บทที่ 12 : การตัดสินใจ

"จริงรึ!? จงเร่งชี้แจงมาเดี๋ยวนี้!"

เทพกงกงถึงกับเสียกิริยา บุคลิกแกดูขึงขังขับความแมนออกมาหลายส่วน

.

"จริงครับท่าน! ผมจำได้แม่นเลย ถึงผมจะไม่รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่เขาคือศูนย์หน้าเบอร์ 9 ตัวจบสกอร์ของสำนักกีฬาหลงเซียงถื่อ! พวกเรากรำศึกหนักฟาดฟันกันมาหลายปี ตัวนักกีฬาอาจจะมีผลัดใบเปลี่ยนหน้าคร่าตาไปบ้าง แต่ลวดลายสีสันและโลโก้บนเสื้อผมไม่มีทางลืมคู่แข่งตัวฉกาจอย่างพวกเขาเป็นแน่!"

.

"ลุกขึ้น.. แล้วเชิญพูดต่อ"

กงกงผายมือเป็นสัญญาณพลางกอดอกฟังอย่างตั้งใจ

.

"อะ.. อืม.. ครับ! เสื้อตัวนี้เป็นเสื้อคอกลมที่ผลิตจากเส้นใยสังเคราะห์คุณภาพสูง Polyester เกรดกีฬา เป็นเสื้อที่ไม่ได้ถูกสร้างมาแค่ใส่แต่ถูกออกแบบมาเพื่อลงสนามอย่างแท้จริง!"

.

"ผมมีโอกาสได้สัมผัสมันบ้างตอนที่เผชิญหน้ากับพวกเขาในสนาม ผมพยายามดึงพยายามกระชากแล้วปล่อยเพื่อทำลายจังหวะ แต่ครั้งแรกที่จับโดนก็สัมผัสได้ถึงความกระชับที่พอดีตัวเหลือเชื่อ พวกเขาไร้ซึ่งความอึดอัดใด ๆ เนื้อผ้าที่ยืดหยุ่นสูงทำให้เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ไม่ว่าจะสปรินต์สุดแรงเกิด หรือเลี้ยงหลบแบบซิ๊กแซ๊ก ยิ่งจังหวะยกเท้ายิงเต็มข้อยิ่งไม่ต้องพูดถึง เสื้อมันจะขยับไปตามราวกับเป็นผิวหนังอีกชั้นของร่างกายเลยล่ะครับ!"

.

"แค่คิดถึงผมยังสยองอยู่เลย! ตอนนั้นผมยังเด็กมากยังเป็นแค่เด็กอคาเดมี่อายุราว 5 - 6 ขวบเองมั้ง แต่ถ้าเป็นตอนนี้ล่ะก็.. ไอ้พวกหลงเซียงถื่อ! ฉันจะขยี้เสื้อสีโลหิตกับโลโก้พยัคฆ์งับบอลของพวกแกให้ย่อยยับ! คอยดู!"

กำปั้นในมือถึงกับสั่นรัว ไฟนักฟุตบอลในใจเดือดปุด ๆ อยากปะทะด้วยหลังตีน

.

"หมายความเช่่นไรเจ้าเอ่ยเหมือนพวกเขาไร้เทียมทานมาก?"

.

"ก็ใช่สิครับ! พวกเราแพ้เละเทะเลย! แม้แต่ทีมในยุคปัจจุบันก็คงจะแพ้ไม่ต่างกันเพราะโค้ชไม่ยอมเลือกผมเป็นตัวจริง! ผมอ่ะเล่นคนเดียวได้! ชงเองกินเองได้! ฉีกซองใช้ได้เลย! เพอร์เฟ็คมากในฐานะปีกขวาคนหนึ่งแต่โค้ชก็ไม่เลือก! แม่งเอ๊ยพูดแล้วขึ้น! , ถุ้ยยย!!!"

.

"พลั๊ววว!"

ปาเสื้อบอลที่เปรียบเสมือนหลักฐานเพียงชิ้นเดียวอัดใส่พื้นปุยเมฆจนจมบุ่ม ก่อนที่แป๊บหนึ่งต่อมามันจะกิกคิกกะดิ๊กพลิกตัวกลับขึ้นมา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

.

"เหลิ่งจิ้ง! (冷静!) , เหลิ่งจิ้ง! (冷静!) ใจเย็นก่อน! เอาเป็นว่าข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าแล้ว แต่สาเหตุที่ข้าเรียกเจ้าขึ้นมาบนนี้ก็เพราะมีสิ่งที่อยากจะให้เจ้าช่วย"

.

หลังจากนั้นราว 2 ก้านธูปเทพกงกงก็ได้เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นบนสวรรค์ให้จางอี้เฟิงฟัง ไล่มาตั้งแต่การถูกรุกราน การใช้กลศึกและวรยุทธในการเข้าตีที่แปลกพิสดาร รวมไปถึงกลุ่มผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งอย่างพวกเทียนซิ่งจง แม้แต่การจรลีลงสนามรบเองของเง็กเซียนฮ่องเต้แกก็เล่า พลันย้ำนักย้ำหนาว่าทุกสิ่งที่ทำกับจางอี้เฟิงนั้น แกทำของแกเพียงคนเดียวโดยไม่มีเบื้องบนสั่งการ เนื่องจากเล็งเห็นแล้วว่าสถานการณ์น่าจะเอามิอยู่แล้ว ขืนรอคำสั่งจากส่วนกลางสวรรค์คงมิใช่สวรรค์อีกต่อไป

.

"เป็นเช่นไร? เจ้าพอจะสอนสิ่งที่เรียกว่า "ฟุตบอล" ให้ชาวสวรรค์เช่นพวกข้าได้หรือไม่?"

กงกงพยายามจะขมวดจบให้รวบรัดที่สุด และรอฟังคำตอบอย่างมีความหวัง

.

"ผมขอปฏิเสธครับ!"

จางอี้เฟิงตอบแบบโคตรเร็ว

.

และเจ้าตัวก็คงเพิ่งจะมาคิดได้ทีหลังมั้ง ถึงได้รีบใช้มือทั้งสองข้างเอื้อมลงมาตะปบลงที่ไข่กระโปกตัวเอง ดูผ่าน ๆ แล้วไม่ต่างจากตอนที่ต้องไปยืนเป็นกำแพงป้องกันลูกฟรีคิกของคู่แข่งเลย

.

"คือเปล่าครับ! , เปล่า! , ผมแค่จะบอกว่าผมน่ะก็แค่มนุษย์โลกธรรมดาคนหนึ่ง ผมไม่อหังการพอจะไปสอนเทวดาฟ้าดินเตะบอลหรอกครับ ภารกิจนี้ยิ่งใหญ่เกินไป! ผมเกรงว่าคนอย่างผมจะรับผิดชอบพลังอันใหญ่ยิ่งนี้ไม่ได้ ผมไม่ใช่ "ปีเตอร์ พาร์คเกอร์" แห่งสไปเดอร์แมนนะครับ!"

พูดไปเกร็งไข่ไปกลัวเหลือเกินว่าจะโดนเล่นงานเขตปลอดอาวุธอีก

.

แต่เทพกงกงก็ใช่ว่าจะใจไม้ไส้ระกำขนาดนั้น แกไม่มีทางทำทารุณกรรมต่อมวลมนุษย์บนเขตสวรรค์แห่งสันติภาพได้หรอก เทพเซียนไม่ควรจะเอาเปรียบมนุษย์ในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์บนนี้ และเพื่อจะชักจูงใจแกก็เลยตวัดชายเสื้อพลิกนิ้วดัชนีเพื่อเลื่อนผืนฟ้าบริเวณที่จางอี้เฟิงยืนอยู่ให้เลื่อนเข้ามาหาใกล้ ๆ ก่อนจะผายมือบอกให้ชายหนุ่มเดิมตามแกมา แล้วพอมาถึงในจุดที่เป็นสันขอบของพื้นก้อนเมฆเทพ LGBT หนึ่งเดียวบนสรวงสวรรค์ก็ได้ชี้ให้จางอี้เฟิงเห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง

.

"เจ้าดูเอาเองเถิด ข้าจะมิพูดอะไร"

.

"อะ.. อืม.. ได้ครับไหนขอผมดูหน่อย"

.

และหลังจากเขย่งเท้าโก่งคอชะโงกหน้าออกไปเล็กน้อย สิ่งที่ชายหนุ่มสิงห์นักเตะเห็นก็คือภาพของสมรภูมิรบอันเดือดระอุ! มันมีเนิน 350 หรือ เนิน 500 ไหมอันนี้ไม่แน่ใจนัก แต่สิ่งที่ระดมยิงมาเป็นเส้นเป็นสายนั้นไม่ใช่จรวดหลายลำกล้อง BM-21 แน่นอน หากแต่เป็นลูกฟุตบอลเป็นหมื่น ๆ ลูกที่ถูกกระหน่ำเตะให้ลอยไซด์โค้งข้ามกำแพงเมือง ก่อนจะม้วนตวัดปักหัวลงมาเป็นระเบิดเพลิงสังหาร! ตูมตาม! ล้างผลาญทหารสวรรค์ตายกันเกลื่อน! เสียงกรีดร้องโหยหวนยังดังสะท้อนขึ้นมาถึงบนนี้

.

"เจ้าคิดว่าเช่นไรล่ะ?"

เทพกงกงถามด้วยคีย์เสียงอันเรียบเฉยกึ่งซึมเศร้า

.

"เป็นฟุตบอลจริง ๆ ด้วยครับ"

.

"จะว่าเพราะพิษแว้งกัดของอัณฑะก็ใช่ แต่ข้าจะบอกเจ้าจากใจจริงว่าเป็นเพราะเจ้าบูชาเทพเจ้าอย่างพวกเราทุกวัน พวกเราถึงสื่อจิตถึงกันได้ ข้าทำเรื่องนี้โดยพลการและข้าต้องการให้เจ้าช่วยจริง ๆ "

.

"ท่านองค์เทพครับแต่ผมไม่คิดว่า.."

.

"ข้ารู้! แต่เจ้าคือคน ๆ เดียวที่เทพเฝ้าตำหนักสวรรค์อย่างข้าสื่อสารถึงได้! หากสวรรค์พังพินาศเจ้าจะกราบไหว้รูปปั้นเทพเจ้าไปทำไม! เจ้าลองตริตรองดูทุกคำที่ข้าเอ่ยล้วนเป็นเหตุเป็นผล!"

.

"โห.. ท่านครับ ชนะได้ 3 แต้ม เสมอได้ 1 แต้ม แพ้ได้ 0 แต้ม ถ้ามันง่ายแบบนี้ผมจะไม่ลำบากใจเลยครับ~!"

.

จางอี้เฟิงจะตัดสินใจเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป