Masukเราชอบดูบอลเราเลยคิดสนุก อยากจะจับนิยายจีนกำลังภายในมาผสมกับฟุตบอลดู แค่หน้าปกก็เท่ห์แล้ว เมื่อวรยุทธ์เท่ห์ ๆ มาผสมกับสกิลฟุตบอลคูล ๆ ก็ลืมไปได้เลยสำหรับนิยายจีนเดิม ๆ จำเจซ้ำซาก
Lihat lebih banyakท่ามกลางร่างในชุดเกราะเหล็กของสหายร่วมรบที่กระเด็นกระดอน บางศพโดนบอลอัดกลางหน้าท้องแล้วลากผ่านหน้าจางอี้เฟิงไปเลยก็มี ชายหนุ่มอยู่ในสถานการณ์ที่จะพลาดมิได้อีกแล้ว ยิ่งปล่อยไว้นานยิ่งมีแต่การสูญเสีย มิหนำซ้ำขึ้นชื่อว่านักบอลแล้วไซร้ การถูกตราหน้าว่าทำให้ทีมแพ้ยิ่งเป็นอะไรที่รับไม่ได้.การยอมจำนนมิใช่อัตลักษณ์ของเอกบุรุษเยี่ยงเขา จางอี้เฟิงจึงเหยียดเท้ากางขึ้นไปแทบจะ 180 องศา! เพื่อดูดเอาบอลลูกหนึ่งที่พุ่งผ่านลงมาเก็บไว้กับตัว แรงสั่นสะเทือนหวิดจะทำให้เป็นไส้เลื่อนเอา แต่ก็นั่นแหละ! ลองเป็นลูกบอลที่อยู่ในค่ายกล 18 ทิศด้วยแล้ว ย่อมมิใช่บอลธรรมดาเฉกเช่นที่อื่น แล้วมันก็น่าจะออกฤทธิ์แว้งกัดใส่จางอี้เฟิงอยู่หลายส่วน."อึก!!! , แม่งสะบั้นจากเท้าขึ้นมาถึงไข่เลยกู!""แต่อย่างน้อยก็ได้ลูกบอลที่ต้องการมาแล้วล่ะนะ..""ขอเลี้ยงดูหน่อยล่ะกัน ขอทำความคุ้นชินกับมันหน่อย~!".แล้วเขาก็เริ่มออกวิ่งซึ่งเป็นการวิ่งแบบมีลูกบอลเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ได้ขึ้นสวรรค์มา พื้นข้างล่างเป็นดินก็จริงแต่ก็มีความนุ่มนิ่มเพราะฐานล่างดันเป็นก้อนเมฆ นั่นจึงทำให้การคอนโทรลบอลนุ่มนวลกว่าปกติ จากที่วิ่งตัวเปล่าเร็วจี๋อยู่แล้
"เฮ๊ย! พี่ระวัง! ก้มหัวหลบเร็ว!"."เพล๊งงง!"."ข้างหลังพี่! บอลมาจากด้านหลัง! เข้าประชิดตัวมันไว้ก่อนอย่าให้มันง้างเท้าได้!"."เพล๊งงง! , เพล๊งงง!"."อ๊ากกกก!!! , อั๊ก! , เฮือกกก!"."พี่ทำใจดี ๆ ไว้นะครับ! แข็งใจหน่อย! อย่ามาตายที่นี่เชียวนะพี่!"."ตุบ! , ตุบ! , เพล๊งงง! , เพล๊งงง!".สาบานได้ว่านี่คือมวลมหาวินาศสันตะโรอย่างแท้จริง ทั้ง ๆ ที่ความเดิมจากตอนที่แล้ว พวกเขายังกระโดดยันหน้าแข้งแก๊งเทียนซิ่งจง (天行种) จนขาหักเป็นว่าเล่น อีกทั้งยังง้างศาตราวุธฟาดฟันใส่ขาพวกมันราวกับถางป่าถางพง ยังมิทันข้ามตอนดีเลยสถานการณ์ทุกอย่างกลับพลิกตาลปัตรไปหมด! .ค่ายกลลูกหนัง 18 ทิศ เป็นกลศึกที่พลังการทำลายล้างสูงมาก กลุ่มผู้ใช้จะต้องมีฝีเท้าที่ทัดเทียมกัน มีความเข้าขารู้ใจและมีทีมเวิร์ค คนหนึ่งรับคนหนึ่งต้องรุก คนหนึ่งออกขวาอีกคนต้องออกซ้าย ยิ่งใช้งานกันเป็นกลุ่มใหญ่จำนวนลูกฟุตบอลก็จะยิ่งมากตามไปด้วย แล้วมันก็จะนำมาซึ่งอานุภาพอันรุนแรงจนมิมีใครต้านทานอยู่.แรกเริ่มเดิมทีพวกเทียนซิ่งจง (天行种) ก็มิได้ตั้งใจจะใช้ค่ายกลนี้ พวกเขาแค่ตั้งป้อมปราการแล้วตะบันเตะลูกบอลให้มาขยายยักษ์ที่ฝั่งนี้ระเบิดโครมคร
"อ๊ากกกก!!! , โอ๊ยยยย!!! , ขาข้า! , ขาของข้า! , อ๊าาากกก!!!"กุมหน้าแข้งตัวงอเป็นกุ้งสลับกับร้องทุรนทุรายเจ็บปวด หักจริงหนักจริง แม่งแตกเข้าไปยันสนับแข้งอ่ะคิดดู.ทุกอย่างเป็นไปตามที่จางอี้เฟิงคิดไว้มิมีผิด ทันทีที่เขาสปริงตัวลุกขึ้นยืนได้จึงมิต้องมีสปิริตในเกมกีฬาใด ๆ ไม่มีในกติกาแต่มีอยู่ในแข้งขาพวกเทียนซิ่งจงทุกคน บางทีสโลแกนบนขวดสปอร์นเซอร์ก็ควรจะวางลงไว้ก่อน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าอะไรควรมิควร ก็เลยกระโดดเหยียบขาคู่แม่งอีกสักรอบ."ตายซะเถอะมึง! , ฮึบ!!!"."กร๊อบบบบ!!!"ขาหักก็เท่ากับเรียบร้อย ไม่มีขาก็เปรียบเสมือนไม่มีชีวิต วิชาใด ๆ ที่ได้รับมาก็เป็นอันยุติพลังปราณสูญสิ้นสลายไป.มิหนำซ้ำพอเห็นจางอี้เฟิงทำแล้วสัมฤทธิ์ผล ขวัญกำลังใจของทหารสวรรค์ (天门守卫) ทั้ง 50 คน ที่ต้วมเตี้ยมวิ่งตามมาด้านหลังก็ลุกโชติช่วงชัชวาลขึ้นมาเลย การเล็งที่ขาหรือฝ่าเท้ามิได้สูงเกินขั้นวรยุทธ ผนวกรวมกับความขุ่นแค้นที่โดนอวัยวะเบื้องต่ำนี้ศิโรราบปราชัย บ้านเมืองลุกเป็นไฟก็เพราะลูกเตะบอลไฟดั่งขีปนาวุธข้ามทวีป ICBM (Intercontinental Ballistic Missile) นี่มิใช่เหรอ."ปกป้องโหย่ฮวาเซียนโจว! หักขาข้าศึกให้สิ้น!"
ขาดเพียงท่วงทำนองประกอบเท่านั้น มิเช่นนั้นฉากการเดินลงสนามรบของพวกเขาเหล่านี้ คงมิต่างจากภาพยนต์ดังยุค 90 's อย่าง Armageddon (1998) ไหนจะลูกบอลเพลิงที่ลอยข้ามหัวมาบนฟ้าเหล่านั้น ที่ก็มิต่างไปจากอุกกาบาตล้างโลกที่อยู่ในหนังเลย จางอี้เฟิงเลือกที่จะทำสิ่งดังกล่าวลงไป เพราะเขาเชื่อในคำพูดของพี่ทหารสวรรค์ (天门守卫) ที่บอกว่าข้าศึกจะต้องพักราว 1 จู้เซียง กว่าจะยิงลูกไฟรอบต่อไปออกมา.สายตาของเขาอ่านเกมไว้หมดแล้ว แม้จะมิเฉียบคมเท่าโค้ชบอลทั่วไป แต่เขาก็พอจะประเมินได้ว่าฝ่ายตรงข้ามคิดจะทำอะไรต่อ เป็นความจริงที่สมรภูมิรบแห่งนี้คล้ายกับสนามฟุตบอลมาก ดินแดนเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) แต่ก่อนมีสภาพเป็นทุ่งหญ้าภูเขาเขียว พวกเขาโดดเด่นในการเป็นเมืองท่า เน้นให้การรับรองแขกบ้านแขกเมือง ชำนาญเรื่องการค้าขายเชิงพาณิชย์และการติดต่อสื่อสาร แคว้นสวรรค์แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยสาธารณูปโภค ที่อำนวยความสะดวกในการเดินทาง.สะพานต้องมี , สนามบินต้องมา , ท่าราชนาวีทางเรือ มั่งคั่งไปด้วยศูนย์สรรพสินค้าสวรรค์ หรือถ้าจะพูดให้เห็นภาพสั้น ๆ ดินแดนเซียนแสงจันทร์ (โหย่ฮวาเซียนโจว) ก็คือ "รังสิต" ก่อนจะถึงกรุงเทพ ฯ ดี ๆ นี่เอง ที่น









![ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

