หีบของพี่สาม

“เจ้ามาแล้ว”

จางกุ้ยเฟยที่เดินวกไปวนมาอยู่หน้าตำหนักเฉียนชิงรีบก้าวเข้ามาหาด้วยท่าทางยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นรถม้าหยุดจอดพร้อมกับปรากฏร่างบอบบางในอาภรณ์สีส้มอ่อนก้าวลงมาพร้อมกับสบตานางอย่างบังเอิญ

“ถวายพระพรพระสนมเพคะ”

“อย่ามากพิธีเลย รีบเข้าไปในตำหนักเถิด”

ไม่ว่าเปล่ายังเอื้อมมือมาจับอีกฝ่ายไว้ด้วยความร้อนใจ

“เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ”

“ขอโทษที ข้าลืมไป” จางกุ้ยเฟยชะงักเล็กน้อยพร้อมกับปล่อยมือออกจากแขนเรียวบาง ขยับปากเปล่งเสียงเบา “ฝ่าบาทต้องการพบเจ้า”

จางกุ้ยเฟยเองก็มีสีหน้าลำบากใจ นางไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮ่องเต้ แต่หลังจากที่อาการกำเริบในพิธีอภิเษก หมอหลวงหลิวบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง หากแต่ฮ่องเต้ทรงสูญสิ้นความสามารถการสนทนาและดูอ่อนแรงลงไปทุกที

เช้าวันนี้นางเข้าตำหนักมาปรนนิบัติตามปกติ หากแต่สิ่งที่ฮ่องเต้สื่อสารกับนางได้เป็นประโยคแรกนั่นทำให้ต้องรีบส่งคนไปที่จวนชินหวังฝู่

‘ปาหวางเฟย’

สิ้นเสียงแหบๆ ที่พยายามเค้นออกมาพร้อมกับเสียงกระแอมไอ ริมฝีปากซีดเซียวนั่นทำให้นางไม่กล้าแม้แต่จะรอต่ออีกแม้แต่หนึ่งเค่อ

ในที่สุดร่างสตรีสูงศักดิ์ทั้งสองก็ก้าวย่างเข้ามาในตำหนักพร้อมๆ กับจางกุ้ยเฟยที่หยุดลง

“เข้าไปเถิด ฝ่าบาทคงอยากคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว”

ถึงแม้สายตาจะเต็มไปด้วยความเป็นห่วง แต่นางก็ทำเพียงเหลือบมองคนที่จ้องมองมาอย่างรอคอยอยู่บนเตียงมังกร โบกมือเรียกนางกำนัลขันทีทั้งหมดให้ออกไปรอข้างนอกกับนาง

ไป่มู่ชิงมีท่าทีกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ในขณะที่ฮ่องเต้กำลังจ้องมองมาที่นาง พยายามจะขยับริมฝีปากหากแต่ยังไร้สุ้มเสียง

หญิงสาวขยับเข้าไปหา คุกเข่าลงข้างเตียงช้าๆ

“ถวายพระพรเพคะ”

ฮ่องเต้กลืนน้ำลาย มองดูคนตรงหน้าอย่างมีความหวัง ใบหน้าเกิดความไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อไม่สามารถทำอะไรได้ดั่งใจ

“เสด็จพ่อมีอันใดหรือเพคะ”

ไป่มู่ชิงยังคงเอ่ยถามน้ำเสียงนุ่ม ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดฮ่องเต้ถึงได้มีรับสั่งให้นางเข้าเฝ้าทั้งที่ตัวเองยังไม่สามารถแม้กระทั่งจะเปล่งเสียง

หากเข้าไปแตะตัวอ่านความคิดได้ก็ดีอยู่หรอก...

“จ...จับ”

ในที่สุดน้ำเสียงทุ้มเปล่งที่แฝงไปด้วยความอิดโรยก็ดังขึ้นพร้อมกับขยับมือออกมาในขณะที่ไป่มู่ชิงเบิกตาโต มองด้วยความแปลกใจ

ฮ่องเต้รู้ความสามารถของนางหรือ...

ไม่น่าจะเป็นไปได้...

หญิงสาวคิดอย่างตกใจอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นก็ขยับกายเข้าไปหา พร้อมทั้งเอื้อมมือออกไปแตะที่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

‘เปิดหีบใบนั้นออก’

เสียงที่ดังขึ้นในความคิดทำให้หญิงสาวลอบกลืนน้ำลาย มองดูอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจอยู่บ้าง หากแต่นัยน์ตามังกรที่จับจ้องมากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด หาความชั่วร้ายไม่เจอเลยแม้แต่น้อย

ในที่สุดไป่มู่ชิงก็หยัดกายลุกขึ้น เดินตรงไปยังหีบใบหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่บริเวณมุมห้อง เหลือบมองฮ่องเต้เล็กน้อยราวกับต้องการถามเพื่อความมั่นใจ

แววตาฮ่องเต้เปล่งประกายวาบขึ้นมา พยายามรวบรวมกำลังพยักหน้าลงเป็นการยืนยัน

เมื่อได้รับคำอนุญาต หญิงสาวจึงค่อยๆ ปลดล็อกหีบออก ในที่สุดสิ่งต่างๆ ที่ถูกซ่อนเอาไว้ภายในก็ปรากฏเข้ามาในสายตา

ไป่มู่ชิงเบิกตากว้าง ใช้มือหยิบขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ

“นี่มัน...”

ไป่มู่ชิงหยิบเอาอาภรณ์ของสตรีขึ้นมาดู อีกทั้งยังมีเครื่องประดับสวยงามมากมาย รวมไปถึงสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้เบื้องล่าง ลายมือที่คุ้นเคยจากการสื่อสารผ่านจดหมายตลอดหลายปีทำให้นางลูบไล้เบาๆ ด้วยความคิดถึง

ของทั้งหมดนี่เป็นของพี่สาม...

“เสด็จพ่อ”

หญิงสาวเอ่ยเรียกฮ่องเต้ขึ้นครั้งหนึ่ง เห็นสายตาที่เศร้าหมองคล้ายกับความรู้สึกผิดแล้วก็ได้แต่กลืนคำพูดลงในลำคอ สิ่งที่ฮ่องเต้ต้องการให้นางดูก็คือข้าวของเครื่องใช้ของพี่สามใช่หรือไม่

เช่นนั้นความโปรดปรานที่ฮ่องเต้มีต่อพี่สาวของนางเป็นความจริง เรื่องที่นางฆ่าตัวตายฮ่องเต้เองก็คงไม่เชื่อเช่นกัน

ฮ่องเต้กำลังแจ้งเบาะแสแก่นาง เพื่อให้ตามหาตัวผู้ร้ายน่ะหรือ?

“พระองค์ต้องการสืบหาความจริงหรือเพคะ”

หญิงสาวบรรจงเก็บข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ กลับเข้าไปในหีบ ไม่เว้นแม้กระทั่งสมุดบันทึกเล่มหนาเช่นกัน

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้พยายามสื่อสารอะไรกลับด้วยซ้ำ เสียงของขันทีจากภายนอกตำหนักก็ดังขึ้น

“องค์รัชทายาทเสด็จ”

ไป่มู่ชิงรีบผลักหีบกล่องนั้นให้เข้าที่ เตรียมตัวจะกลับมาคุกเข่าที่ข้างเตียงเช่นเดิม หากแต่ปลายเท้าของนางกลับเหยียบเข้ากับกระดาษหนังแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้น

“เสด็จพ่อ”

ตายล่ะ...

ขวับ!

ไป่มู่ชิงทรุดนั่งลงทาบทับกระดาษหนังแผ่นนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้คนมาใหม่ได้สังเกตเห็น จากนั้นจึงโน้มตัวลงเล็กน้อย

“ถวายพระพรเพคะ”

หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายในตำหนักเป็นที่เรียบร้อย

ฉู่เหวินหงเหลือบมองสตรีร่างหนึ่งที่กองอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าอึมครึมอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นมุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้น ทว่ากลับเดาอารมณ์จากรอยยิ้มนั่นไม่ได้นัก

“เหตุใดพระชายามาเข้าเฝ้าเพียงผู้เดียวเล่า”

“ท่านอ๋องป่วยกะทันหันเพคะ”

หญิงสาวตอบทั้งที่ใบหน้าก้มลงมองพื้นอย่างครุ่นคิด หากองค์รัชทายาทและฉู่ซูเหยียนเป็นปรปักษ์ต่อกัน ดังนั้นก็ไม่เหมาะนักที่นางจะสนทนากับอีกฝ่ายมากเกินไป

แค่นี้นางก็ถูกหมอนั่นเพ่งเล็งไม่คลาดสายตาอยู่แล้ว!

“อ้อ...นั่นสินะ เมื่อเช้านี้ข้าเห็นหมอหลวงหลิวถูกตามไปที่จวนน้องแปด” ฉู่เหวินหงเค้นเสียงในลำคอ “น้องแปดเป็นอย่างไรบ้างเล่า อาการหนักถึงกับเข้าเฝ้าเสด็จพ่อมิไหวเชียวหรือ”

ไป่มู่ชิงเพียงคลี่ยิ้มจางๆ เป็นคำตอบ มิได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ปฏิกิริยานั่นทำให้ฉู่เหวินหงดูไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นก็สามารถควบคุมการแสดงออกได้เป็นอย่างดี

“พระชายาไปทำอะไรตรงนั้นกัน”

สิ้นประโยคหญิงสาวจึงก้มลงมองตัวเอง พยายามใช้มือเขี่ยเอากระดาษที่อยู่ใต้ร่างออกมาขยำเป็นก้อนเล็กเพื่อซุกซ่อนในฝ่ามือในขณะที่สายตาก็กวาดมองโดยรอบ

“เมื่อครู่หม่อมฉันเห็นแมลงวิ่งอยู่แถวนี้เพคะ เลยเข้ามาดู แต่เป็นเพราะหม่อมฉันไม่ระวังจึงสะดุดล้ม”

หญิงสาวระบายยิ้มแห้งๆ คล้ายต้องการกลบความเก้อเขิน หากแต่หางตากลับกระตุกเพราะเกรงว่าจะถูกอีกฝ่ายจับได้ว่านางแอบอะไรไว้ในฝ่ามือ

“นางกำนัลพวกนั้นละเลยหน้าที่เกินไปแล้ว”

“หามิได้เพคะ หม่อมฉันคิดว่าตัวเองเพียงตาฝาดไปเท่านั้น”

เมื่อเห็นท่าทีเครียดขึ้งของอีกฝ่าย ไป่มู่ชิงก็ได้แต่รำพึงรำพันออกไปเช่นนั้น เกรงว่านางกำนัลผู้โชคร้ายที่จู่ๆ ก็ละเลยหน้าที่จะถูกลงโทษเสียก่อน

ดวงตากลมโตเหลือบมองฮ่องเต้ที่นอนอยู่นิ่งๆ

“เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะเสด็จพ่อ”

ไป่มู่ชิงโค้งตัวลงคำนับและหันมากล่าววาจากับฉู่เหวินหงอีกหนึ่งประโยค จากนั้นจึงสาวเท้ายาวๆ ออกจากตำหนักเฉียนชิงโดยเร็วทั้งที่ฝ่ามือทั้งสองชื้นไปด้วยเหงื่อ

ฉู่เหวินหงมองตามร่างบอบบางออกไปด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ออก มองดูมือข้างขวาของนางที่บีบกำเข้าหากันแน่น เค้นเสียงหึในลำคอเบาๆ

“เสด็จพ่อต้องการอะไร เหตุใดมิเรียกใช้หม่อมฉันเล่าพ่ะย่ะค่ะ”