กงกงออกฝ่ามือกระพี้เดียว ไข่ของจางอี้เฟิงก็แทบจะระเบิดออกเป็นแปดซีก เขาเลยต้องยอม และก็ต้องยอมรับอีกว่าถ้าส้วมคือสุขาวดีแล้วล่ะก็ ประตูห้องส้วมเบอร์ 4 ก็ไม่ใช่ที่สำหรับเข้าไปขี้ แต่คือธรณีประตูที่ขับเจ้าตัวขึ้นสู่สวรรค์ชั้นสูงสุด

.

.

แสงจ้าแสบตาขาวจั๊วยิ่งกว่าเสื้อขาวในโฆษณาผงซักฟอก จางอี้เฟิงพบว่าตนเองเหมือนโดนแรงดูดมหาศาลให้พุ่งทะยานขึ้นสู่ด้านบนซึ่งคือที่ไหนก็ไม่รู้ ความเจ็บปวดใด ๆ มิเกิดขึ้นแม้มันจะเร็วมาก แถมยังทะลุทุกสรรพสิ่งชิ่งสิ่งนั้นชนสิ่งนี้ไปทั่ว กลัวก็กลัวแต่ก็ยังรอด และพอมันหยุดลงเขาก็พบว่าตนเองมายืนอยู่ ณ ลานกว้างแห่งหนึ่งที่ไกลสุดลูกหูลูกตา ทุกอย่างช่างจ้าซะเหลือเกิน! มันทั้งขาวทั้งนวลแล้วก็นุ่มนิ่มในเวลาเดียวกัน พลันลองก้มมองดูด้านล่างถึงได้พบว่านี่ไม่ใช่พื้นดินธรรมดา หากแต่เป็นปุยเมฆนุ่ม ๆ ที่กระจายตัวอยู่ทั่วแอเรียเต็มไปหมด

.

"เอาจริงดิ! นี่คือสวรรค์หรอ?"

"โห.. เหมือนกับที่เคยฝันถึงเลยแฮะ"

"เอ๊ะเดี๋ยวก่อนซิ! หรือว่าเราตายไปแล้ววะ?!"

.

หน้าซีดเป็นไก่ต้มสิจะเหลือเหรอ นรกสวรรค์มีแต่คนตายเท่านั้นที่มีสิทธิได้ไป ประกอบกับพอมองซ้ายมองขวาแล้วไม่เห็นใครเลยสักคน จางอี้เฟิงก็เลยยิ่งฟุ้งซ่าน เขาเลือกที่จะเชยคางขึ้นเพื่อแหงนคอมองข้างบนเป็นลำดับถัดไป ก่อนจะพบว่ามันมีฐานของก้อนเมฆมากมายทอดตัวเป็นแพรยาว แล้วก็วางซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ขึ้นไปอีก ซึ่งไม่เหมือนกับคอนโดที่มนุษย์อยู่อาศัยเลย บางทีเหล่าเทวดานางฟ้าอาจจะมีระดับชั้นวรรณนะแบ่งสมณศักดิ์กันอยู่ และพวกเขาก็คงจะแบ่งโซนกันอยู่อาศัยตามลำดับชั้นดังกล่าวด้วย

.

เท่าที่สังเกตตอนนี้จางอี้เฟิงน่าจะอยู่ในชั้นล่างสุดแล้ว มิหนำซ้ำยังยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางลานเมฆกว้างกว่า 5 กม.เห็นจะได้! เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป ก็เลยตัดสินใจออกเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อย จนกระทั่งผ่านไปราว 5 นาที จู่ ๆ เจ้าตัวก็เริ่มสังเกตเห็นเงาของใครคนหนึ่งเป็นจุดเล็ก ๆ ซึ่งสวมชุดสีม่วงขลิบทองและมีหมวกทรงสูงอูซาหม่า (乌纱帽) อยู่บนศีรษะ เขายืนอยู่ไกลเหี้ย ๆ ไกลสัด ๆ ชนิดที่แทบจะสุดแม็พเลยก็ว่าได้ จางอี้เฟิงก็เลยถึงกับต้องพูดปลุกใจตัวเองขึ้นมา

.

"เอาวะ! ลองดูหน่อย ยังไงเราก็ไม่รู้จะไปที่ไหนอยู่ดี"

"มีเป้าหมายให้ยึดเหนี่ยวก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรนี่นา ลุย! , ฮึบ!"

.

"บุ๋ม..ม..ม!"

ก้าวแรกไม่เป็นไรก้าวต่อไปไฟก็ไม่ได้ไหม้สบง หากแต่เป็นก้าวที่สามที่สี่นี่สิที่เหมือนจะมีเรื่อง!

.

เดินมาตั้ง 5 นาทีไม่เห็นจะมีอะไร แต่พอเดินแบบมีไฟเข้าหน่อยไฉนฐานเมฆทั้งแผงมันถึงได้เลื่อนหุบเข้าไปเองเช่นนี้! พรืดดด! จางอี้เฟิงก็เลยเหมือนถูกฉุดลากกระชากถู ให้พุ่งเข้าไปหาจุดสีม่วงที่ล็อคเป้าเอาไว้

.

"ครืดดด! , ครืดดด! , ครืดดด!"

.

"เฮ๊ย! ๆ , เดี๋ยว! ๆ , เร็วไปแล้ว..ว..ว..! เฮ๊ยยยย~! "

"อ๊าาาากกกกกกก!"

.

"กึก!"

พอไปถึงและหยุดตัวลงหัวเข่าของเขาก็เหมือนถูกแรงกดประหลาด กระแทกให้คุกเข่าลงตรงหน้า

.

จะเรียกว่าเป็นการบังคับให้ศิโรราบแบบออโตเมติกก็มิผิด เพราะต่อมาชายรูปร่างสูงใหญ่ผู้ใส่อาภรณ์สีม่วงขลิบทองพร้อมกับหมวกทรงปล่องไฟอูซาหม่า (乌纱帽) ก็กลับหลังหัน พลางเผยโฉมหน้าที่แท้จริงให้จางอี้เฟิงดู

.

"เป็นเช่นใดเล่าเห็นโฉมหน้าข้าเต็ม ๆ เช่นนี้แล้ว เจ้ารู้สึกเช่นไร?"

คีย์เสียงกระเทยมาเต็ม เยือกเย็นยานจนหนังไข่สั่นสะบั้น

.

"สะ.. สวยงามเหลือเกินครับ"

เขาพยายามจะผสานมือไว้ตรงหน้า ทำท่าคารวะพร้อมกับคุกเข่า

.

"และผมก็ต้องขออภัยท่านในทุก ๆ สิ่งที่ผมทำลงไป ผมคึกคะนองและไร้สามัญสำนึกเองครับ"

"ขอท่านเทพเจ้าโปรดเมตตาด้วย.."

.

"มิเป็นไรหรอก ข้าจะมิถือสาหาความเจ้าก็แล้วกัน"

"แต่เจ้าต้องตอบข้ามาตามตรง ว่าเคยเห็นอาภรณ์ชุดเครื่องแบบเหล่านี้หรือไม่?"

พูดเสร็จท่านเทพกงกงก็ได้ตวัดนิ้วดัชนีเรียกชุดเครื่องแบบผ้ายืด ของทหารส่งสาส์นเทียนซิ่งจงที่เก็บไว้ออกมาแสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์

.

จางอี้เฟิงพยักหน้าเขาตอบว่ารู้ยิ่งกว่ารู้ซะอีก เพราะนี่คือชุดเสื้อผ้ากีฬาแบบเดียวกับที่ใช้แข่งฟุตบอลในยุคปัจจุบัน มิหนำซ้ำเขายังรู้อีกด้วยว่าใครเป็นคนที่เคยใส่เสื้อตัวนี้ เมื่อครั้งอยู่บนโลกมนุษย์!