องค์หญิงเก้าขอเข้าเฝ้า

“ท่านอ๋อง องค์หญิงเก้าขอเข้าเฝ้าเพคะ”

เสียงของสาวใช้ในจวนผู้หนึ่งดังขึ้นก่อนที่ฉู่ซูเหยียนจะวางพู่กันในมือลง ดวงตาพยัคฆ์เหลือบมองไปทางประตูที่มีเงาร่างสตรีสองร่างก้าวเข้ามาหา ผู้หนึ่งกำลังถือน้ำชากาหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้า

ไป่มู่ชิงมองดูใบหน้าที่สงบเสงี่ยมนั่นแล้วก็ได้แต่ขบเคี้ยวฟัน หากแต่ถึงกระนั้นก็ยังคลี่ยิ้มอ่อนหวาน

“ถวายพระพรเพคะ”

ฉู่ซูเหยียนช้อนสายตาขึ้นมองเล็กน้อยก่อนจะกระตุกมุมปากขึ้น

“เชิญองค์หญิงเก้า”

ไป่มู่ชิงดูท่าทางของอีกฝ่ายที่เชื้อเชิญให้นั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะแสดงกิริยาเช่นนี้ก็ได้แต่กรีดร้องในใจ ขอเพียงชายตรงหน้าโปรดปรานนางสักเล็กน้อยการหาเรื่องเข้าวังก็คงจะง่ายดายขึ้นเป็นอีกเท่าตัว!

หญิงสาวขยิบตาให้หลี่หยู่ที่เดินตามมาราวกับจะให้สัญญาณให้อีกฝ่ายออกไป ก่อนที่ร่างบอบบางจะค่อยๆ หย่อนตัวลงแล้วรีบรินน้ำชาลงในจอกแก้วอย่างประจบประแจง

“หม่อมฉันได้ยินว่าช่วงนี้พระองค์มีเรื่องให้คิดมากมาย ชาอู่หลงช่วยบรรเทาอาการเครียดได้เพคะ”

ฉู่ซูเหยียนรับจอกน้ำชามาไว้ในมือก่อนที่จะจิบครั้งหนึ่ง

“เจ้ามาอยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง หากต้องการอันใดเพิ่มเติมบอกข้าได้”

“ทุกคนล้วนต้อนรับหม่อมฉันเป็นอย่างดี เพียงเท่านี้หม่อมฉันก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งแล้วเพคะ”

ไป่มู่ชิงยังคงยิ้มเอาใจ ทว่าหางตากลับคอยชำเลืองเพื่อสังเกตความรู้สึกอีกฝ่าย ในใจอยากจะเอามือไปแตะต้องตัวเขาเพื่ออ่านความในใจเสีย แต่ท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังตัวนั่นทำให้นางมิสามารถกระทำการได้ดั่งใจ

อย่างน้อยๆ ขออ่านใจเขาเพื่อรู้ว่าเขามีความคิดอย่างไรต่อนางกันแน่ จะได้วางแผนต่อไปได้ถูกต้อง

หญิงสาวมองดูจอกน้ำชาที่ว่างเปล่านั่น เอื้อมมือออกไปเร็วๆ หวังจะให้ปลายนิ้วถูกมือเขาสักเล็กน้อย

ฉู่ซูเหยียนที่มีปฏิกิริยาว่องไวรีบผละมือออก ดวงตาพยัคฆ์จ้องมองร่างบอบบางที่พ่นลมหายใจอย่างคาดคั้นอยู่บ้าง

“เจ้าจะทำอะไร”

ไป่มู่ชิงกะพริบตา แสร้งตีสีหน้าตกใจ

“หม่อมฉันมิได้มีเจตนาทำให้ท่านอ๋องตกใจ หม่อมฉันเพียงแค่จะเติมน้ำชาให้เท่านั้น”

บีบเสียงนุ่มเล็กน่าสงสาร แต่ถึงกระนั้นก็ยังแอบเข่นเขี้ยวในใจ ผู้ชายอะไร หวงเนื้อหวงตัวเสียจริง!

ฉู่ซูเหยียนเพ่งมองอีกฝ่ายที่เผยความคิดออกมาทางดวงตาแวบหนึ่ง จากนั้นจึงกระแอมเสียงเบา

“องค์หญิงมีเรื่องอันใดรีบกล่าวมาเถิด”

ไป่มู่ชิงหัวเราะในลำคอเบาๆ คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะถามออกมาตรงๆ เช่นนี้ อย่างน้อยๆ ก็ควรจะผูกมิตรไมตรีต่อนางให้มากกว่านี้อีกสักนิดมิใช่หรือ?

ท่านอ๋อง...หม่อมฉันติดใจเรื่องการตายของพี่สาม พาหม่อมฉันไปหาหลักฐานในวังได้หรือไม่

ครั้นจะให้พูดออกมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนั้นก็ดูจะสร้างความเคลือบแคลงให้เขามากจนเกินไป

“ท่านอ๋องคิดมากเกินไปแล้ว หม่อมฉันเพียงเป็นห่วงพระองค์ หาได้มีความคิดอื่นแอบแฝง”

ฉู่ซูเหยียนมองดูสตรีที่ส่งยิ้มหวานพลางหรี่ตาเล็กลง ถึงแม้มุมปากจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าแววตาของนางกลับดูแข็งขืนอย่างไรชอบกล

“เจ้ามาหาข้าที่นี่ก็ดี ข้ามีเรื่องต้องการจะพูดกับเจ้าให้เข้าใจเสียก่อน”

“ท่านอ๋องมีเรื่องอันใด กล่าวมาได้เลยเพคะ”

“ข้ามิเคยคิดจะรับชายามาก่อน” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยเบา อีกทั้งยังเปลี่ยนท่วงท่าการนั่งให้สบายมากยิ่งขึ้นคล้ายกับกำลังสนทนาเรื่องทั่วไป “พิธีมงคลครั้งนี้เป็นความประสงค์ของเสด็จพ่อ อย่างไรเสียข้าก็จะดูแลและปกป้องเจ้าเป็นอย่างดี ในฐานะปาหวางเฟย”

ไป่มู่ชิงเลิกคิ้วขึ้นราวกับต้องการพิจารณาคำพูดของเขาเมื่อครู่ จากนั้นจึงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อคิดได้ว่าที่แท้แล้วเขาต้องการจะสื่อเรื่องอะไรออกมากันแน่

การแต่งงานที่เกิดขึ้นเป็นความต้องการของฮ่องเต้ เป็นเช่นนั้นแล้วก็ให้นางเลิกหวังเรื่องความรักใคร่โปรดปรานไปได้เลย!

หญิงสาวรักษาความสงบไว้ได้เป็นอย่างดี มิหนำซ้ำยังส่งยิ้มให้อย่างไม่โกรธเคืองใดๆ

ฮึ! ถึงกับเอ่ยปากออกมาเช่นนี้แล้วนางก็จะไม่พยายามเสาะหาความโปรดปรานจากเขา

“หม่อมฉันทราบแล้ว ท่านโปรดวางใจ”

จุดประสงค์สองอย่างที่นางต้องการจากการแต่งเข้ามาในถงเยว่ครั้งนี้คือการสืบหาความจริงเรื่องพี่สามและหลีกหนีความวุ่นวายจากการหาเรื่องของแม่เลี้ยงและพี่สาวใจร้ายนั่นต่างหาก

ถึงแม้จะไม่ได้รับความสนใจจากเขา ขอเพียงมีที่ซุกหัวนอนและเป็นที่พึ่งพิงอย่างสงบในชีวิตในอนาคตของนางในอนาคตก็เป็นพอ เรื่องอย่างว่าของสามีภรรยาไม่ต้องก็ได้!

ไป่มู่ชิงคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อเห็นถึงหนทางเอาตัวรอดในขณะที่ฉู่ซูเหยียนหลุบสายตาต่ำลง ใบหน้าเครียดขึ้ง เหตุใดนางถึงไม่แสดงท่าทีไม่พอใจบ้างเลย มีสตรีใดบ้างที่ได้ยินว่าที่สามีกล่าวเช่นนี้แล้วยังยิ้มหน้าระรื่นได้อยู่อีก

บางทีอาจจะเป็นเพราะนางมีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงแห่งเหอเป่ย เรื่องปั้นหน้ารับแขกจึงต้องเรียนรู้มาบ้าง

แต่นั่นก็มิใช่เรื่องสำคัญไปกว่าการที่นาง ‘เข้าใจ’ สิ่งที่เขาต้องการจะสื่อจริงๆ

“หากเจ้ามิมีปัญหา ข้าก็เบาใจ”

ฉู่ซูเหยียนกระตุกขึ้นคล้ายยิ้ม จากนั้นจึงเอื้อมไปรินน้ำชาใส่อีกจอกหนึ่ง

“ฉู่ซูเหยียนขอคารวะองค์หญิง”

นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกมารับ จากนั้นจึงยกขึ้นจิบอย่างมีมารยาท

“ขอบพระทัยเพคะ”