บทที่ 1 ดูตัว [50%]

เสียงเปิดปิดฝาไฟแช็กทรงเหลี่ยมแบบคลาสสิกดังแกร๊ก ๆ แทรกอยู่ท่ามกลางเสียงจอแจของลูกค้าภายในร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง

เสียงนั้นทำให้หญิงสาวผมหน้าม้าบาง ๆ ซึ่งเอาแต่ก้มหน้ามาตลอดเผลอเงยขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ครั้นสบเข้ากับสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว เธอก็รีบหลุบตาลงด้วยความขวยเขิน

“ชุจ๊ะ นี่ตาธีร์ ลูกชายของฉันเอง” อนงค์เอ่ยแนะนำลูกชายที่นั่งตีหน้านิ่งเจือแววเบื่อหน่ายอยู่ข้าง ๆ ให้ชุติมา เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยรู้จัก ก่อนจะแอบหยิกขาลูกชายใต้โต๊ะ พร้อมขยิบตาเป็นเชิงบอกให้เขาวางไฟแช็กในมือลงเสียที

ธีรุตม์เหลือบมองมารดาเล็กน้อย ก่อนยอมวางไฟแช็กลงบนโต๊ะแต่โดยดี แล้วหันไปยกมือไหว้ชุติมาด้วยท่าทางนอบน้อม

ถึงจะเบื่อหน่ายกับการถูกมารดาหาเรื่องนัดดูตัวให้อยู่บ่อยครั้ง แต่เรื่องนั้นก็เป็นคนละเรื่องกับมารยาทที่พึงมีต่อผู้ใหญ่ ชายหนุ่มจึงคลี่ยิ้มกว้าง ก่อนเอ่ยทักทายเพื่อนของมารดาอย่างสุภาพ

“สวัสดีครับป้าชุ”

“ส่วนนี่น้องเอยจ้ะ ลูกสาวป้าชุ”

อนงค์แนะนำหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเพื่อน พลางยกมือแตะไหล่เธออย่างเอ็นดู ก่อนหันไปบอกชาลิสาด้วยรอยยิ้ม

“เอยจ๊ะ นี่พี่ธีร์ ลูกชายป้าเอง เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเอยนี่แหละ แต่จบก่อนเอยสองปี”

ชาลิสาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง ก่อนยกมือไหว้ทักทายอย่างเรียบร้อย

“สวัสดีค่ะพี่ธีร์”

วันนี้ อนงค์ตั้งใจพาธีรุตม์ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมาทำความรู้จักกับชาลิสา ลูกสาวของเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย หลังจากบังเอิญได้พบและกลับมาติดต่อกันอีกครั้งในงานเลี้ยงรุ่นเมื่อไม่นานมานี้

หลังจากรู้ว่าชาลิสา ลูกสาวของเพื่อนยังโสด อนงค์ก็เริ่มให้ความสนใจหญิงสาวขึ้นมา ยิ่งเมื่อรู้ว่าครอบครัวของอีกฝ่ายมีพื้นฐานดี บิดาเป็นนักวิจัย ส่วนมารดาทำงานรัฐวิสาหกิจ ความคิดบางอย่างจึงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

ก่อนหน้านี้ อนงค์เคยพบชาลิสาอยู่สองสามครั้ง ตอนหญิงสาวมารับส่งมารดาในวันที่กลุ่มเพื่อนนัดพบปะกัน แม้จะไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่กิริยาเรียบร้อยและท่าทางว่านอนสอนง่ายของเด็กสาวก็ทำให้เธอนึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย เมื่อมีโอกาสจึงอดคิดไม่ได้ว่า หากได้ชาลิสามาเป็นคู่ครองของลูกชายก็คงดีไม่น้อย

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงธีรุตม์ ลูกชายที่ทำให้เธอปวดหัวกับเรื่องความรักของเขามาหลายปี

ชายหนุ่มเปลี่ยนคนรักอยู่บ่อยครั้ง ครั้นผู้เป็นแม่พยายามนัดดูตัวให้ก็ไม่เคยสำเร็จเลย แม้บางครั้งจะมีหญิงสาวที่ถูกใจธีรุตม์จนยอมสานสัมพันธ์ต่อ แต่คบหากันได้ไม่ทันถึงเดือนก็มักจบลงเสียทุกครั้ง

ตอนนี้ธีรุตม์อายุล่วงเข้าเลขสามแล้ว หน้าที่การงานก็มั่นคงเป็นหลักเป็นฐาน ในสายตาของคนเป็นแม่ จึงถึงเวลาเสียทีที่ลูกชายควรคิดจริงจังเรื่องแต่งงานและสร้างครอบครัว

หลังจากพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง อนงค์ก็เอ่ยขอตัวกับลูกชาย

“ธีจ๊ะ แม่กับป้าชุมีนัดกับเพื่อน ๆ ต่อ เดี๋ยวลุงผันจะมารับแม่กับป้าชุ ส่วนธี ทานข้าวกับน้องเอยเสร็จแล้วก็พาน้องไปดูหนังหรือเดินซื้อของกันต่อก็ได้นะ แล้วอย่าลืมไปส่งน้องที่บ้านด้วยล่ะ”

ธีรุตม์ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร อนงค์ก็หันไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เสียก่อน

“เอยลูก ป้าขอพาแม่หนูไปเจอเพื่อน ๆ ก่อนนะจ๊ะ ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวป้าไปส่งแม่หนูกลับบ้านให้เรียบร้อยเอง”

วันนี้อิฐ น้องชายของชาลิสาเป็นคนขับรถมาส่งพี่สาวกับมารดาที่ห้าง ก่อนจะขอยืมรถของพี่สาวไปใช้ต่อทั้งวัน ทำให้ขากลับชาลิสาไม่มีรถใช้พอดี

“ได้ค่ะคุณป้า ขอบคุณมากนะคะ” ชาลิสายิ้มรับคำอย่างว่าง่าย อนงค์เป็นเพื่อนของมารดาที่เธอเคยพบหน้ามาแล้วหลายครั้ง จึงไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนกับความเอ็นดูที่ผู้ใหญ่มีให้ ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม

หลังจากอนงค์และชุติมาเดินคล้อยหลังออกจากร้านไป ธีรุตม์ก็ถอนหายใจยาว ก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าซึ่งยังคงนั่งก้มหน้าเงียบ ๆ

“คุณอยากทานอะไรก็สั่งเลย”

ชายหนุ่มเลื่อนเมนูไปให้ ก่อนหยิบอีกเล่มขึ้นมาเปิดดูและเลือกอาหารที่ตัวเองชอบ

ชาลิสาถอนหายใจเบา ๆ แล้วจึงหยิบเมนูตรงหน้าขึ้นมาเปิดดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกอาหารจานเดียวให้ตัวเอง เช่นเดียวกับธีรุตม์ที่สั่งเพียงเมนูอาหารจานเดียวเช่นกัน

เมื่อสั่งอาหารเรียบร้อย ทั้งโต๊ะก็ตกอยู่ในความเงียบ ต่างคนต่างไม่มีใครเอ่ยปากชวนอีกฝ่ายคุย ท่ามกลางเสียงสนทนาจอแจของผู้คนภายในร้าน ความเงียบระหว่างคนสองคนจึงยิ่งเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม

ธีรุตม์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเพื่อฆ่าเวลา นาน ๆ ครั้งจึงจะละสายตาจากหน้าจอขึ้นมองคนฝั่งตรงข้าม แต่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง ภาพที่เห็นก็แทบไม่ต่างจากเดิม

หญิงสาวยังคงก้มหน้าอยู่ตลอดเวลา

“น้องเอยเงยหน้าขึ้นมาบ้างก็ได้นะครับ มองแต่พื้นกับโต๊ะ ไม่มีอะไรตกให้เก็บหรอกครับ”

ธีรุตม์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พลางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา นับเป็นครั้งแรกที่เขาเจอผู้หญิงซึ่งเอาแต่ก้มหน้างุด แทบไม่พูดไม่จาตั้งแต่ผู้ใหญ่ลุกออกจากโต๊ะไป

ผิดกับหญิงสาวหลายคนที่มารดาเคยนัดให้เขาดูตัวก่อนหน้านี้ พอลับหลังผู้ใหญ่ก็มักเป็นฝ่ายชวนเขาพูดคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน บางคนแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าถูกใจเขา ถึงขั้นขยับมานั่งใกล้ หาเรื่องแตะแขนหรือจับมือเพื่อสร้างความสนิทสนม

เขาเจอเหตุการณ์ทำนองนี้มาหลายครั้ง จนแทบเดาท่าทีของอีกฝ่ายได้ตั้งแต่ยังไม่ทันรับประทานอาหารเสร็จ

แต่ชาลิสากลับไม่เป็นอย่างนั้น

หรืออย่างน้อย...ตอนนี้ยังไม่เป็น

ธีรุตม์จึงยังไม่รีบด่วนสรุป เขาเพียงเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อไม่มีผู้ใหญ่นั่งอยู่ด้วยแล้ว หญิงสาวเรียบร้อยที่มารดาดูจะถูกอกถูกใจนักหนาจะเผยตัวตนออกมาในแบบไหน

ตลอดมื้ออาหาร บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่ต่างจากคนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญต้องมานั่งร่วมโต๊ะเดียวกันในโรงอาหาร ต่างคนต่างกิน ไม่มีใครคิดจะชวนอีกฝ่ายคุย

ธีรุตม์ยังคงกินข้าวสลับกับดูโทรศัพท์มือถือเป็นระยะ บางครั้งก็หลุดหัวเราะออกมาเมื่ออ่านข้อความบางอย่างที่เพื่อนส่งมาให้

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวเราะ ชาลิสาจะเผลอเงยหน้าขึ้นมอง และครั้งหนึ่งสายตาของเธอก็หยุดนิ่งอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มตรงข้ามนานกว่าปกติ

ใบหน้าที่เคยนิ่งขรึมปนเบื่อหน่ายก่อนหน้านี้ดูเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเจ้าตัวยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายยามหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ชาลิสามองภาพนั้นนิ่ง ๆ ราวกับลืมตัวไปชั่วขณะ

จนกระทั่งธีรุตม์เงยหน้าขึ้นมา...

สองสายตาประสานกันโดยไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวจึงรีบหลุบตาลงแทบจะในทันที พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

ธีรุตม์มองท่าทางนั้นด้วยสายตาที่เจือความดูแคลน

สุดท้ายก็คงไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น...

ต่อหน้าผู้ใหญ่ทำเป็นสงบเสงี่ยม พูดน้อย วางตัวเรียบร้อยเสียจนมารดาของเขาออกปากชมไม่ขาด แต่พอลับหลังกลับกล้าจ้องผู้ชายเสียจนตาแทบไม่กะพริบ

หึ...ที่แท้ก็คงก๋ากั่นไม่เบา

ชายหนุ่มก้มกลับไปสนใจโทรศัพท์ในมือตามเดิม ความสนใจที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งก่อนหน้านี้ก็แทบไม่มีอยู่แล้ว ยิ่งดิ่งลงจนติดลบในทันที

ธีรุตม์ตัดสินไปแล้วว่า ความเรียบร้อยหัวอ่อนที่ชาลิสาแสดงออกต่อหน้ามารดาของเขา คงเป็นเพียงภาพลักษณ์ที่เจ้าตัวจงใจสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้ใหญ่เห็นเท่านั้น

สำหรับธีรุตม์ วันนี้จึงเป็นเพียงอีกวันที่มารดาพาเขามารู้จักผู้หญิงอีกคน แล้วก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ไม่ถูกใจเขาเหมือนเคย

แต่สำหรับชาลิสานั้น...กลับไม่ใช่

เพราะลึก ๆ แล้ว หญิงสาวกำลังเฝ้าหวังว่า หลังจากวันนี้ เธอจะยังมีโอกาสได้พบกับชายหนุ่มตรงหน้าอีกเรื่อย ๆ

หลังจากชำระค่าอาหารเรียบร้อย ธีรุตม์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ชาลิสาจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ เพราะคิดว่าอย่างน้อยเขาคงเอ่ยชวนเธอไปดูหนังหรือเดินซื้อของตามที่มารดาฝากฝังไว้

ทว่าสิ่งที่ชายหนุ่มทำกลับเป็นการหยิบธนบัตรสีเทาออกมาจากกระเป๋าสตางค์ แล้วโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ

“นี่ ค่ารถกลับบ้าน พันหนึ่งน่าจะพอนะ”

ชาลิสามองธนบัตรใบนั้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

“คุณไม่ใช่สเปกผม หวังว่าเราคงไม่ต้องเจอกันอีก แล้วก็...” ธีรุตม์เว้นจังหวะเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มยียวน

“ไม่ต้องพยายามเอาใจแม่ผมหรอก ทำเป็นอ่อนหวาน ว่านอนสอนง่ายต่อหน้าผู้ใหญ่ ตัวจริงคุณเป็นยังไง ผมมองออก” พูดจบ ชายหนุ่มก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้ชาลิสาได้เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว

หญิงสาวได้แต่นั่งนิ่ง มองแผ่นหลังกว้างที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ อย่างพูดไม่ออก

เสียงสนทนารอบตัวที่เคยจอแจดูเหมือนจะเบาลง เมื่อสายตาหลายคู่จากโต๊ะใกล้เคียงหันมามองด้วยความสนใจ ชาลิสาหลุบตาลง ความอับอายจากการตกเป็นเป้าสายตาผสมปนเปกับความเจ็บจากถ้อยคำเมื่อครู่จนขอบตาร้อนผ่าว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเอื้อมมือไปหยิบธนบัตรสีเทาที่เขาทิ้งไว้ตรงหน้า เก็บมันลงกระเป๋าเงียบ ๆ ทั้งที่ดวงตาเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ

##########