ตอนที่10.

ตอนที่10.

ดวงยิหวาเดินกลับเข้าบ้านหลังจากจัดการงานในไร่เสร็จเรียบร้อยแล้วอย่างเหนื่อยแสนเหนื่อย ดีที่ว่าเธอเป็นคนแข็งแรงจึงสามารถทำงานหนักขนาดนี้ได้ ตอนนี้น้องปราณยังอยู่ดูม้าตัวใหม่กับเปลว เปลวจึงอนุญาตให้เธอกลับบ้านมาก่อนเพราะเห็นว่าทำงานมาทั้งวันแล้ว ก็นับว่าเขายังมีเมตตาบ้าง แต่ก่อนที่หญิงสาวจะก้าวขึ้นชั้นบนสายฝนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา ดวงยิหวามองใบหน้าที่เปิดทุกความรู้สึกของสายฝนอย่างขันๆ  

“มีอะไรรึฝน...”

“อ้าว ทำไมคุณรู้ล่ะคะว่าฝนมีอะไรจะพูด” สายฝนเกาหัวแกรกๆ ดูน่าขันดวงยิหวายิ้มบางๆ

“ก็มีจริงมั้ยล่ะ”

“เอ่อ มีค่ะมี คือว่า...” แล้วสายฝนก็เล่าให้นายสาวฟังด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นจนมองเห็นภาพราวเธออยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยเลยทีเดียว

“ขอบใจนะ” ดวงยิหวาพูดสั้นๆ แล้วทำท่าจะเดินขึ้นห้อง

“อ้าว.. แล้วคุณไม่สงสัยอะไรเลยเหรอคะ...” สายฝนเกาหัวท่าทางเหมือนงงกับท่าทางเฉยๆ ของเธอซึ่งดวงยิหวาพอจะเข้าใจดีว่าทำไมสายฝนจึงสงสัยว่าทำไมเธอจึงไม่แสดงอาการอะไรออกมาที่น้ำหวานมาที่นี่ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าระหว่างดวงดาหวันกับ น้ำหวานนั้นมีอะไรๆ ที่ไม่กินเส้นกันอยู่มากมาย การที่คู่ปรับมาถึงที่แบบนี้เธอกลับทำเฉยๆ เสียอย่างนั้นมันไม่น่าจะเป็นไปได้ในความคิดของสายฝนนั่นเอง  

“ฝนจะไปซื้อของกับแม่ไม่ใช่เหรอ”

“เอ่อ ค่ะ แล้วเอ่อ...”

“ก็ไปสิจ๊ะ...” ดวงยิหวาเลิกคิ้วมองสาวใช้ด้วยท่าทางที่บอกว่า ไปได้แล้ว สายฝนจึงเดินเกาหัวออกไป ดวงยิหวาละสายตาจากสายฝนแล้วมองขึ้นไปชั้นบนด้วยความรู้สึกอยากจะ ลองของ...

เมื่อมาถึงหน้าห้องเธอก็พบความผิดปกติเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นจมูก เหมือนว่าคนใช้น้ำหอมคนนั้นเทน้ำหอมลงบนฝ่ามือประพรมน้ำหอมบนร่างกายด้วยหรือว่าเทอาบเลยรึเปล่าก็ไม่รู้กลิ่นมันถึงได้ฉุนจัดและติดมาขนาดนี้และกลิ่นคงจะติดมือมาเมื่อหยิบจับอะไรกลิ่นน้ำหอมก็ติดไปด้วย ซ้ำติดลูกบิดประตูห้องของเธอด้วย

ช่างไร้รสนิยมในการใช่น้ำหอมจริงเชียว.. ไม่วายที่ดวงยิหวาจะค่อนแคะคนคนนั้นอย่างอดไม่ได้ หญิงสาวลอบยิ้มแล้วค่อยๆ เปิดประตูห้องด้วยอาการปกติไม่แสดงพิรุธใดๆ เมื่อรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง อยากรู้นักว่าน้องเปรียวจะแกล้งอะไรเธออีก และเจ้าของน้ำหอมกลิ่นนี้เป็นใคร คงไม่ใช่คนที่คิดไว้หรอกนะ

“เฮ้อ เหนื่อยจังเลย ง่วงก็ง่วง ขออาบน้ำให้สบายสบายตัวทีเถอะ เหนียวตัวจะแย่...”

ดวงยิหวาจงใจปิดประตูไม่สนิท เพราะกลัวว่าคนที่แอบดูอยู่จะไม่รู้เห็นว่าเธอกำลังทำอะไร แล้วบทบาทการแสดงของเธอจะเริ่มขึ้น…

“กรี๊ดดดด ว้ายยยยย งูๆๆ กรี๊ดดดด... โอ๊ย...” เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นแล้วก็เงียบไปนานของคนในห้องทำให้น้องเปรียวกับน้ำหวานออกมาจากที่ซ่อนด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้าเด็กหญิงซีดขาวเพราะกลัวว่ามารดาจะถูกงูกัดจริงๆ ในขณะที่น้ำหวานทำหน้ายุ่งยากใจ

อะไรกันนี่ ก็งูนั่นมันไม่มีพิษและตายแล้วนี่นาจะกัดคนได้อย่างไรกัน...

“ไหนอาหวานบอกว่างูไม่มีพิษและมันตายแล้วไงคะแล้ว แล้ว... ทำไมคุณแม่เงียบไปล่ะคะ...” เด็กหญิงทำท่าเหมือนจะร้องไห้ มองประตูที่แง้มๆ อยู่อย่างชั่งใจ 

“เดี๋ยวเราเข้าไปดูกันนะคะ ถ้าเกิดอะไรร้ายแรงเราจะได้แก้ไขทันก่อนที่อาเปลวจะมา...”

น้ำหวานบอกเด็กหญิงแล้วค่อยๆ เปิดประตูห้องของดวงยิหวาข้าไป แล้วน้ำหวานกับน้องเปรียวก็เบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างดวงยิหวาที่นอนนิ่งไม่ไหวอยู่กับพื้นตรงหน้าเตียง

“คุณแม่... แย่แล้ว อาหวานเราจะทำไงกันดีล่ะคะ คุณแม่จะเป็นอะไรรึเปล่าฮือๆๆ” เด็กหญิงเดินเข้าไปหาร่างที่นอนนิ่งของมารดาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะความผิดที่ตนเองทำและความเสียใจหากมารดาตายไปจริงๆ  

“คะ คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง อาจจะ จะ แค่ตกใจจนสลบไป”

น้ำหวานพูดเสียงสั่นแล้วทำท่าจะเดินกลับออกไปด้วยความกลัวว่าตนจะโดนข้อหาทำร้ายคนในบ้านของเปลวจนเสียชีวิต งูนั่นมันไม่มีพิษและมันก็เหมือนจะตายแล้วตอนเอามา มันนอนนิ่งไม่ไหวติงไม่หายใจ แล้วงูมันจะกัดคนได้อย่างไร ยิ่งเห็นร่างที่นอนนิ่งของแม่เลี้ยงดาหวันน้ำหวานก็ยิ่งกังวล

“อาหวานคะ คุณแม่ยังหายใจอยู่ค่ะ มานี่สิคะ มาช่วยกัน...” แล้วหญิงสาวก็ชะงักกึกเมื่อเด็กหญิงร้องเรียก

“ตะ แต่ อาว่าจะไปตามคนมาช่วย..”

“แต่อาหวานเป็นคนเอางูมาแกล้งคุณแม่นะคะ อาหวานต้องมาดูคุณแม่ของน้องเปรียวสิคะ เร็วเข้าค่ะ แล้วน้องเปรียวจะโทร. หาอาหมอวิทย์”  

“จ้ะๆ” เมื่อเด็กหญิงพูดอย่างนี้น้ำหวานจึงเดินกลับมา ส่วนเด็กหญิงก็รีบวิ่งออกไปเพื่อโทรศัพท์แต่ไม่ทันที่น้องเปรียวจะก้าวพ้นห้องก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงกรีดร้องโหยหวนของน้ำหวาน

“กรี๊ดดดด อ้ายยย งูๆ ช่วยด้วยยยย...”

น้ำหวานกรีดร้องเสียงหลงเมื่อในขณะที่กำลังจะก้มมองดูว่าคนที่นอนนิ่งนั้นตายหรือยังมีชีวิตอยู่ก็ลืมตาขึ้นพร้อมกับเอางูที่ตนเองนำมาตวัดพันรอบคอของเธอ

“ฮะๆ ฮ่าๆ เป็นไงล่ะ เต้นเหมือนงิ้วออกโรงเลยใช่มั้ย ให้มันรู้ซะบ้างว่าอย่าบังอาจมาทำแบบนี้กับฉัน...” ดวงยิหวาในครบดวงดาหวันลุกขึ้นหัวเราะมองคนที่เต้นเป็นเจ้าเข้าด้วยแววตาสะใจ 

“คุณแม่ ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ...” เด็กหญิงเดินเข้ามาถามมารดาด้วยแววตาสงสัยและไม่เข้าใจ

“ไม่จ้ะลูกรัก แต่หากงูนั้นเป็นงูมีพิษจริงๆ คุณแม่คงตายไปแล้วเพราะลูกร่วมมือกับคนอื่นมาทำร้ายคุณแม่ หนูเกลียดคุณแม่จนอยากจะทำร้ายคุณแม่ขนาดนี้เลยหรือคะน้องเปรียว...”

“น้องเปรียว...” เด็กหญิงก้มหน้านิ่งด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจเก็บกักไว้ได้ เมื่อคิดว่าหากมารดาเสียชีวิตไปจริงๆ จะเป็นอย่างไร

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะลูก ตอนนี้คุณแม่ปลอดภัยแล้วอย่าร้องไห้นะจ๊ะ...” ดวงยิหวาโอบกอดร่างเล็กๆ ของน้องเปรียวไว้และเด็กหญิงก็โอบเธอแน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป ตอนนี้น้องเปรียวเพิ่งค้นพบว่าตนกลัวว่าจะเสียมารดาไปจริงๆ