ปัญหาที่ไม่เคยหมดไป 20

ความเงียบ คือการเถียงที่ได้ผลที่สุด และตอนนี้เธอก็เห็นด้วยอย่างมากกับคำพูดนั้น..

               ดวงตากลมใสเคลือบประกายหวานจำต้องปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง เพื่อระงับความขุ่นมัวที่กำลังปะทุอยู่ภายในให้สงบลงอย่างยากลำบาก กะรัตไม่แน่ใจว่าตัวเธอต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนกับการควบคุมอารมณ์ให้คงที่ในเวลาแบบนี้...เวลาที่ไม่มีใครยอมเปิดปาก เกี่ยวกับความเสียหายเกือบสิบล้านบาทที่เกิดขึ้น!

การเคลื่อนย้ายสิ่งของที่มีค่าหรือสามารถตีเป็นราคาได้ มักจะมีการทำประกันภัยสำหรับสินทรัพย์เหล่านั้นเสมอ ในการติดตั้งโซล่าฟาร์มของโพรเจกต์ซันก็เช่นกัน กะรัตเลือกเซ็นสัญญากับบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งเพื่อรับประกันการขนย้ายที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายต่อแผงโซล่าเซลล์ในทุกกรณี

แต่แล้วความเสียหายที่อยู่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้นจนได้!

               ในตอนแรกที่บริษัทประกันภัยปฏิเสธการจ่ายค่าชดเชยต่อสินทรัพย์ที่สูญเสียไป ก็สร้างความปวดหัวให้คนรับหน้าที่ดูแลโพรเจกต์ซันมากพออยู่แล้ว แต่เมื่อได้รับคำชี้แจงและรายละเอียดเกี่ยวกับสเปกของแผงโซล่าเซลล์ที่ไม่ตรงตามคู่สัญญาที่เซ็นไว้ นอกเหนือจากความปวดหัวคือความโกรธที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วของประธานคนใหม่ 

“พิงค์จะไม่ถามซ้ำนะคะ แต่! ถ้าไม่มีใครหาคำอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น...ทุกคนจะต้องรับผิดชอบร่วมกันเท่ากับค่าความเสียหายที่เกิดขึ้น เข้าใจชัดนะคะ” เสียงหวานใสแต่ก้องกังวานและกดลึกลงในความหมายที่เอ่ยออกไปของประธานสาว ทำให้ความเงียบของห้องประชุมเริ่มเกิดเสียงขึ้นอีกครั้ง

“ฝ่ายกฎหมายด้วยเหรอคะ?” ธิดารัตน์หัวหน้าฝ่ายกฎหมายเอ่ยถามขึ้นด้วยความร้อนรน เพราะตนเองเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมีภาระครอบครัวที่ต้องหาเลี้ยงบุตรสาววัยเจ็ดขวบเศษ หากต้องร่วมรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้น ครอบครัวของเธอคงลำบากไม่น้อย

“ทุกฝ่ายค่ะ” กะรัตมองใบหน้าที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัดของธิดารัตน์ และใครอีกหลายคนในห้องประชุมก็อดสงสารไม่ได้ แต่กระนั้นหญิงสาวก็เลือกจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยยืนยันในสิ่งที่ตัดสินใจออกไปอีกครั้ง

มนุษย์ทุกคนล้วนมีความเห็นแก่ตัวสอดแทรกอยู่ภายในใจเสมอ เมื่อปัญหาที่เกิดไม่ใช่เรื่องของตนเองก็ย่อมเมินเฉยเป็นเรื่องธรรมดา…แต่หากปัญหานั้นตนเองมีส่วนได้รับความเสียหายไปด้วย ทุกอย่างก็จะต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

“ผมว่ามันไม่ยุติธรรมนะครับคุณพิงค์...จริงๆเรื่องนี้มันเป็นความผิดของฝ่ายกฎหมายที่ร่างคู่สัญญามาไม่ดีต่างหาก” ปกรณ์หัวหน้าฝ่ายวิศวกรรมการเงินประกาศเสียงขุ่น 

“คุณกรณ์จะมาโทษกันแบบนี้ไม่ได้นะคะ! รัตน์ก็แค่เตรียมสัญญาตามที่ฝ่ายเอ็นยื่นเรื่องมา” ธิดารัตน์ท้วงเสียงกร้าว

“แต่ผมส่งรายละเอียดให้ฝ่ายการเงินตรวจก่อนส่งนะครับ จะมาโยนความผิดให้ผมได้ยังไงคุณ!” ฐิติหัวหน้าฝ่ายวิศวกรรมตอบกลับอย่างร้อนรน

               กะรัตนั่งมองการโต้เถียงที่ดุเดือดขึ้นมาอย่างรวดเร็วอยู่ครู่ใหญ่ นึกขันว่าเมื่อสิบนาทีก่อนมีเพียงเธอที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟกับความเสียหายที่เกิดขึ้น ราวกับเป็น ‘เรื่องใหญ่’ ที่เธอต้องรับผิดชอบเพียงลำพัง แต่เมื่อเธอทำให้มันกลายเป็น ‘เรื่องใหญ่ของทุกคน’ กลับกลายเป็นเธอที่สงบนิ่งอยู่เพียงลำพังในห้องประชุมแสนคุกรุ่น

เธอไม่ได้ชอบวิธีการแบบนี้ แต่เมื่อไม่มีทางเลือกก็จำเป็นต้องทำ

“หยุดโยนความผิดใส่กันได้แล้วค่ะ” ประธานสาวนั่งฟังอยู่นานเลือกเอ่ยขึ้นในที่สุด เพื่อหยุดไฟโทสะที่เริ่มสาดใส่กันตามแรงอารมณ์ของทุกฝ่าย ก่อนเอ่ยถึงสิ่งที่ตั้งใจไว้แต่แรก “พิงค์ไม่ได้ตามหาคนผิด แต่พิงค์ต้องการรู้ว่าความคิดพลาดทั้งหมดเกิดจากตรงไหน?...เลือกเอานะคะ ว่าจะช่วยกันหารอยรั่วแล้วซ่อมแซม หรือจะรับผิดชอบร่วมกันในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ”

               คำพูดเรียบเรื่อยของประธานคนงามทำให้สงครามที่เริ่มคุกรุ่นเบาลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังมีท่าทีหมางเมินและขัดแย้งกันของแต่ละฝ่ายให้เห็น

“แล้วความเสียหายที่เกิดขึ้นใครจะรับผิดชอบครับ?” ปกรณ์เอ่ยถามคล้ายต้องการคำยืนยัน ว่าตนเองจะไม่เสียผลประโยชน์ใดๆอย่างที่กลัวในตอนแรก

“อยู่ที่ความร่วมมือของทุกคนค่ะ ถ้าหาคำตอบได้ชัดเจนพอ” หญิงสาวยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นท่าทีมุ่งมั่นของทุกฝ่ายที่เริ่มก่อตัวขึ้น ค่อยพูดต่อ “พักสิบนาทีนะคะ ปรับอารมณ์ให้เรียบร้อยจะได้เริ่มงานกัน”

               ร่างระหงนำพาตัวเองออกจากห้องประชุมในทันที ก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของประธานบริหารที่ใครบางคนยังไม่ยอมย้ายออกทั้งที่หมดวาระไปแล้ว เพียงไม่กี่นาทีกะรัตก็ยืนอยู่เบื้องหน้าของ ‘ที่ปรึกษาอาวุโส’ ผู้ไม่ยอมเข้าประชุมทั้งที่ไม่ได้มีกำหนดการอื่นซ้อนทับอยู่

“มาหาน้า ประชุมเสร็จแล้ว?” ผู้สูงวัยกว่าถามด้วยรอยยิ้ม แม้ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นจะฉายแววอริ

“สเปกแผงโซล่าที่ไม่ตรงตามสัญญา มันบอกอะไรได้มากมายเลยนะคะ” กะรัตเอ่ยเสียงเรียบ

“เหรอ?” รอยยิ้มตามแบบฉบับนักบุญยังคงเคลือบทับใบหน้าจืดจาง แต่กระนั้นดวงตาที่มองจ้องมากลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยประกายเยาะหยัน

“คนที่มีอำนาจในการเซ็นเปลี่ยนสเปกแผงโซล่ามีอยู่ไม่มาก และหนึ่งในนั้นก็คือเราสองคน...จริงไหมคะ?” ประธานสาวเอ่ยตามความจริง

“กะรัต มณีรัตนะ...จะพูดอะไรก็ระวังปากไว้ด้วย!” เสียงทุ้มแหบกร้าวขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มของนักบุญที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าใจถึงความหมายที่อีกฝ่ายต้องการสื่อสาร

“กะรัต มณีรัตนะ” หญิงสาวทวนคำด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยต่อเสียงราบเรียบ “ก็ยังจำได้นี่ค่ะ พิงค์นึกว่าน้าสินธรลืมไปแล้ว...ว่าพิงค์เป็นใคร!”

“งั้นเธอก็คงลืมไปแล้ว ว่าฉันเป็นใคร!” สินธรเอ่ยเสียงกร้าว

“ไม่เลยค่ะ พิงค์ไม่เคยลืมว่าน้าสินธรเป็นใครและสำคัญมากแค่ไหน” กะรัตตอบกลับ ก่อนจะยกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อได้เห็นรอยกร้าวกระด้างจากใบหน้าจืดจางของนักบุญ...ที่เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่!

               “ถ้ารู้ก็ออกไปได้แล้ว น้ามีงานต้องทำ” ผู้สูงวัยตอบปัดเสียงกระด้าง

“นั่นสิค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่เข้ามากวน...พิงค์แค่อยากจะแจ้งความคืบหน้าให้ทราบเพราะเห็นน้าสินธรไม่ว่างเข้าประชุมด้วยกัน งั้นขอตัวกลับไปประชุมต่อก่อนนะคะ” หญิงสาวแจกแจงเสียงหวานก่อนจะเดินออกไป แต่นึกบางอย่างที่สลักสำคัญต่อความน่าเชื่อถือของตนเองไม่น้อย จึงเอ่ยขึ้น “อ้อ! ห้องที่ปรึกษาอาวุโสตกแต่งเสร็จแล้วนะคะ...แต่ไม่เห็นน้าย้ายไปสักที สงสัยว่าเลขาคงลืมแจ้งแน่ๆ พิงค์เลยแวะมาบอกค่ะ”