Se connecterPartager
ผู้ชนะการประมูล? 6
Date de publication:
2026-01-12 21:46:39อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา
ร่างระหงก้าวเข้ามาในตึกสำนักงานของหน่วยงานราชการที่ติดป้าย ‘กรมบังคับคดี’ ด้วยความมั่นคง กะรัตหยุดมองบอร์ดไม้ติดป้ายประกาศเกี่ยวกับการประมูลที่ดิน ดวงตากลมใสทอประกายวาววับเมื่อนึกถึงใครบางคนที่ประกาศกร้าวไว้ว่าจะไม่ ‘พ่ายแพ้’ อีกหนเมื่อสัปดาห์ก่อน เพียงนึกถึงริมฝีปากจิ้มลิ้มก็เผลอคลี่ยิ้มออกมา
การยื่นประมูลอสังหาริมทรัพย์ผ่านกรมบังคับคดี ถือเป็นการเล่นแร่แปรธาตุอย่างหนึ่งที่นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ให้ความนิยม เพราะสามารถหาที่ดินผืนงามและราคาถูกกว่าท้องตลาดได้ไม่ยากเย็นนัก จนทำให้มีผู้คนมากมายที่เห็นลู่ทางทำเงิน ตบเท้าต่อแถวเข้ามาในงานประมูลลักษณะนี้ไม่ขาดสาย...แต่ทุกโอกาสย่อมแลกมาด้วยความเสี่ยงเสมอ เมื่อมีที่ดินผืนงามย่อมมีที่ตาบอดเช่นกัน จึงไม่แปลกเมื่อมีคนกลายเป็นเศรษฐีและยาจกในเวลาเดียวกัน
“คิดถึงผมอยู่หรือเปล่า?” เสียงทุ้มบางเบาราวกระซิบ ทำให้คนมีรอยยิ้มอยู่จนถึงเมื่อครู่สะดุ้งโหยง
คนตกใจหมุนตัวกลับมาทันที ก่อนจะถอยกรูดไปจนชินติดบอร์ดไม้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆที่เป็นเอกลักษณ์ของเพทาย ทำให้คนเผชิญหน้ากันแบบไม่ทันตั้งตัวเริ่มตั้งสติได้
“ไม่หลงตัวเองไปหน่อยเหรอคะ?” คนตั้งสติได้แล้วสวนกลับทันควัน
ใบหน้าหล่อคมยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจกับคำตอบของคนตรงหน้า ก่อนจะโน้มเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วเอ่ยเย้าอย่างมีเจตนา “...ผมอยากให้คุณหลงมากกว่านะ”
คนถูกเย้าทำหน้าไม่ถูก ยังไม่ทันได้ตอบโต้สิ่งใดเสียงประกาศชื่อและหมายเลขบัตรประมูลก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน ริมฝีปากจิ้มลิ้มยกยิ้มให้คนเบื้องหน้า ก่อนเอ่ยสิ่งที่คิดออกไป “ขอตัวนะคะ มันเลี่ยน!”
เพทายมองตามร่างระหงที่เชิดขึ้นเล็กน้อยขณะก้าวเดินไปอย่างมั่นคงและสง่างาม ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นอีกนิดเมื่อเห็นเธอเหลียวมองเขาเล็กน้อยแล้วถอนหายใจออกมา
คนถูกถอนใจใส่หัวเราะเบาๆ...อดไม่ได้ที่จะโบกมือให้เธอสักนิด
แล้วก็ต้องหัวเราะในลำคอคล้ายชอบใจ เมื่อหญิงสาวมองค้อนกลับมาอย่างเคืองๆ พลางก้าวฉับๆหนีไปด้วยความรวดเร็ว ราวกับไม่อาจทนเห็นหน้าเขาได้อีกต่อไปแล้ว!
ห้องประชุมขนาดสี่ร้อยยี่สิบตารางเมตรถูกเปิดออก เมื่อถึงกำหนดเวลาที่วางไว้สำหรับงานประมูลนัดสุดท้ายของรอบการประมูล กะรัตมองห้องประชุมกว้างที่มีขนาดใกล้เคียงกับสนามบาสเกตบอลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินเข้มที่ถูกจัดวางไว้เป็นแนวแถว
Dernier chapitre
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 248
ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัวลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่องเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่นปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน“ให้ผมช่วยคับ”เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกค
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 247
ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้นเขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” “อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้
เพทายลายกะรัต บทส่งท้าย.. 246
ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ“ผ
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 245
ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย “ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะค
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 244
กำหนดการงานแต่งหลังผ่านความช่วยเหลืออย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวังดีของบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้กะรัตและเพทายเริ่มไม่แน่ใจว่า...สรุปแล้วมันคือการแต่งงานของคนสองคนหรือเป็นการแต่งงานของสองครอบครัวกันแน่? แต่ได้ความคิดเห็นที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะในตอนแรกกะรัตและเพทายเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดงานแต่งเล็กๆที่มีเฉพาะ ‘คนกันเอง’ เท่านั้น แต่พอพูดคุยกับครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูเหมือน ‘คนกันเอง’ จะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานเลี้ยงที่มีจำนวนแขกหลายร้อยคนตอนไหนก็ไม่ค่อยแน่ชัด..“เดี๋ยวนะ! ทำไมจำนวนซองงานแต่งมันงอกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?” กะรัตร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อกวาดตาอ่านใบรายชื่อแขกฉบับล่าสุดที่จันทร์เจ้าส่งให้“คุณมาริสาท่านให้คนเอารายชื่อมาเพิ่มเมื่อเย็นวานนี้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านที่ทำไร่ชาอยู่ทางเหนือ ถ้าไม่เชิญเกรงว่าจะเสียมารยาทค่ะ” เลขาคนสนิทแจกแจง“ห้าสิบคนเลยนะคะ ถ้าทำไร่ชาทั้งหมดไม่กินพื้นที่ภูเขาไปสองลูกครึ่งแล้วเหรอ?” กะรัตหัวเราะแกนๆก่อนจะรับแฟ้มเอกสารอีกฉบับมาอ่านทวนแล้วค่อยจรดปลายปากกาอนุมัติ “ช่วงบ่ายพิงค์มีนัดสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายก
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 243
สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้วงานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลาส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำ
เพทายลายกะรัต ช่องว่างของวันวาน 78
การให้คำมั่นโดยไม่มีสนธิสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร ย่อมเป็นการลงทุนที่เต็มไปด้วย ‘ความเสี่ยง’ ที่มาพร้อมปัจจัยมากมายที่อยู่เหนือการควบคุม และเพราะแบบนั้นใครบางคนที่ไม่ได้ตกลงเงื่อนไขสนธิสัญญาให้ชัดเจน เพราะหลงไปกับข้อเสนอยวนใจที่ว่า...จูบ แถมลูบ แถมคลำ จึงต้องกลายสภาพเป็น ‘กรรมกร’ ชั่วคราวไป..เสียรู้
เพทายลายกะรัต ช่องว่างของวันวาน 77
ประตูห้องทำงานกว้างของประธานบริหาร ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมร่างสูงผอมของอดีตผู้บริหารที่กลายเป็นที่ปรึกษาอาวุโสเดินเข้ามา ใบหน้าขาวจัดจนดูเหมือนซีดจางตามแบบฉบับนักบุญกวาดตามองรอบๆห้องที่ตนเคยอยู่เพียงครู่ ก่อนสายตาจะสะดุดหยุดลงที่โต๊ะของประธานบริหาร เวลานี้มีร่างสูงสง่าของอดีตป
เพทายลายกะรัต เพียงลำพัง 72
การระงับพื้นที่ก่อสร้างสำหรับติดตั้ง ‘แผงโซล่าเซลล์’ บางส่วนของโพรเจกต์ซัน เพราะมีการปะปนมาของที่ดิน ‘ส.ป.ก.’ ทำให้ที่ดินเหล่านั้นถูกทิ้งร้างไว้โดยไม่ถูกนำมาใช้ประโยชน์สิ่งใด แต่ในวันนี้สิ่งไร้ประโยชน์ที่คนเป็นประธานของ ‘ไพฑรูย์การช่าง’ เคยปรามาสไว้ กลับสามารถก่อประโยชน์ในฐานะพื้นที่พักพิง ‘ทางจิตใ
เพทายลายกะรัต เพียงลำพัง 70
บางครั้งการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยความตรงไปตรงมา ก็ไม่ช่วยให้ ‘ปัญหา’ เหล่านั้นหมดไปอย่างที่คาดหวังไว้ โดยเฉพาะถ้าเราไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ตรงจุด และนั่นก็คงเป็นเหตุผลที่ทำให้ใครบางคนเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับ ‘ตัวปัญหา’ จนต้องทอดถอนใจออกมาตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของรองประธานแห่ง ‘พลอ
Vous vous intéresseriez aussi à
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.6K Vuesยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.5K Vuesปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย165.0K Vuesเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก72.7K Vuesมงกุฎกล้วยไม้
ซองกาเรีย วีรกานดา48 Vuesนอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+)
GeneSis9119 Vuesใต้อาณัติแฝดมาเฟีย (3P)
Selenex170 Vuesลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต
Ladyporn61 Vues
