บทที่ 7 : เซ็นสัญญา

“อันอัน พ่อยินดีด้วยนะลูก ทั้งตำแหน่ง ทั้งโอกาสในวงการที่คุณพลอยชวน”

ท่านองอาจพูดขึ้นหลังจากคุณพลอยปภัสออกจากห้องไป

อรัญญายกมือไหว้

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

เธอตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ คืนนี้เธอมีเรื่องให้ภูมิใจในตัวเองถึงสองเรื่อง

“โห พ่ออะ ที่จริงก็ไม่ได้รังเกียจวงการบันเทิงนี่นา ทำไมทีกับเอมถึงไม่ให้ไปแคสต์เนี่ย”

เอมแทรกขึ้นมา เมื่อเห็นว่าจริง ๆ ท่านองอาจไม่ได้มีความรู้สึกที่ไม่ดีกับการทำงานในวงการบันเทิงเหมือนที่ห้ามเธอ

“พ่อไม่ได้รังเกียจนะ แถมที่จริงสมัยคุณพลอยเป็นนางเอกพ่อยังเป็นเอฟซีแกด้วย ถึงเชิญมาเป็นกรรมการกิตติมศักดิ์ทุกปีนี่ไง”

ท่านองอาจพูดเขิน ๆ ที่ใช้อำนาจของตนเองในทางที่ชอบ

“แบบนี้เรียกว่าใช้อำนาจในทางมิชอบได้หรือเปล่าคะคุณพ่อขา”

แอรอนทำตัวเป็นผู้กล้าแซวท่านองอาจ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า แอร์รี่เธอก็พูดเกินไปนะลูกสาว”

ท่านองอาจหัวเราะชอบใจขณะหยอกแอรอนกลับ ก่อนพูดต่อ

“คุณพลอยเขายินดีมาให้เราฟรีตลอด การประกวดก็ได้รับความสนใจจากชื่อเสียงคุณพลอยด้วย ที่สำคัญพ่อได้ถ่ายรูปกับดาราที่ชอบทุกปี แล้วมันจะไม่ดีตรงไหน?"

ท่านองอาจหยอกเย้ากลุ่มเด็ก ๆ อย่างอารมณ์ดี

“อ้าวแล้ว ทำไมพ่อถึงห้ามเอมทำงานในวงการบันเทิงล่ะคะ”

อี้หลินที่สงสัยมาตลอดเลยแทรกขึ้นบ้าง

“เอมเขาอยากทำงานการเมืองกับพ่อ แล้วงานการเมืองน่ะนะ …"

ท่านองอาจเว้นจังหวะ นึกหาคำพูดที่เข้าใจง่ายที่สุด

"ในระยะยาวความน่าเชื่อถือและการเข้าถึงชาวบ้าน สำคัญกว่าการเป็นคนดังนะลูก”

“เข้าใจแล้วค่ะพ่อ แปลว่าวงการบันเทิงสำหรับพ่อมันดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือใช่ไหมคะ"

เอมเข้าไปกอดท่านองอาจอ้อน ๆ ท่านองอาจพยักหน้าแทนคำตอบ อเล็กซ์มองภาพนั้นด้วยความเอ็นดู 

"เอมก็ไม่ได้อยากเข้าวงการหรอกค่ะ แค่คิดไม่ออกว่าทำไมพ่อถึงไม่ยอมให้เอมทำงานในวงการบันเทิง"

“ตอนแรกคาร่าก็กลัวท่านองอาจโกรธแทบตาย เฮ้อ!” พี่คาร่าใส่จริตถึงความโล่งอก

“คาร่า พ่อไม่ได้มีอคติอะไรหรอกนะ ถ้าเอมไม่ได้อยากทำงานการเมือง พ่อไม่ห้ามเลย คาร่าพาไปแคสต์ได้นะ"

ท่านองอาจตอบพี่คาร่าอย่างใจดี

“เปลี่ยนใจได้นะเอม”

ท่านพูดพร้อมหันไปยีผมลูกสาว ขณะที่เอมส่ายหน้าช้า ๆ 

“เอาล่ะ ๆ เดี๋ยวพ่อจะออกไปดูความเรียบร้อยข้างนอกหน่อย พวกเราก็คุยกับอันอันไปล่ะกันนะ”

ท่านองอาจตัดบท ให้เด็ก ๆ ได้แสดงความยินดีกับเพื่อนของพวกเขา แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป เสียงแอรอนก็รั้งเขาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวค่ะคุณพ่อ แอร์รี่ว่าพวกเรามาถ่ายรูปร่วมกันก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวหนูเป็นตากล้องเองค่ะ"

"ไม่ต้องจ้า ฉันถ่ายให้เอง พวกหล่อนกับท่านองอาจตั้งแถวเลย"

พี่คาร่าอาสาเป็นตากล้องให้ ทุกคนจัดแจงให้ท่านองอาจยืนตรงกลาง โดยมีอรัญญาและเอมยืนประกบข้างส่วนคนอื่นๆที่เหลือหามุมที่ตัวเองชอบในภาพนี้ เสียงชัตเตอร์จากกล้องมือถือในทุกตัวในมือพี่คาร่าถูกถ่ายจนครบ และส่งคืนให้กับทุกคนเป็นสัญญาณว่าภาพหมู่ถ่ายเสร็จสิ้นแล้ว

"เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณนะคะท่านองอาจ"

พี่คาร่าและเด็ก ๆ ทุกคนยกมือไหว้ ก่อนที่จะปล่อยให้ท่านองอาจออกไปตรวจดุความเรียบร้อยด้านนอก

“ไอ้อัน แกรู้ปะตอนแกตอบคำถามเป็นภาษาอีสาน อย่างเท่เลยนะเว้ย”

อเล็กซ์เอ่ยขึ้นเป็นคนแรกหลังจากท่านองอาจออกไปแล้ว

“จริงแก คิดได้ไงอะ”

เอมถาม ทั้งชื่นชมทั้งสงสัย

“นั่นสิ”

อี้หลินถามสั้น ๆ

“ขนาดภาษาไทยยังพูดไม่ชัด แต่พูดอีสานชัดแจ๋ว”

แอรอนแซวเพื่อน

ค่ำคืนนี้อรัญญามีเรื่องให้ยินดีมากมาย เธอกำลังประมวลผลคำพูดของเพื่อน ๆ ที่ถาโถมกันเข้ามามากมาย เธอเริ่มรู้สึกตาลาย เพราะตั้งแต่เที่ยงเธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย แต่เธอยังส่งยิ้มให้เพื่อน ๆ ทั้งที่ร่างกายเริ่มประท้วง

“เอ่อ… ทุกคน คือ…”

ร่างกายอรัญญาเริ่มเซ พี่คาร่าที่อยู่ใกล้ที่สุดเห็นอาการเลยประคองไว้ได้ทัน ก่อนจะพาไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง

“ตาย! พี่ลืมเลยอันมันยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง”

พี่คาร่าบอกทุกคน

“เอางี้ ทุกคน อเล็กซ์กับเอมไปขอสแน็คกับน้ำดื่ม จากทีมงานมาหน่อยนะ"

"เดี๋ยวฉันกับแอรอนจะอยู่ช่วยพี่คาร่าทางนี้เอง”

อี้หลินบอกทุกคน ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปทำตามที่อี้หลินบอก

เสียงประกาศเรียกคิว ดังเป็นระยะ ๆ เมื่อสิ้นเสียงประกาศจะมีคนลากกระเป๋าบ้าง สะพายเป้บ้าง ทั้งต่างชาติและคนไทยเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังเคาน์เตอร์ตามที่ได้รับการประกาศ อรัญญานั่งถือบัตรคิวของตัวเองอยู่ในมือ รอให้ถึงคิวของตัวเอง

บรรยากาศการรอแท็กซี่ในสนามบิน เธอค่อนข้างคุ้นเคยเพราะครอบครัวของเธอมักจะใช้บริการเสมอเวลาที่แวะพักกรุงเทพฯ ก่อนจะกลับไปเยี่ยมบ้านที่กวางโจวทุกปี แต่สถานที่ปลายทางวันนี้ไม่ใช่โรงแรมที่เธอใช้บริการประจำ แต่เป็นคอนโดของพี่คาร่า ที่อยู่อีกฟากฝั่งของกรุงเทพฯ เธอจึงกังวลกับเส้นทางอยู่บ้าง โชคดีที่พี่คาร่าปักหมุดแผนที่ส่งข้อมูลมาทิ้งไว้ให้ในไลน์ตั้งแต่เช้าแล้ว เธอไม่ว่างมารับอรัญญา เพราะต้องเข้าประชุมก่อนในช่วงเช้าเลยต้องให้อรัญญาไปรอที่คอนโดของเธอก่อน

“บอสเมธคะ” พี่คาร่าเรียกเจ้านายไว้ก่อนเขาจะเดินออกจากห้องประชุม

“ว่ายังไงจ๊ะ” คุณเมธีหันกลับมาตั้งใจฟัง

“คือ วันนี้เดี๋ยวคาร่าจะขอลาครึ่งบ่ายนะคะ เอ่อ … คือ …”

เธอยังไม่แน่ใจว่าถ้าบอกว่าจะพาอรัญญาไปเซ็นสัญญากับคุณพลอยปภัสมันจะเหมาะสมหรือไม่ คุณเมธีที่รอฟังอยู่ เลิกคิ้ว ที่พี่คาร่าไม่ยอมพูดสิ่งที่จะพูดต่อเสียที

“จะไปทำอะไรก็บอกจ้าลูกสาว มาอ้ำอึ้งทำไม จะพาน้องอันไปเซ็นสัญญาที่ออฟฟิศยัยพลอยใช่ไหม”

เขารำคาญที่ลูกน้องอ้ำอึ้ง จึงตัดบทสิ่งที่รู้มาเสียเอง

“ใช่ค่ะบอส บอสทราบด้วยหรอคะ”

คาร่าสงสัย

“อือ ฉันเม้ากับยัยพลอยเขาแล้วล่ะ นางเล่าให้ฟังเอง”

เขาตอบข้อสงสัยของลูกน้อง

“ไปเถอะย่ะ เดี๋ยวสายยัยพลอยจะไม่โอเค รายนั้นเขาเป๊ะเรื่องเวลามาก”

เขารีบไล่ให้คาร่าไป เพราะรู้ว่าเพื่อนสนิทให้ความสำคัญเรื่องเวลามากแค่ไหน

“ขอบคุณมากค่ะบอส คาร่ารีบไปนะคะ”

เธอไหว้ย่อขอบคุณอย่างสวยงาม สวยกว่าอรัญญาไหว้บนเวทีตอนได้รับตำแหน่งเสียอีก

“อัน ตื่นเต้นไหมแก”

พี่คาร่าถามอรัญญาที่นั่งเงียบ ๆ มาในรถ

“นิดหน่อยค่ะ”

อรัญญา ยังคงพูดน้อยเสมอต้นเสมอปลาย

“พี่ถามจริง เมื่อก่อนพี่ชวนเข้าวงการ แกปฏิเสธตลอด ทำไมพี่พลอยชวนคำเดียว แกรับคำง่ายจัง”

เธอเก็บความสงสัยนี้มาตั้งแต่วันประกวด

“ก็ …” อรัญญาที่กำลังจะตอบ

พี่คาร่าก็แทรกขึ้น

“หรือตอนนั้นแกเห็นพี่เป็นมิจจี้ แต่พี่พลอยเขาเป็นนางเอกดัง ใช่ไหมอันอัน ฟง ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เธอหยอกรุ่นน้องคนสวย

“โอ๊ย พี่คาร่าก็ ไม่ใช่ค่ะ”

อรัญญาหัวเราะไปกับมุกของพี่เขา

“อันไม่ได้ตกลงเพราะเป็นพี่พลอยหรอกค่ะ …”

เธอเว้นวรรคเล็กน้อย

“แต่ครั้งนี้อันตกลง เพราะอันก็อยากรู้ว่าตัวเองจะทำได้ไหม”

น้ำเสียงเธอจริงจังแบบคนที่ตัดสินใจแล้วและตั้งใจจริง

“เมื่อก่อน อันไม่มั่นใจ จนพี่คาร่าบอกว่า อันคือคนแรกที่พี่เลือก”

เธอขยายความต่อ

“แต่กับพี่พลอย มันเกิดขึ้นหลังอันได้ตำแหน่ง ทั้ง ๆ ที่เราซ้อมกันนิดเดียวเอง อันได้มงมาแบบไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้"

อรัญญานึกย้อนไปถึงความรู้สึกช่วงการประกวด

“แล้วเกี่ยวกันยังไงยะ”

พี่คาร่าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก

“พี่คาร่า ถึงอันจะตั้งใจเรียนเพราะอยากได้เกียรตินิยม แต่หลังจากเรียนจบแล้วอันยังไม่รู้เลยว่าอันอยากให้ชีวิตตัวเองเป็นยังไง อยากทำงานอะไร คืออันไม่รู้จริง ๆ"

เธอเปิดใจกับพี่คาร่าจริงจัง

“…”

พี่คาร่าเงียบ ปล่อยให้อรัญญาพูดความในใจออกมา ในขณะที่มือจับพวงมาลัยมั่นคง

“อันยังไม่รู้เลยพี่ว่าอันชอบหรือไม่ชอบอะไร แค่ตั้งใจทำทุกอย่างเต็มที่เท่านั้นเอง อันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไม่มีเป้าหมายในชีวิตเลยค่ะ"

ครั้งนี้เหมือนอรัญญาได้ระบายความอัดอั้นในใจ

“เล่ามาเถอะอัน พี่ฟังได้”

น้ำเสียงพี่คาร่าอ่อนลง ไม่มีการแซวอีก

“อย่างเอม ก็ชัดเจนว่าจะทำงานการเมืองกับพ่อ"

“อี้หลินเป็นนักเรียนทุน เรียนจบก็กลับไปทำงานที่ไต้หวัน”

“แอรอนมาลองถ่ายแบบกับพี่แล้วไม่ชอบ แต่ก็คิดจะไปต่อยอดเป็นอินฟลูที่ตอนนี้นางก็เริ่มไปบ้างแล้ว”

"อเล็กซ์เองถึงจะยังไม่ชัดเจน แต่ก็มีเป้าหมายว่าอยากทำงานในบริษัทฝรั่งที่ได้ใช้ภาษาอังกฤษ หรือบริษัทชั้นนำ …”

เธอพูดถึงเพื่อน ๆ ยาวเหยียด ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดต่อ

“แต่อันไม่มีอะไรแบบนี้ในหัวเลยนะพี่คาร่า”

เธอก้มหน้าลง

“พอพี่พลอยชวน อันรู้สึกว่า ... เราต้องลองแล้วล่ะ เพราะถ้าไม่ลองอันจะต้องเสียดายแน่ ๆ แล้วจะได้รู้ด้วยว่าตัวเองไปได้ไกลแค่ไหน"

น้ำเสียงเธอกลับมามุ่งมั่นตั้งใจ

“แล้วเรื่องความชอบล่ะ แกรู้แล้วหรอว่าแกจะชอบหรือไม่ชอบ”

พี่คาร่าถามย้ำ

“ก็ … เพราะยังไม่รู้นี่แหละค่ะ อันถึงต้องลอง”

สายตาอรัญญามุ่งมั่นขึ้นอีก

“ตอนประกวดอันก็สนุกนะพี่คาร่า เลยคิดว่า ถ้าได้ทำอย่างอื่นอีกก็น่าจะสนุกและเราอาจจะชอบก็ได้ พอพี่พลอยชวนก็เลยตกลงน่ะค่ะ”

อรัญญาอมยิ้มให้กับความรู้สึกของตัวเองในช่วงเวลานั้น

“เฮ้อ! ฉันเห็นแกเก่งหลายอย่าง ก็ไม่เคยรู้เหมือนกันนะเนี่ยว่าแกไม่รู้จักตัวเองขนาดนี้”

พี่คาร่าทอดถอนใจกับตัวตนอีกด้านของอรัญญาที่เธอเพิ่งรับรู้

“แต่ก็ดีแล้วล่ะอัน ที่แกตัดสินใจลอง ถ้าไม่ชอบอย่างน้อยก็ได้มีเงินเก็บซักก้อนไปทำธุรกิจเอง ตอนที่แกอยากเลิกน่ะ แต่ฉันว่ายังไงแกก็ไปต่อได้ ฉันมั่นใจว่าฉันมองขาด”

เธอพูดอย่างมั่นใจในสายตาอันเฉียบคมของตัวเอง

การจราจรบนถนนในกรุงเทพฯ ช่วงบ่ายทำให้พี่คาร่าสามารถทำเวลาได้ดี ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็พาอรัญญามาถึงออฟฟิศของคุณพลอยปภัสที่อยู่ใจกลางเมือง ไม่ไกลจากสถานีโทรทัศน์ช่องดังที่เธอผลิตละครให้เสมอ ๆ

“สวัสดีค่ะ พาน้องมาเซ็นสัญญาค่ะ”

พี่คาร่าพูดถึงเรื่องที่ต้องการมาติดต่อกับฝ่ายต้อนรับ

“น้องอรัญญาที่คุณพลอยปภัสนัดไว้ใช่ไหมคะ”

เจ้าหน้าที่ถาม

“ใช่ค่ะ”

พี่คาร่าจัดการแทนอรัญญาที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง

“ตามมาทางด้านนี้เลยค่ะ”

เจ้าหน้าที่เดินนำไปยังห้องที่จัดไว้ให้รอ

“นั่งรอด้านในก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูไปเชิญคุณพลอยก่อน วันนี้ปั่นป่วนนิดหน่อยค่ะ”

เธอยิ้มแหย ๆ ก่อนเดินออกไป ทิ้งให้พี่คาร่ากับอรัญญาไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอบอกว่าวันนี้ปั่นป่วน แต่ความสงสัยก็อยู่กับทั้งคู่ไม่นาน เสียงโวยวายดังขึ้นจากอีกห้องจนพี่คาร่าคิดว่ามีคนตบตีกันในออฟฟิศนี้ เธอจึงแอบแง้มประตูออกไปดู

“โอ๊ย แม่ เอาจริงหรอคะ ให้ธีใส่ชุดนี้ไปจริง ๆ เหรอ”

เสียงของเด็กวัยรุ่นโวยวายอยู่อีกห้อง เธอคาดว่าคงเป็นการมาแคสต์ซีรีย์

“เอาน่า แม่บอกให้ทำอะไรก็ทำเถอะ ไหนตัดสินใจแล้วไม่ใช่เหรอ”

พี่คาร่าจำได้ว่าเสียงนี้เป็นเสียงของคุณพลอยปภัส

“ฮือ แม่อะ ให้ใส่ชุดที่ธีเลือกไม่ได้เหรอคะ”

เสียงนั้นยังคงกระเง้ากระงอด

“ไม่ได้จ้ะ คิดจะทำงานนี้ มันต้องดูดีได้ในทุกลุค ฝึกไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยพี่แพรว”

น้ำเสียงของคุณพลอยปภัสนั้นเฉียบขาด พี่คาร่าปิดประตูลง เสียงด้านนอกค่อย ๆ เบาลง เธอหันมาเห็นอรัญญานั่งนวดหว่างคิ้วอยู่

“ปวดหัวเหรออัน”

เธอถามด้วยความเป็นห่วง

“ตื่นเช้าน่ะค่ะวันนี้ เมื่อคืนนอนน้อยด้วย”

อรัญญายังคงหลับตา และนวดจุดเดิมต่อ

“เสียงเด็กน้อยแว้ด ๆ ที่เถียงกับพี่พลอยเมื่อกี้ด้วยใช่ไหมเนี่ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เธอแซวทั้ง ๆ ที่อรัญญายังปวดหัว

“ก็ด้วยค่ะพี่คาร่า”

เธอตอบตามจริง

“อะ กินยาซะหน่อย”

เธอหยิบยาและน้ำเปล่าออกมาจากกระเป๋าถือใบใหญ่ส่งให้อรัญญา

“เนี่ย พอเซ็นสัญญาแล้ว อีกหน่อยพี่ก็ไม่ได้ดูแลแล้วนะอัน เราจะอยู่คนละสังกัดกันแล้ว”

พี่คาร่าพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“ถึงพี่พลอยจะมีคนดูแล แต่อันก็ต้องดูแลตัวเองนะลูก”

เธอเป็นห่วงน้องด้วยน้ำใสใจจริงจริง ๆ

“ในวงการนี้สุขภาพก็สำคัญนะ ไม่ใช่แค่รูปร่าง หน้าตา ต่อไปอันต้องใช้ร่างกายเยอะ ต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ นะ”

เธอทำตาโศกตาซึ้งใส่อรัญญา แม้จริตจะเกินจริงแต่น้ำเสียงและความจริงใจนั้นไม่ได้เกินไป

เสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกปึงปัง ผ่านไปหน้าห้องอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เจ้าหน้าที่คนเดิมมาตามให้ทั้งคู่ไปพบคุณพลอยปภัสที่ห้องแคสต์ที่เป็นต้นเสียงอลวนกันเมื่อสักครู่

อรัญญาเดินออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย เธอหันกลับไปมองทางที่ได้ยินเสียงส้นสูงกระแทกพื้นไป เธอเห็นหญิงสาวที่คาดคะเนจากด้านหลังน่าจะเป็นน้องสาววัยมัธยมปลาย

เด็กสาวคนนั้นอยู่ในชุดเดรสสั้นสีครีม ทรงเรียบพอดีตัว ผ้าทิ้งตัวเนียนไปตามสัดส่วน ด้วยช่วงขาที่เรียวยาวและตัวชุดยิ่งขับให้เธอดูสูงเด่นกว่าเด็กสาวในวัยเดียวกัน ผิวขาวเนียนละเอียด เธอดึงชายกระโปรงลงบ่อยครั้ง อรัญญาอมยิ้มเมื่อเห็นภาพนั้น รองเท้าส้นสูงก็ดูเหมือนไม่ใช่สิ่งที่เธอคุ้นเคย จังหวะการก้าวเท้าแปลก ๆ แม้จะพยายามให้ดูปกติแต่มันกลับทำให้อรัญญายิ่งรู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้า ก่อนจะกระพริบตาไล่ความคิดต่าง ๆ ออกไป แล้วรีบเดินตามพี่เจ้าหน้าที่กับพี่คาร่าไป

“โอเค สวยครับ น้องอันมองหน้าตรงหน่อยนะ เก็บหน้าตรงเสร็จ ก็เรียบร้อยแล้วล่ะ”

ตากล้องบอกมุมให้อรัญญาหันตาม แต่สายตาเธอเหลือบไปเห็นแสงไฟที่แว่บมาจากการเปิดประตู เธอเผลอเหลือบสายตาไปมอง เห็นเป็นเด็กสาวชุดเดรสสีครีมที่กระแทกส้นสูงคนนั้น แต่ก่อนที่เธอจะได้สังเกตรายละเอียดอื่น ๆ เสียงพี่ตากล้องก็ดึงให้เธอกลับมามีสมาธิอยู่กับการถ่ายภาพอีกครั้ง

“เอาใหม่นะครับน้องอัน มองตรงมาที่เลนส์กล้อง ให้เหมือนน้องกำลังจ้องหน้าพี่เลยนะครับ”

เขาย้ำให้เธอมองกล้องตรง ๆ

“โอเคเลย อันนี้สวยแล้ว ปิดจ็อบได้”

เขาตะโกนเสียงดังเหมือนจะบอกทุกคนในสตูดิโอให้ได้ยิน

“เรียบร้อยครับพี่พลอย เดี๋ยวผมขอตัวไปแต่งภาพต่อนะครับ”

เขาแจ้งกับคุณพลอยปภัสก่อนขอตัวไปทำงานต่ออย่างสุภาพ

อรัญญากำลังเก็บของอยู่กับพี่คาร่า เพื่อจะเตรียมตัวไปคุยเรื่องสัญญากับคุณพลอยปภัส ยังไม่ทันจะได้มองดูเด็กสาวในชุดเดรสสีครีมคนนั้น ที่เธอคาดว่าน่าจะมารอแคสต์ต่อจากเธอ แต่ก็ได้ยินเสียงหนึ่งพูดกับเด็กสาวคนนั้นเบา ๆ

“น้องแพรวคะ รถพร้อมแล้วค่ะ”

คงเป็นเสียงจากเจ้าหน้าที่คนใดคนหนึ่งในบริษัทของคุณพลอยปภัส แต่เธออดแปลกใจไม่ได้ที่ดูเหมือนน้องเขาจะมาถ่ายรูปเหมือนกับเธอ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถ่าย พี่ตากล้องก็ออกไปแล้ว และเด็กสาวคนนั้นถูกตามตัวเหมือนต้องไปที่อื่นต่อ เธอรีบหันกลับไปมอง แต่ก็เห็นเพียงด้านหลังของเด็กสาวในชุดเดรสสีครีม เดินบนส้นสูงเก้ ๆ กัง ๆ ตามเจ้าหน้าที่ออกไป เธอมองตามจนประตูห้องสตูดิโอปิดลง

“อัน ไอ้อัน”

เสียงพี่คาร่าเรียกสติ เธอแปลกใจตัวเองที่ใจลอยไปกับเด็กสาวที่ได้เห็นเพียงแค่ด้านหลัง เธอสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป

“พี่พลอยกับฝ่ายกฎหมายนั่งรอแล้วแก ไปที่โต๊ะเร็ว”

พี่คาร่ากระซิบย้ำ

พวกเธอพากันไปนั่งลงยังโต๊ะที่ถูกจัดไว้รับรองง่าย ๆ อีกมุมของสตูดิโอ คุณพลอยปภัสกับพี่เจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมาย เตรียมสัญญารออยู่แล้ว เมื่อพวกเธอไปถึงเขาก็อ่านรายละเอียดของสัญญาครั้งนี้ให้อรัญญาฟัง

“น้องอันมีตรงไหนสงสัยไหมครับ”

พี่ฝ่ายกฎหมายถามขึ้นหลังจากอ่านสัญญาจบ

“ไม่มีค่ะพี่”

เธอเข้าใจข้อตกลงต่าง ๆ เพราะพี่คาร่าเล่าให้ฟังมาบ้างแล้ว ว่าในการทำสัญญาต่าง ๆ ในวงการบันเทิงมีหลักใหญ่อะไรบ้างที่เธอจำเป็นต้องรู้ และในวันนี้พี่ฝ่ายกฎหมายก็ชี้แจงทั้งข้อใหญ่และข้อย่อยให้เธอเข้าใจเป็นอย่างดี

“ถ้าอย่างนั้น คุณพลอยเซ็นตรงนี้ และน้องอันเซ็นตรงนี้นะครับ”

เขาชี้ตำแหน่งที่ต้องลงชื่อเป็นลายลักษณ์อักษร

“เดี๋ยวรบกวนคุณคาร่าเซ็นเป็นพยาน ช่องนี้นะครับ”

เขาชี้ตำแหน่งให้พี่คาร่าเซ็นด้วย

“เอาล่ะครับ สัญญาเรียบร้อยแล้วครับ คู่ฉบับนี้น้องอันเก็บไว้ด้วยนะครับ”

เขาชี้แจงเพิ่มเติมในเรื่องเอกสาร

“ผมขอตัวก่อนนะครับคุณพลอย”

พูดจบพี่ฝ่ายกฎหมายก็ลุกออกจากโต๊ะไปพร้อมเอกสาร

คุณพลอยปภัสยื่นมือมาให้อรัญญาจับ เธอยื่นมือไปจับตอบ

“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัว 3 พีเอ็ม เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จ้ะ”

คุณพลอยปภัสยิ้มให้กับอรัญญา

“ขอบคุณค่ะพี่พลอย”

อรัญญาพูดจบก็ยกมือไหว้คุณพลอยปภัส

“ไม่ต้องห่วงน้องนะคาร่า พี่ดูแลอย่างดีแน่นอนจ้ะ”

เธอหันไปบอกพี่คาร่าที่ยืนน้ำตาปริ่มอยู่ข้าง ๆ อย่างให้คำมั่นสัญญา

“ขอบคุณค่ะพี่พลอย หนูเชื่อมั่นในการดูแลของพี่พลอยค่ะ”

เธอพูดพร้อมปาดน้ำตาที่หางตา

“อัน ต่อไปนี้ตั้งใจนะแก ถึงพี่จะไม่ได้ดูแลใกล้ชิด แต่มีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดนะ"

พี่คาร่าเริ่มสะอื้นเบา ๆ

"ยังไงก็อยู่ในวงการเหมือนกัน ทีมพี่พลอยดูแลแกดีแน่นอน สู้นะแก”

เธอว่าพลางบีบมืออรัญญาให้กำลังใจกันและกัน อรัญญาโผเข้ากอดพี่คาร่า ก่อนจะผละออก

“ขอบคุณค่ะพี่คาร่า ที่ให้โอกาสแรกกับอัน แล้วก็มาส่งอันถึงประตูบานแรกนี้”

เธอสบตาผู้จุดประกายคนแรกของเธอ ก่อนจะหันไปสบตาคุณพลอยปภัสเป็นการขอบคุณประตูบานแรกของเธอ

“แล้วเดี๋ยวไปไหนกันต่อจ๊ะ”

คุณพลอยปภัสถามทั้งคู่

“คงจะกลับคอนโดคาร่าเลยค่ะ”

พี่คาร่าตอบคุณพลอยปภัส

“พอดียัยอันไม่ค่อยสบายนิดหน่อยค่ะ”

เธออธิบายต่อ

“เก่งมากนะ พี่ดูไม่ออกเลย ยิ้มแย้มตลอดการถ่ายภาพเลย”

คุณพลอยปภัสเอ่ยชมจากใจจริง

“ขอบคุณค่ะพี่พลอย”

อรัญญายกมือไหว้และตอบสั้น ๆ

“เอาล่ะ รีบกลับไปพักเถอะ รักษาสุขภาพด้วยล่ะ”

คุณพลอยปภัสตัดบท เมื่อเห็นว่าอรัญญาเริ่มหน้าซีดลงเล็กน้อย

ก่อนที่ไฟในสตูดิโอจะปิดตามหลังเมื่อทุกคนเดินออกจากห้องไปหมดแล้ว