กฎของการอยู่จวนอ๋อง

เขามิโปรดปรานนาง

อนาคตไม่ก็คงมิโปรด

เรื่องที่จะพึ่งพาเขาให้พาเข้าวังตัดออกจากความคิดไปได้เลย!

ไป่มู่ชิงนั่งพิงหมอนอิงหน้ายุ่งเหยิง นั่งคิดนอนคิดอย่างไรก็ไม่เห็นหนทางที่จะเข้าวังหลวงได้โดยง่าย หรือบางทีอาจจะต้องรอพิธีอภิเษกสมรสสถาปนานางขึ้นเป็นปาหวางเฟยแห่งจวนชินหวังฝู่เสียก่อนจึงจะเห็นหนทาง

“มิสำเร็จหรือเพคะ”

หลี่หยู่ที่นั่งอยู่ข้างเตียงเอ่ยถามอย่างระมัดระวังอยู่บ้าง

“ข้าแต่งให้อ๋องแปด ก็นับว่าเป็นคนของอ๋องแปด หากอ๋องแปดพึ่งพามิได้ ข้าจะไปขอความช่วยเหลือจากใครหน้าไหนได้อีก” บ่นอุบอิบหากแต่ในใจกลับกำลังคิดวางแผนแววตาพร่างพราว

หากเข้าไปอย่างถูกวิธีไม่ได้ แอบเข้าไปเหมือนพวกผีน้อยดีไหมนะ

หลี่หยู่เองก็นิ่วหน้าอย่างหมดสิ้นหนทาง

ยังไม่ทันที่จะได้สนทนาอะไรกันไปมากกว่านั้น เสียงเท้าดังตึกตักก็หยุดลงที่หน้าประตู

“องค์หญิง กระหม่อมแซ่หมาง องครักษ์ของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงทุ้มเอ่ยแนะนำตัวเสียงดังฟังชัดและหนักแน่นอยู่ในทีจนสตรีทั้งสองภายในห้องต่างสบตากันอย่างเป็นปริศนา แต่ถึงกระนั้นไป่มู่ชิงก็ยังลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปที่ประตู

ทันทีที่ผู้มาเยือนเห็นร่างองค์หญิงเก้า หมางกั๋วก็คำนับอย่างว่องไวก่อนจะยื่นกระดาษแผ่นหนาแผ่นหนึ่งให้ในขณะที่ไป่มู่ชิงเลิกคิ้วเชิงตั้งคำถาม

หมางกั๋วก้มหน้าลงกลั้นรอยยิ้ม ใครจะไปคิดว่าท่านอ๋องแปดจะหาทางให้องค์หญิงเก้าอยู่ห่างจากตนเองได้จนถึงขนาดทำอะไรที่ยุ่งยากเช่นนี้

“ท่านอ๋องฝากมาให้องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ รับสั่งมาว่าจะทำการทดสอบด้วยตนเอง”

“ทดสอบ?”

หญิงสาวทวนคำเสียงสูง ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังกล่าวถึงอะไร ในที่สุดก็คลี่กระดาษออกมาอ่านอย่างเคร่งเครียดพลางทำหน้ายุ่ง มิหนำซ้ำยังเค้นเสียงในลำคอเบาๆ ด้วยความไม่พอใจ

อันที่จริงก็รู้อยู่หรอกว่าหมอนั่นมิได้ปลาบปลื้มนางนัก ไม่เห็นจะต้องทำอะไรให้วุ่นวายถึงขนาดนี้เลย นางก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งกับชีวิตเขามากนักหรอก!

กฎการอยู่จวนอ๋อง...

หมางกั๋วเองเมื่อเห็นองค์หญิงเก้ามีสีหน้าแปลกประหลาดไปเขาก็กลั้นยิ้มอย่างสุดความสามารถ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็คงไม่คิดมาก่อนเช่นกันว่ามีเรื่องเช่นนี้ด้วย

“ท่านอ๋องกำชับมาว่าให้องค์หญิงตั้งใจศึกษาพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮะ”

ไป่มู่ชิงเลิกคิ้วสูงก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย ในที่สุดก็พยักหน้าหงึกหงักคล้ายกับไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร

“เพื่อการเป็นชายาที่ดีแล้ว ข้ายินดี”

ถึงแม้น้ำเสียงจะเต็มไปด้วยความใจเย็น ทว่าในใจของนางกลับอยากตะกุยหน้าเขาสักทีสองที ตอนเด็กๆ ก็ถูกแม่เลี้ยงบีบให้ท่องตำราอ่านคัมภีร์ หนีมาแต่งงานทั้งทีก็โดนว่าที่สามีหาเรื่องให้ท่องกฎ

น่าเบื่อจะตาย!

-----------------------------------------------------------------------------------------------

“ท่านยังกังวลเรื่ององค์หญิงเก้าอยู่อีกหรือ”

ซูเสี่ยนย่างเท้าเข้าไปด้วยท่วงท่าสง่า ทรุดตัวนั่งลงเคียงสามีที่ขมวดคิ้วติดกันยุ่งเหยิง

ฉู่เหวินหงหลุบตาต่ำลง เอ่ยพึมพำออกมาเสียงเครียดขึ้ง

“พักหลังมานี้ข้ารู้สึกว่าเสด็จพ่อให้ความโปรดปรานน้องแปดมากเกินไป”

ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ฉู่ซูเหยียนสร้างความดีความชอบให้แก่ถงเยว่มากมายไปหมดจนหวงไท่จื่อเช่นเขาถูกดินกลบหน้า อีกทั้งฮ่องเต้ยังดูมีความลับกับน้องชายอย่างเห็นได้ชัด การกระทำหลายอย่างทำให้เขาเริ่มไม่มั่นใจในบัลลังก์ของตนเองเสียแล้ว

เรื่ององค์หญิงเก้าก็เช่นกัน ฮ่องเต้มีพระราชโองการออกมาหลังจากที่พระสนมไป่สิ้นพระชนม์ไม่นาน หากคิดในแง่ดีก็คือฮ่องเต้พยายามจะกระชับความสัมพันธ์กับเหอเป่ย หรือหาไม่แล้วเป็นไปได้หรือไม่ที่ฮ่องเต้ต้องการให้เหอเป่ยเป็นแรงสนับสนุนให้กับน้องแปด

บัลลังก์ของเขาสั่นคลอนมาเนิ่นนาน บัดนี้เริ่มทวีคลื่นลมขึ้นเสียแล้ว...

ซูเสี่ยนเอื้อมมือไปแตะท่อนแขนอีกฝ่ายเบาๆ ริมฝีปากสีชาดยังส่งยิ้มจางๆ คล้ายให้กำลังใจ

“ท่านวางใจเถิด นางก็ดูเป็นองค์หญิงน้อยธรรมดาผู้หนึ่ง หาได้มีความคิดซับซ้อนใดๆ”

ว่าแล้วก็นึกไปถึงยามที่ตนได้ประจันหน้ากับองค์หญิงเก้าครั้งแรก นางดูอ่อนน้อมอย่างที่คิดไว้ หากแต่สิ่งหนึ่งที่คิดไม่ถึงก็คือเด็กคนนั้นดูเปิดเผยนัก ยามที่เห็นนางใช้เท้าเกี่ยวอยู่บนเอวของน้องสามีแทนที่จะรักษาภาพพจน์ร้องเรียกให้ผู้อื่นช่วยเหลือนั่น รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นจางๆ

“ท่าทางเจ้าจะชอบนางมาก”

“ก็มิได้มีอันใดเสียหายมิใช่หรือเพคะ”

ฉู่เหวินหงมองพระชายาของตนเองแววตาลึกซึ้ง ใช้มือโอบกอดร่างแน่งน้อย

“ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า หากนางมาเป็นคนของเรา ก็จะได้แขนขาเพิ่มมาอีกหนึ่ง...”

ซูเสี่ยนใช้ฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าสามีเบาๆ ช้อนสายตาขึ้นมองหวานฉ่ำ บดเบียดร่างเข้าไปใกล้ ปลดสายคาดเอวของอีกฝ่ายออก

“ร่างกายท่านเครียดเกินไปแล้ว”

“เจ้านี่นะ”

“หรือไม่จริงเพคะ”

ไม่ว่าเปล่ายังใช้มือลูบไล้

ฉู่เหวินหงหัวเราะในลำคอ จากนั้นจึงทาบทับร่างตนแนบสนิท จุมพิตนุ่มนวลก่อนจะปลดอาภรณ์ออกอย่างใจร้อน

หลังจากนั้นความอุ่นร้อนก็กระจายไปทั่ว เสียงครวญครางแผ่วๆ หลุดรอดออกไปนอกตำหนักเสียจนนางกำนัลภายนอกต่างก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน

องค์ไท่จื่อขยันทำเรื่องนี้ไม่สนใจฟ้าดินเลยจริงๆ