บทที่ 13 : ฝากเธอด้วยนะ

เสียงระเบ็งเซ็งแซ่จากระเบิดลูกหนังตูมตามกดดันหนัก เทพกงกงยืนกำหมัดแน่นตัวสั่นสะท้านเฝ้ารอว่าจางอี้เฟิงจะให้คำตอบแนวไหน และบางทีหากเราย้ายจิตไปอยู่ในมุมของอี้เฟิง เราก็อาจจะเข้าใจในสิ่งที่เขาคิด เพราะขึ้นชื่อว่าฟุตบอลนั้นใช่ว่าจะสร้างกันได้ง่าย ๆ ทุกอย่างต้องมีเวลาฝึกซ้อม ต้องมีการเล่นที่เป็นทีมเวิร์ค ไหนจะเรื่องเฟ้นหานักเตะให้ตรงกับตำแหน่งอีก กงกงเป็นเทพ LGBT บนสวรรค์ดีดนิ้วสั่งอะไรก็ได้ดั่งใจ พวกเขาไม่มีทางเข้าใจความลำบากในกิจกรรมที่มนุษย์เนรมิตขึ้นหรอก

.

"ว่าเช่นไรเล่าข้ารอคำตอบเจ้าอยู่นะ? ข้ารับปากเลยว่าเจ้าจะสุขสบาย น้ำท่าบริบูรณ์มีห้องนอนมีห้องน้ำ อาหารการกินเพรียบพร้อม เรียกได้ว่าในโลกมนุษย์เจ้ามีอะไร สิ่งที่เจ้าเคยถวายให้เทพเจ้าไว้เจ้าจะได้เช่นนั้นทุกอย่างแค่เพียงเจ้าช่วยพวกเรา"

.

"ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นครับท่านองค์เทพ แต่นอกเหนือจากความยากเรื่องทำทีมแล้ว ผมยังมีอีกประเด็นที่สลัดออกไปจากหัวไม่พ้นจริง ๆ หากเป็นไปได้ผมอยากให้ท่านช่วยเคลียร์เรื่องนี้ให้หน่อย แล้วผมจะสอนมรรคาฟุตบอลแห่งสวรรค์ให้พวกท่านเป็นที่แรก"

.

"ว่ามาเลย! เร็วเข้าเจ้าต้องการสิ่งใด? ชีวิตข้ามีแค่ไข่ข้างซ้ายเท่านั้นที่ให้เจ้ามิได้เพราะมันถูกตัดไปแล้ว!"

หน้าสิ่วหน้าขวานระเบิดโครมครามอยู่เบื้องล่าง ยังมิวายมีอารมณ์กวนส้นตีน เหมือนเทพกงกงจะดีใจจนเนื้อเต้น

.

"คือถ้าผมอยู่บนนี้ผมต้องใช้เวลาเยอะ ต้องกินนอนอยู่บนสวรรค์ แล้วคนทางบ้านผมจะทำยังไงล่ะครับ? บรรดาพ่อแม่หรือเพื่อนร่วมทีมฟุตบอลของสำนักกีฬาลี่ฮือหลวงของผมจะเป็นยังไง? เกิดผมหายไปเฉย ๆ นี่เรื่องใหญ่เลยนะครับท่านต้องซัพพอร์ตนักบอลคนนี้ด้วย! ซัพพอร์ตนักบอลคนนี้ได้ไหมครับ!"

จางอี้เฟิงพยายามอธิบายแล้วก็ไม่เห็นจะเข้าใจยากตรงไหน ทุกคำพูดล้วนอยู่บนพื้นฐานของเหตุและผล

.

"ฟู่~!"

ลมสวรรค์พัดผ่านบางเบา ความหนาวบาดผิวทิ้งช่วงให้เทพกงกงประเมินความคิด พ้องกันกับเสียงอึกทึกครึกโครมด้านล่าง สมรภูมิดูจะไม่หยุดตามยิ่งคิดนานทหารสวรรค์ยิ่งมีแต่สูญเสีย

.

จนกระทั่งผ่านไปราว 2 ก้านธูปเทพเฝ้าตำหนักสวรรค์ก็คิดออก!

.

"ข้ารู้แล้ว! เอาเช่นนี้แล้วกัน! เจ้าถอยมายืนข้างหลังข้าตรงนี้ก่อน!"

กวักมือกระดุกกระดิก แล้วจางอี้เฟิงก็เดินอ้อมมาซ่อนด้านหลังอย่างว่าง่าย

.

ก่อนที่ต่อมาคาถาบทหนึ่งจะถูกสวดขึ้น ด้วยความสัตย์จริงว่าชายหนุ่มฟังไม่ออกแม้แต่นิดเดียว มันเป็นภาษาจีนที่คงมีแต่สัตว์ดึกดำบรรพ์กับบรรพบุรุษที่ผ่านการตายมาแล้วสักสี่ครั้งถึงจะเข้าใจได้ แถมระหว่างนั้นมือทั้งสองข้างของกงกงก็ป่ายปัดเวียนวนเป็นรูปวงกลมคล้ายกับคนกำลังละเลงแปรงทาสีกลางอากาศ

.

ไม่มีสีออกมาสักหยดมีแต่ประกายไฟสปาร์คที่คล้ายกับไฟเย็นที่เด็ก ๆ จุดเล่นในคืนวันลอยกระทง พวกมันโพยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของท่านองค์เทพ และอีกส่วนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาจางอี้เฟิง ลักษณะมันเป็นวง ๆ มีประกายไฟสปาร์คเป็นแฉก ๆ แล้วก็หมุนติ้ว ๆ จนมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จากไซส์เท่าแตงโมกลายเป็นลูกบาส จากลูกบาสเป็นห่วงฮูลาฮูป จากห่วงฮูลาฮูปกลายเป็นฝาโอ่ง ซึ่งใหญ่พอจนมองเห็นภาพของอีกสถานที่หนึ่งที่อยู่ในรัศมีวงกลมประกายไฟดังกล่าว

.

"เจ้าชอบคนไหนเจ้าเลือกเลยแล้วมาบอกข้า.."

เทพกงกงเอ่ยคำขึ้น ในขณะที่สองมือก็ป่ายปัดฝ่ามือละเลงเป็นรูปวงกลมไปด้วย

.

"คือท่านจะให้ข้าเดินเข้าไปดู แล้วยัดหัวทะลุมิติข้ามไปฝั่งโน้นเหรอครับ?"

.

"ใช่! ในนั้นคือเด็ก ๆ ในสังกัดข้าเอง ข้าใส่กุญแจห้องล็อคพวกนางเอาไว้ และตอนนี้ข้าอยากให้เจ้าเลือกมาสักนางหนึ่งเพื่อจะได้เอามาช่วยงานพวกเรา"

.

หัวใจจางอี้เฟิงเต้นตึกตัก ๆ บอกตามตรงว่าฟิลลิ่งนี้เหมือนกับได้เลือกหมอนวดในตู้กระจกก็มิปาน หากแต่นี่คือนางฟ้านางสวรรค์ตัวจริงไม่ใช่การเปรียบเทียบ สวรรค์ชั้นเจ็ดสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ห่าเหวอะไร ในเมื่อตอนนี้แหละคือของแท้คือช่วงเวลาที่เขาได้อยู่บนสวรรค์จริง ๆ และกำลังจะได้รับสิทธิประโยชน์สูงสุด ชายหนุ่มเตรียมจะเดินตรงเข้าไปเลือกอยู่แล้วหากมิใช่เพราะนางอัปสราผู้นั้นดันเดินสวนออกมาก่อน

.

กงกงคิดไว้แล้วเชียวว่าต้องเป็นนาง เพราะนางคือนางฟ้าที่ซุกซนที่สุดในกลุ่ม เป็นนางอัปสรตนเดียวกับองค์ที่ออกมานอกตำหนักสวรรค์แล้วถามโน่นถามนี่ อยากรู้อยากเห็นไปซะทุกเรื่อง ขนาดตอนนั้นมีทหารส่งสาส์นของเทียนซิ่งจงปลิดชีพตนเองตายลงตรงหน้านางยังมิกลัว ประสาอะไรกับภารกิจเช่นนี้นางก็เลยอาสามันซะเลย

.

"เหมยลี่เสวียน นี่เจ้าเสนอตัวทำภารกิจนี้งั้นรึ?"

.

"(สวยจัง..)"

จางอี้เฟิงคิดในใจเขายืนแข็งทื่อไปเลย ในห้วงยามที่แม่นางเหมยลี่เสวียนเดินลอดบ่วงมิติสวนทางเข้ามาใกล้

.

ใบหน้าเหมยลี่เสวียนสวยกว่าแอลลี่ซะอีก ผิวพรรณก็ขาวอมชมพู ทั้งยังยิ้มหวานน่ารักน่าชัง พูดจาก็ไพเราะราวกับภาษาดอกไม้ นางมิมีท่าทางรังเกียจรังงอนมนุษย์โลกอย่างจางอี้เฟิงเลย แต่กลับทักทายเขาอย่างเป็นกันเองเสียด้วยซ้ำ เสียอย่างเดียวคือเวลาในการพบกันนั้นสั้นเกินกว่าจะสร้างความประทับใจได้ เพราะจู่ ๆ ท่านเทพกงกงก็ได้หยุดการใช้ฝ่ามือละเลงอากาศลง พลางสะบัดมือฟันฉึบลงตรงหน้าอย่างเด็ดขาด!

.

"ฉึบ!!!"

.

การกระทำดังกล่าวส่งผลให้ใบหน้างาม ๆ ของนางฟ้าเหมยลี่เสวียนค่อย ๆ เปลี่ยสภาพไป เมื่อครั้งอยู่ในห้องน้ำโรงเรียนจางอี้เฟิงเห็นหน้าตัวเองกลายเป็นกงกงได้เช่นไร เหตุปัจจัยลักษณะเดียวกันก็กำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง ผ่านไปราวชั่วเสี้ยวหายใจ ณ พื้นเมฆนุ่มนิ่มที่อยู่บนฟากฟ้าในท้ายที่สุดก็มีจางอี้เฟิงยืนคู่กันถึง 2 คนจนได้!