بيت / โรแมนติก / เพทายลายกะรัต / ผู้ชนะการประมูล? 7

مشاركة

ผู้ชนะการประมูล? 7

last update تاريخ النشر: 2026-01-12 21:47:11

การประมูลที่ดินขายทอดตลาดตามกฎหมายใหม่จะจัดเพียงสี่นัดต่อการประมูลหนึ่งครั้งเท่านั้น และในแต่ละนัดหากไม่มีผู้สนใจ ราคาของที่ดินจะถูกลดลงสิบเปอร์เซ็นต์ในนัดถัดมา...การประมูลนัดสุดท้ายจึงสำคัญที่สุด

“หมายเลขยี่สิบเจ็ด...ลักกี้นัมเบอร์หรือเปล่าครับ เท่าอายุคุณเลยนะ” เสียงทุ้มของคนที่นั่งลงข้างกันเอ่ยถาม

“สามสิบแปดก็คงเป็นอายุคุณ?” ดวงตากลมใสเหลือบไปมองหมายเลขประมูลในมือเพทายแล้วตอบกลับเรียบๆ

“อีกหกปีก็ได้อยู่...ถ้าผมไม่เส้นเลือดในสมองแตกตายไปก่อน เพราะเอาแต่คิดเรื่องของคุณนะ” คนถูกเพิ่มอายุไปหลายปีว่ายิ้มๆ แม้จะมีส่วนจริงอยู่ไม่น้อยก็ตาม

“งั้นคุณอาจจะอยู่ไม่ถึงจริงๆก็ได้” คำตอบแบบมะนาวไม่มีน้ำของหญิงสาวทำให้คนถูกแช่งกรายๆ อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากคล้ายชอบใจ

               เสียงเคาะสามครั้งที่ดังขึ้นสามารถเรียกความสนใจของทุกคนในห้องประชุมได้อย่างดี เพราะนั่นคือสัญญาณการเปิดประมูลอย่างเป็นทางการ คนทั้งคู่ละความสนใจต่อบทสนทนาที่เกิดขึ้น เพราะรู้ดีว่าการประมูลในนัดนี้มีความสำคัญต่อโพรเจกต์ใหม่ของบริษัทตนเองแค่ไหน

“หมายเลขสิบหกเพิ่มหนึ่งแสน...ราคาโฉนดเลขที่..” เสียงประกาศยอดราคาที่ดินติดหน้าถนนใหญ่เขตสถานที่ท่องเที่ยวในตัวอำเภอปากช่อง พุ่งสูงขึ้นไปเป็นสองเท่าของราคาที่ดินอย่างรวดเร็ว

“หมายเลขยี่สิบเจ็ดเพิ่มห้าแสน...ราคารวม ‘สิบล้านห้าแสนบาท’ ” เสียงประกาศดังขึ้นทำให้ผู้เข้าประมูลหลายคนที่หมายตาที่ดินผืนเดียวกันนี้ต้องถอดใจในที่สุด กะรัตยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับชัยชนะที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม กับที่ดินแปลงงามที่สามารถสร้างมูลค่าได้สูงกว่าราคาของมันอีกเกือบเท่าตัว

               เสียงประกาศทวนซ้ำอีกหนสำหรับการเคาะครั้งที่หนึ่งสร้างความลุ้นระทึกในทุกคนในงานไม่น้อย เพราะราคาที่พุ่งสูงเช่นนี้บ่งบอกได้หลากหลายความหมาย...คู่แข่งก็เช่นกัน

“ ‘สิบล้านห้าแสนบาท’ ครั้งที่สอง”

               หญิงสาวยิ้มกว้างเมื่อไม่เห็นใครมีท่าทีจะชูป้ายขึ้นมาขัดขวางอย่างที่นึกกังวล แต่แรงสะกิดจากคนข้างกายที่เธอเกือบลืมไปแล้วว่ารู้จักกันก็ทำให้กะรัตชะงักไป ก่อนจะต้องเม้มปากเข้าหากันอย่างขุ่นเคืองเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่มาพร้อมดวงตาสีถ่านที่ฉายประกายเย้าแหย่...เขาชูป้ายขึ้น!

“หมายเลขสามสิบแปดเพิ่มสองล้านห้าแสน...ราคารวม ‘สิบสามล้านบาท’ ” เสียงประกาศที่ดังขึ้นทำให้กะรัตต้องตวัดสายตามองคนข้างกายอย่างขุ่นเคือง ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะสนใจที่ดินแปลงนี้เช่นกัน

“คุณแกล้งฉัน?” เธอถามเสียงขุ่น ทั้งที่มีคำตอบของคำถามอยู่แล้ว

“ห้าเท่า...หลักการประมูลง่ายๆที่ใครก็รู้” เสียงทุ้มติดจะรื่นรมย์เอ่ยขึ้น พร้อมๆกับการเคาะครั้งที่สามกับราคา ‘สิบสามล้านบาท’

               กะรัตรู้สึกเหมือนเลือดในกายของเธอกำลังสูบฉีดอย่างรวดเร็วเพราะคำอธิบายของคนตรงหน้า คำว่า ‘ห้าเท่า...หลักการประมูลง่ายๆที่ใครก็รู้’ ช่างส่งผลต่ออารมณ์ด้านลบของเธอได้อย่างไม่น่าเชื่อ

การยกป้ายประมูลแต่ละครั้งจะต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของราคาที่ดินเสมอ นั่นคือเงื่อนไขพื้นฐานในการประมูลครั้งนี้ ดังนั้นการที่เธอเสนอ ‘ห้าเท่า’ ของคนที่ชูป้ายก่อนหน้า จึงเป็นการการันตีว่าที่ดินผืนนั้นจะกลายเป็นของเธอ แต่การที่เพทายชูป้ายขึ้นไปอีก ‘ห้าเท่า’ ของราคาที่เธอเสนอ...มันน่าโมโหนัก!

“อย่าโกรธสิคุณ มันก็แค่เกม” เจ้าของคนใหม่ของที่ดินผืนงามที่กะรัตหมายตาไว้ร้องบอก ก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอเมื่อเห็นแววอาฆาตมาดร้ายจากคนข้างกายแทนคำตอบโต้

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เพทายลายกะรัต   ตอนพิเศษ 248

    ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัวลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่องเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่นปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน“ให้ผมช่วยคับ”เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกค

  • เพทายลายกะรัต   ตอนพิเศษ 247

    ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้นเขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” “อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้

  • เพทายลายกะรัต   บทส่งท้าย.. 246

    ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ“ผ

  • เพทายลายกะรัต   เส้นทางของโชคชะตา 245

    ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย “ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะค

  • เพทายลายกะรัต   เส้นทางของโชคชะตา 244

    กำหนดการงานแต่งหลังผ่านความช่วยเหลืออย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวังดีของบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้กะรัตและเพทายเริ่มไม่แน่ใจว่า...สรุปแล้วมันคือการแต่งงานของคนสองคนหรือเป็นการแต่งงานของสองครอบครัวกันแน่? แต่ได้ความคิดเห็นที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะในตอนแรกกะรัตและเพทายเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดงานแต่งเล็กๆที่มีเฉพาะ ‘คนกันเอง’ เท่านั้น แต่พอพูดคุยกับครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูเหมือน ‘คนกันเอง’ จะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานเลี้ยงที่มีจำนวนแขกหลายร้อยคนตอนไหนก็ไม่ค่อยแน่ชัด..“เดี๋ยวนะ! ทำไมจำนวนซองงานแต่งมันงอกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?” กะรัตร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อกวาดตาอ่านใบรายชื่อแขกฉบับล่าสุดที่จันทร์เจ้าส่งให้“คุณมาริสาท่านให้คนเอารายชื่อมาเพิ่มเมื่อเย็นวานนี้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านที่ทำไร่ชาอยู่ทางเหนือ ถ้าไม่เชิญเกรงว่าจะเสียมารยาทค่ะ” เลขาคนสนิทแจกแจง“ห้าสิบคนเลยนะคะ ถ้าทำไร่ชาทั้งหมดไม่กินพื้นที่ภูเขาไปสองลูกครึ่งแล้วเหรอ?” กะรัตหัวเราะแกนๆก่อนจะรับแฟ้มเอกสารอีกฉบับมาอ่านทวนแล้วค่อยจรดปลายปากกาอนุมัติ “ช่วงบ่ายพิงค์มีนัดสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายก

  • เพทายลายกะรัต   เส้นทางของโชคชะตา 243

    สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้วงานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลาส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำ

  • เพทายลายกะรัต   ชิ้นส่วนของเรื่องราว 109

    รถยนต์สมรรถนะสูงแล่นตัดแนวเขาลัดเลาะไปตามเส้นทางทอดยาวสุดสายตา สองข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งหญ้ากว้างที่ล้อมรอบรั้วสีขาวขนาดแตกต่างกันเพื่อแยกแยะสัดส่วน เพทายเหลือบมองคนนำทางที่เวลานี้กำลังยุ่งอยู่กับการพยายามแกะห่อขนม ยกยิ้มมุมปากคล้ายชอบใจเมื่อได้ยินเสียงฟึดฟัดขัดใจลอยเข้าหู“ให้พี่ช่วยไหม? เห็นพยายาม

  • เพทายลายกะรัต   เสียงสะท้อน...ของวันวาน 108

    แสงไฟสลัวตัดสลับแสงหลากสีชวนปวดตาและเสียงเพลงดังสนั่นหวั่นไหวในจังหวะสุดเหวี่ยงในผับดังย่านใจกลางเมืองปากช่อง ยังมีร่างเล็กกะทัดรัดในชุดรัดรูปยวนสายตากำลังปีนป่ายขึ้นบนเวทีท่ามกลางเสียงเชียร์ดังสนั่น ใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวถูกแต่งเติมให้โฉบเฉี่ยวขึ้นยกยิ้มนิดๆเมื่อขึ้นไปบนเวทีได้สำเร็จ “สวยดี ตัวเล็

  • เพทายลายกะรัต   เสียงสะท้อน...ของวันวาน 107

    ‘โป๊ก!’มือบางดีดลงกลางหน้าผากกว้างของเพทายในทันทีที่คำสารภาพสิ้นสุด“เจ็บ! ทำไมวันนี้เราใจร้ายจัง” เพทายตำหนิเสียงหลง มือหนายกขึ้นลูบหน้าผากปอยๆ รู้สึกได้ว่าบริเวณที่ถูกดีดนูนบวมขึ้นจนสัมผัสได้...เพิ่งได้เรียนรู้วันนี้เอง ว่าการดีดหน้าผากเจ็บกว่าเวลาถูกตบเสียอีก!“ให้ใจดีกว่านี้ได้เหรอคะ? พิงค์ไม่

  • เพทายลายกะรัต   เสียงสะท้อน...ของวันวาน 106

    “เข้าใจเลือกใช้คำนะเรา”“จริงค่ะ ปกติใครๆก็ชมแบบนี้” กะรัตตอบรับคำชมเสียงใส ก่อนจะยกขวดเครื่องดื่มขึ้นจิบอึกใหญ่ “ไม่ถ่อมตัวสักนิดเลยนะ” ว่าจบก็อดไม่ได้จนต้องยีกระหม่อมบางหนักๆด้วยความเอื้อเอ็นดูวันนี้กะรัตดูผ่อนคลายเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับการพักผ่อนปกติ เธอนั่งห้อยขาอยู่บนพื้นหลังคาแ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status