บทที่ 10 : สาส์นจากอัณฑะ

โกหกตกนรกใต้ดิน , ใครไม่รักษาคำสัตย์ต้องกลืนเข็มพันเล่ม , ให้แล้วเอาคืนมะรืนนี้ตาย ฯลฯ สารพัดถ้อยคำสาปส่งในตำนานมักจะเชื่อมโยงโลกมนุษย์เข้ากับปรภพ แล้วก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่ามักจะมีเทพองค์นั้นองค์นี้ลงมาเกี่ยวข้อง คำถามคือแล้วจางอี้เฟิงของเราล่ะ! นักบอลตำแหน่งตัวสำรองของสำนักลี่ฮือหลวงผู้นี้ เพิ่งจะเตะบอลอัดไข่กระโปกเทพกงกงไปเมื่อเช้า คิดเหรอว่าเขาจะรอดจากอาชญากรรมพวงอัณฑะนี้ไปได้ อนิจจาสาสมใจ ยังไม่ถึงครึ่งวันเคราะห์กรรมก็เห็นผล

.

"อั๊ก! , อ่ะ! , อึ๊ก..ก..ก..ก..! , อั๊ก!"

"เหี้ย! เกิดอะไรขึ้นกับไข่เราวะ แม่งปวดชิบเป๋ง!"

"มันเหมือนมีอะไรมาบีบไข่เราไว้เป็นพัก ๆ บีบแล้วก็ปล่อย! ปล่อยแล้วก็บีบ! อู๊ยยยย!!!"

.

กริยาบิดไปบิดมาอยู่บนเก้าอี้ช่างดูไม่สง่างาม เขาดูเหมือนกับเด็กอนุบาลที่ปวดฉี่แต่ไม่กล้ายกมือขอคุณครู หนำซ้ำยังทนอยู่ ทนต่อ แล้วก็ทนต่อไป จนกระทั่งลามมาถึงช่วงพักเที่ยง

.

"กริ๊งงงงงง!!!! , กริ๊งงงงงง!!!!"

เสียงออดพักเที่ยงดังสนั่น คุณครูเก็บเอกสารปล่อยนักเรียนไปรับประทานข้าวเที่ยง และทันใดนั้นแอลลี่ที่นั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ก็ได้เร่งเดินเข้ามาหาจางอี้เฟิงเป็นคนแรก

.

"อี้เฟิงนายเป็นอะไรอ่ะ.. นายไม่สบายรึเปล่า?"

ถึงใบหน้านจะแสนเรียบเฉย แต่ทุกคำล้วนเป็นห่วงจากใจจริง

.

"หึ.. เธอสนใจฉันด้วยเหรอ ฉันไม่ใช่พี่หลิงห่าวของเธอสักหน่อย.."

โรคจิตแค่ไหนถามใจเฟิงดู จะมีสักกี่คนในโลกที่เอาความเจ็บใจรวมเข้ากับความเจ็บไข่ได้

.

"เอ้าไอ้นี่! คนเขาก็ถามดี ๆ จะกวนประสาททำไม?"

"ฉันก็แค่เป็นห่วงนาย โต๊ะฉันอยู่ฝั่งโน้นฉันเห็นนายนั่งตัวสั่นงก ๆ มาตั้งแต่เช้า เหงื่อก็แตกพลั่ก ๆ จนพักเที่ยงเนี่ยะ ไปห้องพยาบาลไหมเดี๋ยวฉันพาไป สภาพนายแบบนี้นั่งเรียนต่อไม่ไหวหรอก"

.

พอดีกันกับเพื่อนร่วมชั้นอีกกลุ่มหนึ่ง ที่ตรงเข้ามาชวนจางอี้เฟิงไปทานข้าวที่โรงอาหาร พวกเขาชวนแอลลี่ไปด้วยเพราะอยากให้ไปพร้อมกัน จะได้ดูเป็นกลุ่มแก๊งค์ ซึ่งกระบวนการดังกล่าวก็ทำกันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เว้นก็แต่วันนี้ที่ชายหนุ่มเลือกที่จะปฏิเสธ เขาก้มหัวลงต่ำหลบตาทุกคน พลางตวัดมือบอกให้ทั้งหมดไปที่โรงอาหารก่อนเลย เขาขอเข้าห้องน้ำก่อนแล้วจะตามไปทีหลัง

.

"ห่าวม่า ๆ (好嘛!) ก็ได้ ๆ เอางั้นก็ได้!"

"ป่ะแอลลี่พวกเราไปกันเถอะ ไปช้าเดี๋ยวไม่มีโต๊ะนั่งอีก!"

.

"อือ.. เข้าใจแล้ว! ว่าแต่นาย..? , ไหวแน่นะจางอี้เฟิง..?"

.

"ไหวสิไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พวกเธอไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป.. หึ ๆ"

"อ่าว! แล้วดูทำหน้า! อย่ามองฉันแบบนี้สิแอลลี่! ไปก่อนเล๊ยไม่ต้องห่วง พวกแกก็ด้วยไปไป๊! ๆ ชิ่ว! ๆ"

.

ไล่ขนาดนี้ใครมันจะอยู่ สุดท้ายทั้งแก๊งค์ก็มีอันต้องจากไป ทิ้งให้จางอี้เฟิงสมสู่อยู่กับความเจ็บปวดตรงหว่างขา เขาก้มหน้าแอบมองจนเห็นแอลลี่เดินลับออกไปแล้ว กระนั้นถึงเริ่มแค่นรอยยิ้มฝ่าดงมรสุมออกมา สาบานต่อหน้าไฟว่าเขาจะกล้าบอกใครได้ไง ว่าเขาดีใจชิบหายที่แอลลี่เป็นห่วงเขา เธอยังเป็นที่หนึ่งในดวงใจและจะไมมีวันลืมสายตาแบบ "นายเจ็บฉันเจ็บ" นี้ไปจากห้วงจิตสำนึก

.

"ขอบคุณนะแอลลี่.. อูยยยย~! , เจ็บ ๆ ๆ !"

.

ด้วยความสัตย์จริง หากเป็นสถานการณ์ปกติจังหวะนี้ควยของจางอี้เฟิงคงแข็งเป็นแท่งหินไปแล้ว! แต่ทว่าก็อย่างที่เห็น! ยิ่งมีอารมณ์ไข่ก็ยิ่งเหมือนโดนบีบจนบวมมากยิ่งขึ้น เจ้าตัวทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงจำเป็นต้องหาสถานที่สักแห่งเพื่อที่จะได้ตรวจสอบอวัยวะสืบพันธุ์ของตัวเอง ว่ามันเกิดเหี้ยอะไรขึ้นกับไข่ของเขา!

.

.

หวยก็เลยมาออกที่ห้องน้ำชาย คฑาชายนายนักบอลเริ่มลงมือล็อคประตูหลัก ซึ่งเป็นทางเข้าออกทางเดียวของห้องน้ำแห่งนี้เป็นลำดับแรก นั่นจึงเท่ากับว่าเขาได้เปลี่ยนห้องน้ำย่อย 5 ห้อง และโถฉี่ 12 โถ ให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวไปในบัดดล เวลาจึงมีจำกัดจะทำอะไรจึงต้องรีบ กระจกยาวบานยักษ์ในห้องน้ำ ก็เลยเป็นอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับจางอี้เฟิงที่สุดในตอนนี้

.

"เราต้องดูผ่านกระจก อูยยยย~!"

"มีแต่สิ่งนี้ที่จะทำให้เราเช็คสภาพไข่ของตัวเองได้"

.

ยกขาขวาขึ้นพาดอ่างล้างหน้าอย่างทุลักทุเล ดีแค่ไหนแล้วที่อยู่ในนี้คนเดียว ไม่งั้นท่วงท่าที่เกิดขึ้นใครมาเห็นเข้าคงคิดว่าเป็นหมาตัวผู้ฉี่รดเสาไฟ จางอี้เฟิงปลดซิบรูดกางเกงทุกตัวออก พลางก้มลงไปมองความบวมเป่งของลูกกระโปกตัวเอง

.

"อ๊าากกก! เหี้ยเอ๊ย! ม่วงเป็นมันเทศเผาไฟเลยมึงเอ๊ย!"

"นี่ต้องเป็นการลงทัณฑ์จากเทพเจ้าประจำโรงเรียนแน่ ๆ เราไม่น่าไปทำชั่วแบบเมื่อเช้าเล๊ย~!"

"โอ๊ย! , เจ็บ! , เจ็บ! , เจ็บ! , เจ็บ!"

.

อย่างที่บอกว่าอาการปวดของเขานั้นเป็นการปวดแบบหน่วง ๆ ปวดแบบแปร๊บ ๆ เป็นพัก ๆ คล้ายมีคนมาบีบขยำเป็นช่วง ๆ ซึ่งนั่นคือสภาวะการที่เรียกว่า "จิตเชื่อมจิต" กล่าวคือจิตของจางอี้เฟิงได้เชื่อมกับจิตของเทพกงกงบนสวรรค์แล้ว เพราะเทพองค์นี้แต่เดิมก็มีไข่เพียงแค่ข้างเดียว! นี่จึงเป็นเรื่องของพันธะสัญญาแห่งไข่! มีแต่เพศชายเท่านั้นถึงจะเข้าใจเจตจำนงค์แห่งคู่อัณฑะนี้!

.

ประกอบกับด้วยจิตสำนึกแห่งความรู้ผิดชอบชั่วดี ตั้งแต่ก่อเหตุจนถึงปัจจุบัน จางอี้เฟิงก็ยังไม่หยุดอธิษฐานขอโทษขอขมาเลย เขาผสานมือโค้งคำนับเทพทุกองค์ที่เขารู้จัก เอ่ยปากขอโทษเป็นพันคำเอาหัวโขกก็อกน้ำไปก็หลายสิบที พล่ามบอกแต่ว่า "ตนผิดไปแล้ว" , "ตนทำไปเพราะความคึกคะนอง" , "ทวยเทพโปรดให้อภัยด้วย" ฯลฯ

.

"โป๊ก! , โป๊ก! , โป๊ก!"

.

หลับหูหลับตาเอาหัวโขกก็อกน้ำไปจนสาแก่ใจ พอเงยหน้าขึ้นบนกระจกก็พบว่าหน้าของเขานั้นทั้งแดงแล้วก็ม่วง ไม่ต่างจากองคชาตที่ปวดระบมอยู่เลย และพอเพ่งดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกส้วมต่ออีกสักครู่ ก็ยังพบอีกว่าใบหน้าตัวเองเร่ิมจะเปลี่ยนรูปร่างไปแล้ว! รอยแดงตรงหน้าผากไต่วนยึกยือไปรอบผิวหน้า! โครงหน้าเขาเริ่มบิดเบี้ยวเบ้เอียงไปมา! ตาวิ่งไปรวมกับหู! ปากไหลไปรวมกับจมูก! คิ้วกับเคราก็ไหลหลากลงมารวมกัน! ใบหน้าจางอี้เฟิงในกระจกจึงเละเทะ! ราวกับจานสีโปสเตอร์ที่ขาดน้ำในคลาสเรียนศิลปะ

.

"ไอ้หน้าเหี้ย!"

เขาอุทานลั่น

.

และทันใดนั้นใบหน้าทั้งหน้าบนคอเขาก็เซ็ตตัวขึ้นใหม่ คราวนี้มันกลายเป็นหน้าของเทพกงกง ที่ทั้งหล่อและสวยรวมครบอยู่บนคน ๆ เดียวกัน และปรากฏขึ้นตรงกลางบานกระจก!