บทที่6-มารหัวใจ

พุดตานตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้กับฐากูร

เธอได้แต่นึกสงสัยว่าบทรักอันเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นเพราะกำไลผัวหลงและน้ำมันพรายมหาสเน่ห์ที่เธอสั่งมาหรือเปล่า

หากเช้านี้ฐากูรเปลี่ยนไปเป็นคนละคนน้ำมันพรายมหาสเน่ห์คงได้ผล…

“พี่ฐา-”

“ฉันไม่หิว” ไม่รอให้เธอพูดจบเขาก็พูดตัดบทในทันที

“เออ…ตานอุตส่าห์ตั้งใจทำเลยนะ ถึงจะทำออกมาไม่ค่อยน่ากินเเต่ตานตั้งใจทำมากเลยนะ”

เธอโชว์ชามข้าวต้มกุ้งให้ฐากูรดูด้วยความภูมิใจ แต่่สุดท้ายก็ถูกเมินอย่างไร้้เยื่อใย

“วันนี้ฉันมีนัดไม่อยากกินอาหารเช้าหนักๆ ให้หนักท้อง”

พูดจบเขาก็เดินผ่านตัวเธอไปอย่างไม่แยเเส

“ชัด…”

ชัดเลยว่าไอ่กำไลผัวหลงที่เธอใส่อยู่และน้ำมันพรายมหาสเน่ห์ที่เธอแอบป้ายไว้บนหมอนมันไม่ได้ผล

เธอโดนหลอกแล้วเป็นแน่!!

“ไม่น่าเลย…”

เธอมองกำไลราคาหลักหมื่นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ก่อนจะกินข้าวต้มฝีมือตัวเองย้อมใจแต่ก็ต้องรีบควานหาถังขยะเมื่อตักข้าวต้มเข้าปาก

เธอรีบคายข้าวต้มในปากทิ้งเพราะระดับความเค็มของข้าวต้มมันเค็มราวกับใส่เกลือทั้งถุง

“ฉันใส่แค่ครึ่งถุงทำไมถึงเค็ม?”

เธอมองชามข้าวต้มด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก เป็นบุญนักที่ฐากูรไม่ยอมชิมมิฉะนั้นเขาคงด่าเธอชุดใหญ่เเน่…

“กำไลก็ปลอม ข้าวต้มก็เค็ม นี่มันวันอะไรกันเนี่ย~”

“ราคาหุ้นผันผวนเเบบนี้กูยังไม่อยากให้มึงเสี่ยง ช่วงนี้มึงเอาเงินไปลงทุนกับธุรกิจสถานบันเทิงของมึงดีกว่า”

“งั้นเหรอวะ” ราเชนพยักหน้าเล็กน้อย

วันนี้เขามาปรึกษาเรื่องธุรกิจกับฐากูร เพราะทุกครั้งที่ธุรกิจเริ่มติดขัดเขาก็มาปรึกษาฐากูรตลอดเหมือนอย่างวันนี้

“มึงว่าไงกูก็ว่างั้น เรื่องการทำธุรกิจมึงกินขาดอยู่เเล้วหนิ”

“มึงก็พูดเว่อร์” ฐากูรส่ายหน้า เพราะเขาเองไม่ได้เก่งอะไรแค่ชอบวิเคราะห์สถานการณ์และตัดสินใจอย่างรอบครอบที่สุด

“เออ กูได้ข่าวมาว่าพิมมาจะกลับมาหนิ?”

“อืม”

“มึงก็ปวดหัวเลยอ่ะดิงานนี้?” ราเชนย่นคิ้วถามเชิงติดตลก

“ปวดหัวเรื่อง?”

“เหอะมึงก็รู้ดี”

พิมมาสนิทสนมกับฐากูรแต่พิมมาไม่ค่อยถูกฉะโหลกกับพุดตานสักเท่าไหร่ ทุกครั้งที่พุดตานและพิมมาเจอหน้ากันเหมือนทะเลน้ำเค็มมาเจอกับทะเลน้ำจืด

ยังไงก็เข้ากันไม่ได้!!

“บางครั้งกูก็สงสัยว่ามึงชอบพิมมาเหรอวะ?”

ที่ราเชนถามแบบบนั้นเพราะฐากูรเข้ากับพิมมาได้ดีกว่าพุดตานที่เป็นภรรยาเสียอีก ฐากูรดูแลเอาใจใส่พิมมาอย่างดีต่างจากพุดตาน

“ไม่ได้ชอบ”

“ไม่ได้ชอบแต่ดูแลพิมมาดีกว่าเมียตัวเองอีกนะ”

“มึงต้องรู้ทุกเรื่องเลยไหม?”

สีหน้าเอาเรื่องของฐากูรทำราเชนยิ้มอ่อน

“เคๆ กูไม่เสือกกกกก็ได้” ราเชนตั้งใจเน้น ส. ให้ชัดเเละหนักแน่นตามประสาคนชอบกวนประสาท

ฐากูรตวัดสายตามองหน้าเพื่อนสนิทอย่างเอาเรื่อง หากราเชนไม่ใช่เพื่อนเขาคงฝากรอยเท้าเอาไว้บนหน้าตั้งแต่ประโยคเเรกเเล้ว

“อย่าไปกวนตีนแบบนี้ใส่ใครนะมึง”

“กลัวจะตายห่า” ราเชนยิ้มเเหยๆ ทำเอาฐากูรที่เห็นส่ายหัวรัวๆ สักวันเเม่งจะตายเพราะส้นตีนจริงๆ

“พี่พิมมากลับมา? ไม่ใช่ว่ากลับปีหน้าเหรอ?”

“กลับมาเเล้ว นี่ไงฉันเลยเอาบัตรเชิญมาให้แก”

ปิ่นปัก นำบัตรเชิญงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของพิมมายื่นให้เพื่อนสนิทอย่างพุดตาน

ปิ่นปักเป็นน้องสาวคนละแม่กับพิมมา อันที่จริงปิ่นปักก็ไม่ค่อยถูกกับพิมมาสักเท่าไหร่ เพราะมักจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับพิมมาอยู่บ่อยครั้ง

“ไม่อยากไป”

“แกต้องมาแกก็รู้ครอบครัวเราสนิทกัน”

“เห้อ~”

พุดตานถอนหายใจออกยาวๆ เธอกับพิมมารู้จักกันตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เพราะพ่อของเธอที่เสียไปแล้วเป็นเพื่อนสนิทของพ่อพิมมา เราจึงเป็นคนสนิทกันโดยปริยาย

สุดท้ายเธอก็ต้องจำใจไปงานเลี้ยงในครั้งนี้ ขณะเตรียมชุดสำหรับงานเลี้ยง เธอก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

ฐากูรคงจะดีใจที่พิมมากลับมา เพราะพิมมาเป็นผู้หญิงที่เขามักจะให้ความสนใจอยู่เสมอ

เขาเย็นชากับเธอแต่กับพิมมานั้นตรงกันข้าม ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่เขาเอาแต่สนใจพิมมา ไม่ว่าพิมมาจะทำอะไรก็เข้าตาไปเสียหมด ต่างจากเธอลิบลับที่ทำอะไรก็ขัดหูขัดตาเขา

เพราะเหตุนี้เธอจึงไม่ค่อยถูกกับพิมมา เพราะหล่อนเป็นศัตรู (หัวใจ) อันดับหนึ่งของเธอ