บทที่ 9 : ดวลเป้า!

อรุณเบิกฟ้านกกาโบยบิน ในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากหลับนอนกับแอลลี่ใน Multiverse ไปหลายน้ำ ก็ถึงเวลาที่จางอี้เฟิงจะลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับการต่อสู้ในชีวิตจริงซะที เขาอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานข้าวเช้าที่คุณแม่เตรียมไว้ให้ อาหารวันนี้ยังคงหอมกรุ่นชวนกินเช่นเคย มีหมั่นโถว่ลูกใหญ่ , ซุปหัวไชเท้า , ข้าวต้มกุ๊ยร้อน ๆ แล้วก็ขนมกรุบกรอบไว้ทานเล่นอีกมากมายหลายชนิด เห็นแล้วก็ชวนให้เจริญอาหารดีเหลือเกิน

.

"ลูกเฟิงนั่งลงสิลูก เช้านี้แม่จัดชุดใหญ่ไว้ให้หนูเลยนะ"

"แม่รู้นะว่าลูกมีเรื่องไม่สบายใจ เมื่อวานก็ไม่เห็นจะกินอะไรสักคำ.."

คุณแม่ตักน้ำแกงมาวางที่โต๊ะ ด้วยสีหน้าของคนเป็นห่วง

.

"ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ แค่นี้ผมจัดการเองได้ ผมโตแล้วนะครับ"

จางอี้เฟิงตอบเสียงเรียบ เขาก็ยังเป็นเขาและไม่มีทางบอกหรอกว่าไอ้ที่ว่าแก้ปัญหาน่ะ คือการชักว่าวแบบมาราธอน!

.

คุณพ่อที่นั่งทานข้าวอยู่ก่อนแล้ว ก็เลยแทรกขึ้น

.

"งั้นถ้าไม่อยากเล่า! ก่อนจะนั่งลงกินข้าวก็ยกสำรับไปไหว้เทพเตาไฟเจ้าเสิน (灶神) ท่านสักหน่อยสิ"

"ท่านเป็นเทพประจำบ้านผู้คอยปกป้องคุ้มครองเรา ลูกลองขอพรจากท่านดู อย่างน้อยจิตใจจะได้ผ่อนคลายลง"

"ถ้าสมาธิไม่ดีจะเรื่องเรียน หรือเล่นกีฬาก็จะแย่ไปหมดนะลูก.."

.

"อืม.. ได้เลยครับพ่อ ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้"

.

ว่าแล้วก็ปีนขึ้นหิ้งไปปักธูปจำนวนสามดอก ตามติดด้วยการนำกับข้าวใส่ถ้วยเล็ก ๆ ขึ้นไปเปลี่ยนสลับกับของเดิม ปกติจางอี้เฟิงก็ทำการสักการะเทพเจ้าแบบนี้อยู่เป็นประจำ เขาเป็นเยาวชนสายมูตัวยง เอะอะอะไรก็เรียกหาเทพองค์นั้นองค์นี้ให้ช่วยอยู่เป็นนิจ และทุกทีเขาก็มักจะขอพรให้ตัวเองมีสุขภาพที่ดี มีพลานามัยที่สมบูรณ์ มีกำลังวังชาในการเบียดปะทะแย่งบอลกับคู่แข่ง เพิ่งจะมีวันนี้แหละที่เขาลองขอพรในส่วนของความรักดู ซึ่งก็นะ! ก็ขอ ๆ ไปงั้นแหละ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าแอลลี่คบกับใครอยู่

.

.

ตัดภาพมาที่โรงเรียน สำนักกีฬาลี่ฮือหลวงดูเหมือนจะมีกฏข้อหนึ่งที่สำนักร่วมเมืองอื่น ๆ ไม่มีกัน นั่นก็คือประตูรั้วของพวกเขาไม่เคยปิด! ที่นี่เปิดโอเพ่นตลอดเพราะมีนโยบายว่ากีฬาไม่เคยเป็นพิษเป็นภัยต่อใคร ใครอยากใช้ก็ใช้ ใครอยากมาเล่นก็เล่น เสียเหงื่อให้กับกีฬาดีกว่าเสียน้ำกามให้กระหรี่ติดเอดส์ เพราะงั้นแอลลี่ถึงแอบมาฝึกฟุตบอลตอนดึก ๆ ได้ และตอนนี้ที่ยังคงเป็นเวลาเช้าตรู่ ตะวันยังไม่ขึ้นไก่ยังไม่โก่งคอขัน แต่จางอี้เฟิงกลับมาถึงสำนักก่อนใคร ๆ ตั้งหลายชั่วโมง

.

"เหอะ ๆ ก็มันนอนไม่หลับนี่นา อยู่บ้านก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่ดี"

"สู้มาเตะบอลรอเพื่อน ๆ ที่นี่ดีกว่า ขืนไม่ทำอะไรเลยประเดี๋ยวหน้ายัยแอลลี่ก็จะตามมาหลอนเราอีก"

"ไม่ไหวแล้ว.. น้ำเราจะหมดตัวอยู่แล้ว.. แข้งขาก็อ่อนล้า.. , เฮ้อ~! "

.

"ตุบ!!!"

เสียงบอลพลาสติกง่อย ๆ กลิ้งแคร๊ก ๆ ไถลไปกับพื้นปูน

.

จางอี้เฟิงวิ่งเตะบอลของเล่นของเขาอยู่คนเดียวตรงลานหน้าเสาธง เขาใช้ฐานของแป้นบาสเป็นโกลล์หนูเล็ก ๆ เพื่อเลี้ยงจี้ ๆ ๆ แล้วก็สับไกยิง! บางจังหวะก็เล่นชิ่งหนึ่งสองกับเงาตัวเอง ทำคอมโบแบบโคตรเหนือชั้นแล้วก็ตวัดยิง! ตูมมม! เจตนาเพื่อฆ่าเวลาล้วน ๆ เพราะสิ่งนี้ไม่ทำให้เขาเพิ่มพูนทักษะฟุตบอลที่เหลือล้นอยู่แล้วให้มากขึ้นแต่อย่างใด เขาแค่ไม่อยากฟุ้งซ่านไปกับแอลลี่ นี่ต่างหากคือเจตนาที่แท้จริง

.

แต่ทว่าทำไปได้ราว 3 ก้านธูปก็เริ่มจะเบื่อ! ยังไม่มีเพื่อนร่วมสำนักคนไหนมาถึงสักคน ท้องฟ้าก็ยังโพล้เพล้จะเอายังไงต่อดียังคิดไม่ออก เดชะบุญที่ดวงตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นรูปปั้นเทพเจ้าประจำโรงเรียน ที่ตั้งอยู่เยื้อง ๆ กับเสาธงเข้า นี่คือประติมากรรมลอยตัวขนาดเท่าคนจริงที่สวยสง่างามมาก ว่ากันว่าอดีตครูใหญ่ถึงกับจ้างช่างชาวอิตาลีมาแกะสลักเลยทีเดียว

.

ซึ่งนั่นมิใช่ประเด็นที่จะทำให้จางอี้เฟิงเกรงกลัว เขาหันซ้ายแลขวาดูแล้วก็ดูอีกว่าไม่มีใคร พลันคิดต่อไปว่าคงอีกนานกว่าจะมีนักเรียนคนแรกโผล่มาถึงสำนัก จิตอกุศลบวกความคิดอุตริจึงบังเกิด! เมื่อเจ้าตัวดันอยากจะท้าทายความสามารถของตัวเองขึ้นมา ผ่านการทำชาเลนจ์!

.

"เอาวะ! มาทดสอบความแม่นดูดีกว่า"

"เราเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเป็นบอลพลาสติก เรายังจะเปิดได้แม่นอยู่ไหม?"

.

หนุ่มหัวใสจึงเริ่มเลี้ยงบอลไปตั้งไว้ที่ตรงกลางลานปูน แป้นบาสกลายเป็นอดีต เพราะเทวรูปด้านหน้านั้นหฤหรรษ์กว่าอย่างมหาศาล จากนั้นจางอี้เฟิงก็เอาโทรศัพท์สมาร์ทโฟนมาเข้าโหมดถ่ายวีดีโอ พลันเอาไปตั้งไว้บนพื้นปูนโดยพิงกับขวดน้ำเอาไว้ ณ ตอนนี้ภาพในจอเครื่องจึงเป็นคลิปวีดีโอที่บันทึกการกระทำของเขาไว้ได้แบบเต็มตัว เห็นตั้งแต่หัวยันหำ ทั้งยังเป็นมุมถ่ายเสยที่โคตรคูลและโคตรอาร์ทเอามาก ๆ !

.

เมื่อทุกอย่างพร้อมเจ้าตัวจึงเริ่มพูดกับกล้อง

.

"สวัสดีครับชาวเน็ตทุกคน ๆ ดูทุกท่าน วันนี้ผมจะมาทำชาเลนจ์ปิดตาเตะบอลให้ดูกันนะครับ"

"มาดูกันดีกว่าว่าผมจะเตะบอลโดน "กระจู๋" ของเทวรูปที่อยู่ตรงหน้าได้หรือไม่?"

"แต่โดยส่วนตัวผมคิดว่าไม่! เพราะบอลพลาสติกลูกนี้ค่อนข้างเบา เป็นไปได้สูงว่าจะโดนลมเป่าให้ไซส์โค้งหลุดเป้าไปซะก่อน"

"เดี๋ยวเรามาลองดูกันนะคร๊าบบบ!"

.

"พรึบ! , พรึบ!"

สะบัดผ้าเช็ดหน้าผืนโตออกมา พลันนำมาผูกเข้าที่ตาตัวเอง

.

ต่อด้วยการใช้มืองม ๆ อัง ๆ หาว่าลูกบอลอยู่ตรงไหน ภาพในกล้องคือทุลักทุเลมาก จนคิดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จางอี้เฟิงจะทำชาเลนจ์นี้ได้สำเร็จ แต่ทว่าหลังผ่านไปพักใหญ่เขาก็เริ่มตั้งหลักได้ จางอี้เฟิงเดินถอยหลังไปสามเก้าพลันสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อตั้งสติ จากนั้นจึงวิ่งปรี่เข้ามาเต็มแรงแล้วก็หวดตู้มมม!!! ไปแบบพรวดเดียว!!!

.

"ตูมมม!!!"

.

บอลพลาสติกพุ่งทะยานส่ายยึกยือราวกับงูเลื้อย แต่ก็เป็นงูที่ฉวัดเฉวียนไม่เลว ใครรับบอลลูกนี้เข้าไปคงไม่แคล้วเจ็บตัวหนัก จางอี้เฟิงไม่รู้ว่าเขาเตะไปตรงทิศไหม แต่การที่เขาได้ยินเสียงลูกบอลกระทบกับสิ่งใด นั่นย่อมเท่ากับว่าเจ้าตัวมาถูกทาง นักบอลหนุ่มจึงรีบแกะผ้าปิดตาออก พลันหันมาเช็คคลิปวีดีโอที่อัดไว้เป็นการด่วน ถึงได้พบว่ามันเข้าเป้าแบบเต็ม ๆ เต็มกระเปาะหำขององค์เทพแบบเน้น ๆ เลยด้วย!

.

"ไอ้หยา! แม่นโคตร!"

"นี่เราควรอัพโหลดคลิปนี้ลงโซเชียลดีไหมเนี่ยะ?"

"แต่อย่าดีกว่านั่นมันรูปปั้นเทพเจ้า ใครรู้เข้าจะดราม่าเอา เพราะเราเองก็ไมคิดว่ามันจะโดน!"

"เป้าเชี่ยน! (抱歉) , เป้าเชี่ยน! (抱歉) ศิษย์ผู้นี้กราบขออภัยต่อท่านองค์เทพ"

ผสานมือขึ้นกึ่งกลางอก แล้วยื่นออกมาเขย่าโค้งคำนับเหมือนในหนังจีน

.

แม้จะอยู่คนเดียวและไม่มีใครเห็น แต่จางอี้เฟิงก็สำนึกได้ด้วยตนเองว่าเขานั้นคึกคะนองเกินไป เขาขอขมาท่านเทพด้วยความบริสุทธิ์ใจ และหวังว่าเทพประจำโรงเรียนจะให้อภัยแก่เขา โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้ว! เทวรูปสลักหินองค์ดังกล่าวแม่งก็คือ "เทพกงกง" เทพ LGBT บนสรวงสวรรค์ที่หายหน้าหายตาไปหลายตอนนั่นเอง!